Wat zijn we super trots op onze Myra die vorige week haar eerste marathon liep. En dat terwijl ze maar een dag of drie bedenktijd had, want dan zou het 100 dagen Sportrusten schema al startten. Zoveel tijd had Myra niet nodig, ze zei volmondig ja. En ze flikte het, afgelopen weekend voltooide ze in Leiden haar allereerste marathon!

Om maar te beginnen bij het eind: mijn eerste marathon zit erop! Wat een geweldig gevoel om over die finish te komen in de wetenschap dat je zojuist een prestatie van formaat hebt neergezet. Was het zwaar? Jazeker. Maar nergens was het té zwaar. En ik ben er zelf van overtuigd dat ik dit zonder het Sportrusten schema nooit op deze manier had kunnen doen. In de laatste week voor de marathon voelde ik al dat het goed zat. De laatste trainingen waren uitstekend verlopen en ik voelde me sterk en helemaal klaar voor de uitdaging. Samen met Ilona stond ik op 22 mei ontspannen in het startvak. Al kletsend werd het al heel snel 10:30 uur en het startschot klonk voor ik er erg in had. Lopen maar en me zoveel mogelijk aan de opdracht houden: die lage hartslag bewaken. (lees verder onder afbeelding)

 

14km trainen voor marathon ervaring

Dat was natuurlijk moeilijker dan het klonk. In een wedstrijd ga je al heel gauw te snel van start. Tel daarbij op dat het broeierig warm was, en je kunt je voorstellen dat mijn hartslag al binnen de kilometer ver boven de streefwaarde zat. Uit alle macht probeerde ik langzamer te gaan lopen en op mijn ademhaling te letten, om zo die hartslag omlaag te krijgen, maar dat lukte niet. Pas nadat ik rond 8 km even stopte om mijn sok goed te doen, zakte de hartslag. Het was nog steeds niet zo laag als het moest zijn, maar ik besloot mijn energie niet langer te verspillen door me daar druk over te maken. Als het me lukte op mijn hoge marathon hartslag (de hoogste van de drie verschillende hartslagen waarop ik had getraind) te blijven, was ik tevreden.

Wel merkte ik dat ik een stuk langzamer liep dan tijdens de trainingen. Zat hem dat in het te snelle begin? Was het voor mij toch te warm? Het zou kunnen, maar het maakte niet uit: ik moest het ermee doen. Vlak na het 11 km punt splitste de route zich. De deelnemers aan de halve marathon gingen naar links en voor de 42 km moest rechtsaf worden geslagen. Uit het niets liep ik vanuit de drukte ineens met maar een enkele loper voor me. Dat was even slikken – omgeven worden door een groep anderen voelt een stuk veiliger, maar ook hierdoor liet ik me niet van de wijs brengen.

Iedere kilometer stond er een bord met kilometer aanduiding. Bij het passeren van het 14 km bord gaf ik er even een tik op: zo, die eerste 14 zaten erop! Nog ‘maar’ twee keer deze afstand te gaan. Rond 17 km, ik liep net middenin open terrein, begon het weer ineens om te slaan. Het ging wat waaien en er vielen een paar spetters. Maar, wat belangrijker was, het koelde ook ineens af. Gelukkig, dit was wat ik nodig had!

Het 20 km punt kwam: hier stond mijn support team wat zorgde voor een welkome onderbreking. Een korte stop en verder ging ik. Bij het passeren van de mat op het halve marathon punt realiseerde ik me dat ik nu onbekend terrein ging betreden: nu ging ik verder lopen dan ik ooit gedaan had. Jammer genoeg was dat ook nog eens het saaiste gedeelte van de route, maar het ging gestaag en ik had geen moeite om gewoon maar door te gaan.

Het 28 km punt kwam. Inmiddels was ik al zo’n 3,5 uur aan het lopen zonder al teveel problemen. Echt moe was ik niet en ik maakte me op voor de laatste 14 km. Vanaf 31 km (het laatste punt waar ik mijn support team zou zien tot ik de finish was gepasseerd) leek het ineens nog slechts een kort stukje – ‘maar’ 11 km en een beetje! Het zwaarste stuk kwam echter nog. Geen man met de hamer, of het moest zijn dat hij mij ongezien met zijn gereedschap hard op mijn benen had geslagen. Ik kreeg enorm veel last van de spieren in mijn bovenbenen. Niet teveel aandacht aan besteden, al was dat bijna onmogelijk omdat ik het gevoel had dat ik amper nog een normale stap kon zetten. Zeker vanaf 34 km leek het daardoor eindeloos te duren voordat ik weer in Leiden was en aan kon haken bij de achterhoede van de 10 km lopers, met wie ik de laatste kilometers tot de finish zou overbruggen. (lees verder onder afbeelding)

marathon met sportrustenschema ervaring

Gelukkig ben ik mentaal ijzersterk en liet ik me door die pijnlijke bovenbenen niet van mijn doel afhouden. Het ene been voor het andere zetten, was alles wat mij te doen stond en dat deed ik. Eindeloos, leek het stuk tot de finish te duren. Maar daar was dan toch de boog en op 42,3 km (iets meer dus dan de officiële marathon afstand) kwam ik huilend van blijdschap over de streep en zette mijn horloge stil. Ik had het geflikt – wat een geweldig gevoel!

Moe, natuurlijk, maar niet meer dan je mag verwachten na bijna 5,5 uur onderweg te zijn geweest. En dat is waar voor mij het sportrusten om de hoek komt kijken. Had ik volgens een regulier schema getraind, dan had ik in de aanloop mijn lichaam al zwaar moeten belasten met een paar lange duurlopen. Ik ken mijn lijf goed genoeg om te weten dat ik daarna nooit een marathon zou hebben kunnen lopen zonder over mijn grenzen heen te gaan. Met duurlopen van maximaal 14 km was mijn lichaam sterk en voorbereid, maar toch uitgerust genoeg.

En die spierpijn dan, zal je vragen. Zeker weten doe ik het niet, maar ik vermoed dat ik te eigenwijs ben geweest door niet het aantal geadviseerde gelletjes te nemen onderweg. Ik had er 3 moeten nemen (op 10, 20 en 30 km), maar in die derde gel had ik écht geen zin meer. Daardoor moesten er waarschijnlijk teveel suikers uit mijn spieren komen en dat heb ik geweten. Daarnaast kan die hoge hartslag in de eerste 7 kilometer ook een rol hebben gespeeld omdat ik daarmee ook teveel snelle suikers heb verbrand. Leerpunten dus voor de volgende keer. Want jawel, die komt er als het aan mij ligt. Rotterdam 2017 staat al in mijn agenda genoteerd!

lornah banner

6 Comments
  1. 5.30 uur is gewoon wandelen ik lipe vierdaagse 40 km inbinnen de 4 uren.Ga toch eens echt hardlopen en train ervoor

    1. Dag Theo,

      Wat een onvriendelijke reactie van je.
      Onnodig ook. Dit is hoe Myra het gedaan heeft en waar zij blij mee is. Jij zet andere tijden neer. Myra is een leuke vrouw, jij een zure meneer. Zo hebben we allemaal zo onze sterke en minder sterke kanten.

      Rose

  2. Heel veel respect en wat knap! Het klinkt heel mooi om zo te lopen op je hartslag dus ik ga me ook eens verdiepen en inlezen wie weet is dat voor mij ook de beste methode! Succes alvast voor 2017!
    Gr,
    Loes

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.