Lekker buitenspelen in de modder, dat is wat onze Rose in de winter het liefste doet. In het weiland langs de IJssel of in het bos vlakbij het paard van Rhodé. Samen met een paar andere vrouwen ging ze gisteren trainen met Shehr, een jonge atlete die in haar sport maar voor één ding leeft: keihard knallen in de cross.

“Het lekkere van het bos is dat je nergens last van hebt. Je kan echt genieten van het lopen. Je weet niet hoe snel je gaat en ook niet hoe ver je al bent. Er zijn geen lange rechte wegen of borden die je kan gebruiken als richtpunt. Het enige wat er is, ben jij zelf en het afwisselende terrein.” Shehr staat in de bosjes, trekt haar jasje uit en verstopt hem tussen de bladeren van de planten. Ze loopt zelfverzekerd terug naar de groep hardloopsters en gaat verder met haar uitleg.

Het is donderagavond, de vaste loopavond van de Stoere Vrouwen Hardloopgroep. Ik geef een keer de training niet, want ik heb Shehr gevraagd het voor me te doen. Het bos waar we vandaag lopen is het terrein van Shehr. Zij doet al sinds ze klein is aan atletiek en ontdekte in haar puberteit sterk te zijn op de cross. Een paar jaar geleden werd ze vierde van Nederland en nu ze naast haar studie weer wat meer tijd heeft is ze hard aan het trainen voor het komende seizoen.

 

Vrijheid en afwisseling

Hardlopen in de bossen, over de heide of de duinen wordt steeds populairder. Niet alleen de kortere cross wedstrijden die Shehr loopt, maar ook het trailrunnen over langere afstanden. In een klein landje als Nederland is het heerlijk om de bebouwde kom en wegen even achter je te laten om te sporten in de natuur. Het maakt je kop leeg, maar vooral geeft het een gevoel van vrijheid en is het een hele stoere afwisseling op je normale rondje. Shehr traint al de hele zomer op de baan. Nu het herst is duikt ze het bos weer in. Ze bereid zich voor op de wedstrijden van het komende winter seizoen. Als zij zelf in de bossen loopt doet ze dit meestal in een hoog tempo. Dat is niet wat wij gaan doen vanavond. Wij gaan leren hoe je het beste met het terrein in het bos kunt omgaan en hoe je het lekkerste lopen kan. Bij ons in de buurt zijn er meerdere opties. Er zijn lopers die ervoor kiezen op mtb paden te rennen. Mooie paden die lekker afwisselend zijn, maar eigenlijk wel het domein van de fietsers. Lopen op deze paden is niet zonder risico’s en als een fietser met snelheid tegen je op rijdt is het je eigen schuld. Er zijn ook wandelroutes, deze paden zijn vaak net wat breder en rustiger, maar lopen daardoor ook lekkerder als je een beetje in je ritme wil komen. Er zijn ook paden langs de slootjes bij weilanden, die lopen zwaarder want de grond is een stuk zompiger.

 

Grip en snelheid

“We gaan lopen op de voorvoet. Dat is niet op je tenen, maar op de bal van je voet. Daardoor ben je sneller en wendbaarder, maar je slipt ook minder snel weg.” terwijl Shehr het voordeel van de voorvoet aan ons uitlegt, laat ze zien hoe de op de bal van haar voet gaat staan. Dit doet ze door haar benen niet helemaal gestrekt te houden, haar tenen licht op te trekken en haar gewicht te verplaatsten naar de voorkant van haar voet. Als je loopt op modderig terrein en je landt op je hak, dan houdt je je been helemaal recht. Al je gewicht komt op je hak terecht en als je ene beetje slipt kan je moeilijk meer corrigeren. Loop je op je voervoet, dan heb je korter grondcontact en heeft je voet veel minder tijd weg te glippen. Ook heb je de rest van je voet nog om bij te sturen als je wegglijdt. Op je voorvoet loop je ook lichtvoetiger en dynamischer.

