Hardlopen in de juiste versnelling

Tempo, interval, vogels kijken… Kirsten werd de afgelopen weken een beetje tureluurs van alles wat ze over hardlopen leerde. Hartstikke leuk, al die verschillende trainingen maar in de praktijk moet het allemaal nog wel even gebeuren. En dat is nog best lastig als je Kirsten Vogd heet en denkt het allemaal in een mum van tijd te moeten kunnen.

De laatste tijd heb ik meer gepraat over het hardlopen dan dat ik daadwerkelijk in mijn outfit een rondje deed. Ik had een paar weken waarin ik niet zo lekker in m’n vel zat, moe was en toch ook weer wat pijn aan dat vervelende rechterbeen. En als ik dan al eens had gelopen en blij was met mijn rondje, kreeg ik van Rose weer te horen dat het niet oké was dat ik te erg in het rood had gelopen. Rationeel snapte ik wel wat ze zei maar ik merkte ook een drempel om weer te gaan. In mijn optiek hield ik met alles rekening: ontspanning, ademhaling, hartslag… Ik baalde stiekem best wel dat het niet terug te zien was in mijn cijfers.

En wat is het dan toch fijn om een looptrainer te hebben. Terwijl ik nog beteuterd aan het bijkomen was van de feedback van Rose, dook zij in mijn Polar Flow om te analyseren waarom die hartslag van mij toch steeds zo omhoog schoot. “Jij loopt niet altijd dezelfde kant op hè? Als ik deze training met die andere vergelijk, dan zit je hier gelijk in de 140 terwijl je stijging daar veel meer geleidelijk gaat.” Het klopt precies wat Rose zegt (wat overigens meestal het geval is, vreselijk irritant af en toe!): linksom heb ik veel verkeer, rotondes en mensen op de stoep. Rechtsom is het een stuk rustiger en kan ik makkelijker in m’n ritme komen.

We puzzelen nog een stukje verder en met alles wat ik tot nog toe heb gedaan, schoolt Rose mij bij over ‘vogels kijken’. Het fenomeen ken ik en ik associeer het met lange afstanden en herstel. Focus op lage hartslagzone en een rustig tempo, dat is zo’n beetje wat ik ervan onthouden heb. Dat ik als beginner beter ook vogels ga kijken, had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Ik loop sowieso nog niet heel erg snel en zou eigenlijk niet zo goed weten hoe ik nog meer aandacht moet besteden aan ontspannen lopen. Als ik nog langzamer moet, ga ik bijna achteruit! Allemaal gedachtes die ervoor zorgen dat m’n hartslag steeds weer in het rood schiet.

En dat is best gek, want die keer dat ik naar Deventer ging voor een 1 op 1 sessie met Rose, ging het juist heel goed met die ontspanning. Aan het begin van de training stuurde ze me drie keer een trap op en zat m’n hartslag al hoog voordat we überhaupt de brug over de IJssel overgestoken waren. M’n benen voelden zwaar en het liefste wilde ik even pauzeren. Maar we bleven in beweging: actief herstel noemde Rose het. Kleine pasjes, focus op de ademhaling. Ergens halverwege op de brug merkte ik het effect. M’n benen werden lichter, m’n hartslag zakte, m’n energie nam weer toe en de rest van de training ging heerlijk!

Die eenmalige ervaring registreer ik natuurlijk als nieuwe nulmeting. Vanaf dat moment moesten al mijn trainingen minimaal van dat niveau zijn. Jammer joh, m’n hartslag nam een loopje met me en meestal stortte ik na training misselijk en met koppijn op de bank. Ik was dan wel blij dat ik weer was gegaan en had ook zeker van m’n rondje genoten, maar die hoge hartslag was niet oké. Sinds januari werk ik hard om meer rust aan te brengen in mijn permanente staat van overbelasting. Ademhaling en hartslag spelen daarin een cruciale rol. Ga ik in m’n hardlooptrainingen steeds zo in het rood, dan is het wachten op het moment dat ik weer overtraind ben.

En dus kreeg ik van Rose de opdracht om mijn hartslag onder de 165 te houden. Wat mijn exacte hartslagzones zijn en waar mijn omslagpunt ligt, weet ik trouwens nog niet precies hoor. Het is nu dus nog indicatief, maar da’s al uitdaging genoeg! Zo relaxed mogelijk dartelde ik door de winkelstraat. Ik visualiseerde dat het de brug over de IJssel was en hoorde Rose als een soort mantra naast me: “aaaaaadem… whoesjjjjj….” Na dik 3 kilometer constateerde ik tevreden dat mijn hartslag aanzienlijk lager was dan de vorige pogingen. Een zwaluw maakt nog geen zomer maar ik zie in ieder geval weer de lol van het leren in.

svs banner zomertights

 

Kirsten Vogd
Kirsten Vogd

Sporten doe je volgens Kirsten niet alleen tijdens dat ene uurtje op zaterdagochtend. Voor haar maakt het deel uit van haar hele leven. Ze begon als blogger voor onze site toen ze nog niets eens zo gek veel sportte. Tegenwoordig maken hardlopen, fietsen, zwemmen en krachttraining standaard deel uit van haar week. Kirsten doet de eindredactie en haar grootste passie is prachtige portretten van stoere vrouwen op papier zetten.

2 Comments
  1. Ha Kirsten, herkenbaar 😉 Wellicht toch een aanrader om die hartslagzones eens te laten bepalen: bij mij bleek mijn max. op 206 te liggen en mijn omslagpunt ruim boven de 190. Ik dacht steeds dat ik veeeel te hard ging – met hardslagen van 178 terwijl mijn leeftijdgenoten 163 op hun teller hadden staan. Toen bleek dat ik met 178 nog maar net in zone drie zat, wat bij een intervaltraining dus reuze meevalt 😉 Maar goed, koppijn en misselijk klinkt sowieso niet fijn, dus in dat geval is een beetje rustiger aan nog niet zo’n slecht idee… Groet, Femke

    1. Hai Femke,
      Precies dat gaat ze doen, maar op aanraden van mij kijkt ze nu naar haar ademhaling en voelt ze daaraan al dat ze in een te hoge intensiteit zit
      Als ze buitenadem is is dat meestal een beste indicatie namelijk. daarbij leert ze nu vooral zo te lopen dat ze snelheid los laat en ontspanning in haar techniek brengt, ze leert haar hartslag te sturen. Ik ben er niet voor beginnende lopers meteen de zones te laten testen, eerst maar eens voelen wat de verschillen zijn.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.