Eigenlijk zou ik dit jaar de halve marathon in Skopje gaan lopen, maar dat doel was sinds mijn shinsplints van afgelopen jaar he-le-maal van de baan. En maar goed ook 21 kilometer is niets voor mij. Ik heb nu een ander doel gekozen en ben een paar weken onderweg. Ik train voor de 100m sprint, maar na gisteren begin ik toch te twijfelen. Sprinter willen worden op je 38e, ben ik hier wel voor gemaakt?

 

Ik lig op de grond met mijn handen voor mijn gezicht. Mijn trainer praat tegen me en stelt me vragen over wat ik voel. Met korte ja’s en nee’s geef ik antwoord. Ik wil daar niet liggen, ik wil rennen, net als de lopers die ik voorbij hoor komen.
“Gaat het?” vraagt eentje en mijn trainer die net voorzichtig mijn been omhoog vouwt zegt de loper dat het goed is. Maar ik weet wel beter, mijn trainer baalt. Net als ik. Het liefste wil hij me lekker laten rennen en me helpen om mijn doel te behalen. Het liefst traint hij me precies zodat ik dat kan doen wat ik wil doen: het maximale uit mezelf halen en keihard knallen. Maar vandaag zat dat er niet in. Alweer niet.

 

Pijn

Dat trainen op de baan is echt heel gaaf. Ik doe het nu twee keer per week. Op maandag en woensdag. Waar veel mensen denken dat het alleen maar rondjes rennen is, vind ik het veel meer dan dat. Natuurlijk maakt het wel een beetje uit wat je traint, maar de baan is een hele fijne omgeving waarbinnen je gestructureerd aan je snelheid en techniek kan werken. En die structuur doet mij goed. Het is net een soort bootcamp voor hardlopers en dan vooral mijn sprintgroep. Want wij doen zoveel meer dan rennen alleen. We doen ook corestability en zelf af en toe wat push-ups. En het voordeel is wel dat ik het niet te bedenken hoef. Een ander voordeel is de groep. Zij brengen een goede dosis humor in de training en ze zijn erg relaxed.
Als sporter ben ik kritisch en wil ik het graag goed doen. Ik ben een grapjas, maar ook erg gedreven en helemaal als ik een ‘taakje’ heb. Ik geniet ervan dat ik erg technisch bezig ben, dat ik op moet letten op hoe ik loop en hoe ik het verbeteren kan.

En eerlijk gezegd, als ik voel hoe ik reageer op de tips en hoe ik mezelf stapsgewijs verbeter, geloof ik dat ik ooit wel een keer sprinten kan. Maar als ik zie hoe mijn lijf op de baan reageert? Ja dan zakt de moed me in de schoenen.

Vandaag schoot er bij de eerste versnelling die ik deed al kramp in mijn benen. Voorzichtig – met wat losmaken en rekken en strekken tussendoor – trainde ik verder, maar die kramp ging van kwaad tot erger. Voor de tweede keer kan ik een training niet afmaken. Ik heb pijn, elke training weer.

En het is niet het soort pijn wat bij de belasting hoort, het is een pijn die belasting tegenhoudt. Kramp en nare spieren die tegen mij en mijn sportieve doel in verzet gaan. Vermoeidheid en spieren die ik niet op spanning kan brengen. Mijn spieren zorgen ervoor dat ik niet dat kan doen waarvoor ik deze zomer op de baan wil trainen. Ik kan alleen maar slowmotion sprinten.

 

Oorzaak

Je begrijpt dat ik gisteren – toen ik keer op keer niet naar mijn volle snelheid kon omdat er kramp in mijn benen schoot – weer even met tranen in mijn ogen rondliep. Dat ik baalde en naar mijn hoofd begon te luisteren. In gedachte zag ik het al voor me: Rose die gaat trainen op de baan, die de honderd meter wil lopen en die na een paar weken al op moet geven omdat ze er het lichaam niet voor heeft.

Mijn zelfvertrouwen bereikt een dieptepunt terwijl ik wéér de baan af waggel.

Kneus!

Oud Wijf!

Even geloof ik de nare dingen die ik over mezelf denk, maar dan weet ik dat het niet klopt. Er was namelijk één training die wel perfect ging, die fijn was en waarin mijn spieren het goed deden. Toen was ik zeker niet de snelste, maar ik kon wel aardig meekomen. Dat was de training die we op de weg deden omdat de baan die dag werd schoongemaakt. We hebben toen getraind bij een tunneltje, op een weggetje wat een beetje naar boven liep. Toen heb ik lekker getraind en had ik wel snelheid in mijn benen. Dat was voordat ik ging werken aan mijn techniek, maar vooral voordat ik ging lopen op de baan. De week erna had ik die hamstringblessure en liep ik twee weken niet goed. De week daarna trainde ik voorzichtig omdat ik bang was voor mijn hamstring en de week daarna, dat…. is… nu. En van alle trainingen op de baan gingen er twee heel fijn en toen was het warm weer én had ik rust gehad in de dagen ervoor.

 

Oplossing

Natuurlijk kan ik gaan kijken naar het probleem. Dat is niet zo gek, ik ga met zin naar mijn training toe en moet teleurgesteld afhaken. Maar ik heb ook een andere optie en dat is opzoek gaan naar een oplossing. En dat is wat ik doe. Samen met mijn trainer, een fysio, mijn masseur en zelfs de dokter ga ik kijken wat er allemaal gebeurd in mijn lijf. Zo hoop ik erachter te komen waarom ik al een paar weken pijn heb en waarom ik niet fijn trainen kan. Misschien moet ik wel gewoon wennen aan de baan of aan de techniek van het lopen. Misschien moet ik me warmer kleden of net iets meer doen aan mijn herstel. We gaan het uitzoeken, we gaan kijken naar mijn spieren, naar mijn ietwat scheve rug en naar mijn bloed. En alles wat niet klopt gaan we aanpakken. Zoals de spieren van mijn benen. Door het vele fietsen zijn die aan de voorkant erg kort. Die moet ik gaan rekken zodat ze langer worden. Maar ook mijn vitamine D, die zou volgens de sportarts wel wat laag zou kunnen zijn. Daarom worden er vandaag een buisje bloed afgenomen en nemen ze meteen mijn ijzer, Vitamine B en nog heel veel andere dingen mee. En ondertussen doe ik rustig – een beetje voor spek en bonen – met de trainingen mee. Het voordeel daarvan is wel dat ik me helemaal kan richten op techniek, want snel kan ik nu toch niet.

En weet je wat, als ik mijn trainer moet geloven komt het allemaal goed en ben ik he-le-maal geen hopeloos geval.

Liefs Rose

 

 

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

3 Comments
  1. Ik moest ook wennen aan de baan! Denk ook aan magnesium, pillen of bananen. En ik mijn warming up rustig hollend op de weg, op weg naar de baan. Zonnegroetjes deden me ook goed. Ik was 36. Je kunt het wel, succes!! X Marcella

    1. nou precies daar zit ik ook aan te denken, iets eerder op de baan zijn, warming uppen buiten de baan en dan starten met de training, dankjewel dat je dat ook zegt, ik ga het proberen! Welke afstand doe je?

  2. Wellicht kan een orthomoleculair therapeut je ook helpen met voedingsadvies.
    Een orthomoleculair therapeut houd zich bezig met het aantal nutrienten wat je binnen krijgt met je voeding.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.