Het is dag 96 in Myra’s 100 dagen Sportrusten Schema, het schema dat haar naar Leiden brengt, waar ze haar allereerste marathon gaat lopen. Onvoorstelbaar leuk en verschrikkelijk spannend! Hoe het haar de laatste weken is vergaan en wat ze de komende dagen nog gaat doen, vertelt Myra natuurlijk zelf. Wij wensen haar én de andere drie Stoere Vrouwen nu alvast boelveel succes zondag, toi toi toi!

Opeens was het zover: nog minder dan 2 weken te gaan voor mijn allereerste marathon. Al die tijd heb ik gewoon mijn trainingen afgewerkt, de één wat succesvoller dan de andere. Maar bij elke training was het me gelukt om in het moment te blijven en me niet te druk te maken om dat grote einddoel op dag 100 van het Sportrusten schema.

Ja, ik heb blessureleed gehad dat ervoor heeft gezorgd dat ik niet alle 100 dagen van het schema heb kunnen volgen als gepland. En nee, ik heb niet alle drie de 10 kilometers ‘voluit’ ook echt voluit kunnen lopen. Maar ik heb wel mijn persoonlijk record op de 10 kilometer aan kunnen scherpen en ik heb ook geleerd om op mijn – lage – marathonhartslag te lopen. Dat mijn tempo gemiddeld genomen achteruit is gegaan, heb ik maar voor lief genomen. Dat is inherent aan het lopen op lage hartslag. Voor mij is van belang dat ik de marathon ga uitlopen zonder die man met die gevreesde hamer tegen te komen. Als ik 5 uur (of misschien wel iets meer) nodig heb om hem voor te blijven, so be it.

Maar ergens in die laatste twee weken werd ik mij toch bewust van de widget op het startscherm van mijn telefoon. Deze widget telt af naar Leiden, en ineens gaf hij aan dat het nog minder dan 14 dagen zou duren voor het zover was. Niet dat ik last kreeg van zenuwen, maar ineens moest ik wel even slikken en ging ik me dingen afvragen. Zijn de trainingen wel goed genoeg verlopen? Gaat het me lukken om mijn hartslag laag te houden als ik in het startvak sta, of als ik nog maar net onderweg ben? Hoe moet dat als ik blaren krijg, als ik moet plassen, als ik…?

De waarheid is natuurlijk dat ik de antwoorden pas krijg als ik aan het lopen ben. En een aantal omstandigheden heb ik bovendien niet in de hand. Als het op 22 mei plotseling weer zo warm is als op 8 mei (toen ik de Wings for Life World Run liep), wordt het een compleet ander verhaal dan als het 10 °C wordt en hard gaat regenen.

Wat ik wel kon regelen, had ik geregeld. Een laatste dry needling behandeling voor mijn kuit, een sportmassage in de laatste week en in de week daarvoor een afspraak met mijn manueel therapeut. Alles tot zover onder controle. Zelfs toen ik twee weken voor de grote dag ineens opstond met griep werd ik niet ongerust. Omdat ik die ochtend nog geen koorts had, liep ik zelfs nog keurig mijn 14 kilometer training. Héél traag, omdat mijn rusthartslag door de griep al zo hoog was. Het was zwaar, maar aan het eind was ik blij dat ik het voor elkaar had gekregen. De koorts sloeg later die dag alsnog toe, maar ik was na twee dagen alweer opgeknapt en ik heb maar één training hoeven overslaan.

In lichte paniek zat ik dan ook te staren naar het scherm van mijn telefoon waarop ineens een mailtje verscheen van mijn manueel therapeut. ‘Afspraak geannuleerd’ stond er. Een haastige blik op zijn rooster leerde mij dat hij pas plek had op de dag ná de marathon. Ik maakte mijzelf wijs dat ik nooit die 42 kilometer zou kunnen lopen als mijn wervels niet een laatste keer in het gareel zouden zijn gezet. Voor de zekerheid stuurde ik mijn therapeut een mailtje, zonder de verwachting dat het iets op zou leveren.

De paniek duurde tot het moment dat ik mezelf vermanend toesprak. Het zou heus niet afhangen van die ene behandeling. Ik zou het gewoon op eigen kracht moeten doen, waar heb ik anders voor getraind? En een pijntje meer of minder zou heus niet doorslaggevend zijn. Als deze paniek tekenend zou zijn voor hoe ik die marathon ga lopen, zou ik met die mentale gesteldheid niet ver komen. Het werkte en al snel was ik verzoend met de situatie.

Alsof de voorzienigheid had besloten dat ik deze mentale test goed had doorstaan, kreeg ik na een paar dagen een sms van mijn therapeut: hij had nog een plekje voor mij. Ruim op tijd vóór de marathon.

De laatste trainingsweek is inmiddels aangebroken. Na nog één tempoloop en 2 lange duurlopen heb ik nog 2 korte 12-minuten loopjes te gaan. Tik-tak-tik-tak…

 

 

1 Comment
  1. Hier vergelijkbare dips gehad maar heel veel zin in de 22ste. Ben ook erg benieuwd naar mijn eerste marathon ervaring, gebaseerd op Sportrusten en eigen kracht. Hopelijk binnenkort een lezing/training via stoerevrouwensporten! Succes Myra!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.