Het eerste stukje wat we lopen gaat rustig, het pad is vlak en heeft veel bochten. Het zand is ook erg hard en het lopen valt mee. Het is vooral even wennen, maar ook genieten van de omgeving waar we lopen. Maar dan houdt Shehr ons tegen. Het pad gaat iets naar beneden en daarna weer omhoog. Ze legt ons uit dat de meeste lopers geneigd zijn op hun hak te landen en af te remmen bij het dalen. Maar dat kost energie en zorgt ervoor dat je minder grip hebt. Daarbij is het moeilijker om weer omhoog te lopen als je net afgeremd hebt. “Door te blijven lopen op de voorvoet en je lijf te ontspannen, kan je je voeten het werk laten doen. Vertrouw op je pas en laat je maar naar beneden vallen. Hou je snelheid vast en zet even aan als je weer naar boven loopt. Je zal merken dat het dan heel makkelijk is.” legt Shehr uit en dendert de afdaling in. Beneden wacht ze op ons en geeft aanwijzingen terwijl we naar haar toe rennen.

Het klopt wat ze zegt, door met iets gebogen knieën en op de voorvoet ontspannen naar beneden te rennen gaat het stukken makkelijker. De snelheid neemt wel toe, maar doordat we meteen weer omhoog moeten verdwijnt hij net zo makkelijk weer, maar we zijn wel weer boven.

 

12004709_10153185354081687_3779259370831225156_nUitdaging

Dan komen we bij een spannender stuk. Zand, plassen, scherpe bochtjes en veel klimmetjes. We rennen achter elkaar op het smalle pad en waarschuwen elkaar als er iets geks op ons pad komt. Doordat de avond valt, wordt het ook al donkerder en onder de bladen van het bos is het pad soms wat moeilijker te zien. De vogels zijn inmiddels stil, maar het geluid van de stad en de autoweg is ook verdwenen. Het geluid van onze ademhaling en soms een voet die in een plas stampt is het enige wat we nog horen. Ik krijg de smaak te pakken en wil mijn tempo iets verhogen. In de bocht haal ik de loopsters voor me in en knal met stevige passen door naar Shehr. Zij en ik kennen dit stuk bos als onze broekzak en weten dat het gaafste stukje zo komen zal. “We stoppen hier even.” Shehr houd de groep tegen. Over een paar meter gaat het pad steil naar beneden en dan nog steiler weer omhoog. In die klim zit een bocht, wat dit stukje net even wat technischer maakt. Shehr voelt of het pad niet te glad is en begint aan haar uitleg: op de voorvoet, buik aanspannen, ontspannen naar beneden, snelheid vasthouden en naar boven knallen met kleine pasjes. “De knieën hoog terwijl je naar boven loopt.” zegt Shehr.

Klimmen is een beetje zoals traplopen. Door je pas te verkorten en je knieën wat hoger te brengen help je je lichaam omhoog. Kleine pasjes kosten minder energie dan grote, je hoeft je lijf niet steeds over een dood punt heen te tillen en verliest zodoende minder snelheid. Door de steile afdaling hebben we veel snelheid en precies zoals Shehr aangaf knallen we omhoog. Door het bochtje komt er veel kracht op het binnenste been. We hebben mazzel dat het niet glad was anders waren er vast een paar van ons uitgegleden.

In een rustig tempo rennen we door het bos weer naar onze fietsen. Niemand heeft een idee van hoe lang of hoe ver we gelopen hebben. We is iedereen voldaan en uitgedaagd. Nog voordat we onze fietsen van het slot hebben gehaald, maken we al een plan om nog een keer te gaan. Op een zondag bijvoorbeeld. Dat hardlopen in het bos is echt supertof en door het gevoel aan onze benen weten we het zeker: door dit in de winter elke week even te doen, worden we vast onvoorstelbaar sterk.

Dit is voor herhaling vatbaar! Ik ga Shehr vragen of ze een keer tijd heeft voor een clinic voor de lezeressen van Stoere Vrouwen Sporten, want op deze manier lopen is gaaf, stoer, maakt je sterk en zorgt ervoor dat de winter het mooiste seizoen van het jaar is.

Wat denk je? Zou je een keer met ons mee willen gaan?

Xox Rose

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.