Een jaar geleden worstelde Kirsten zich door de hardloopcursus heen. Nee, dat ging niet altijd even makkelijk maar stukje bij beetje leerde ze de fijne kneepjes van de hardloopsport. En haar rondjes werden steeds langer en heel stiekem droomde ze al een beetje van een halve marathon.

Dankzij facebook memories word ik dagelijks herinnerd aan mijn nieuwe leven als hardloper. De minutenblokjes, de kennismaking met de grillen van moeder natuur, nieuwe hardloopkleding en vooral ook dat gelukzalige gevoel na weer een lekker loopje. In no time was ik verkocht en genoot ik met volle teugen van mijn nieuwe status als hardloper. Conditioneel ging het allemaal dikke prima, wat was ik trots dat ik binnen vijf maanden 60 (!) minuten aan één stuk kon rennen.

Dat gaat ‘m voorlopig niet meer worden. Niet omdat ik geblesseerd ben, wel omdat ik geblesseerd ben geweest. Jonge honden enthousiasme, laten we het daar maar op houden. En als vier mensen los van elkaar adviseren om weer helemaal terug naar start te gaan en van daaruit weer op te bouwen, wie ben ik dan om dat advies in de wind te slaan? En zo begon ik met vijfmaal een minuutje. Niet de moeite? Mooi wel! It’s all about mindset.

Want wat deed ik? Ik maakte er een lekkere wandeling van zoals ik dat in m’n blessureperiode altijd had gedaan. Alleen nu trok ik weer m’n hardloopkleding aan en m’n mooie Saucony’s. Als een kind zo blij dartelde ik door Ede! Hagel, wind, storm of regen… het kon mij niet stoppen. De hardloper in mij was gelijk weer wakker. Driemaal in de week gooide ik een minuutje op m’n blokken: vijfmaal twee minuten, vijfmaal drie minuten, etc…

Een kort avontuur op de ijsbaan en de gladheid vorige week zorgden ervoor dat de regelmaat hardlopen er toch weer een beetje uit ging. Maarrr… ik heb mijn tijd zeker nuttig besteed. Want, in mijn eerste jaar als hardloper heb ik enorm gemerkt dat mijn lijf nog niet sterk genoeg is om weer mooie lange duurlopen aan te kunnen. En dus doe ik oefeningen. Simpele oefeningen. Ik word er niet moe van, maar wel sterker.

Het mooie is, ik merk nu al verschil! Mijn eeuwig zeurende hamstrings zeuren niet meer en het aanspannen van m’n scheetjesspier (vraag Rose om uitleg, echt waar, moet je doen!) gaat nu bijna automatisch. Wat ook zo fijn is, mijn lijf is merkbaar blij met de langzame opbouw. Elke wandelpauze gebruik ik om goed te analyseren of ik pijn ervaar. Maar daar is echt al een paar weken geen sprake meer van. Sterker nog, ik heb laatst zelfs een afspraak bij de fysio geannuleerd omdat ik niet wist wat ik er moest doen.

Wat kan er in een jaar veel veranderen zeg. Mijn enthousiasme was toen nog erg gericht op langer, verder en sneller maar door schade en schande geniet ik nu met volle teugen van de korte minutenblokjes in een heel rustig dribbeltempo. Waar ik vorig jaar afgeremd moest worden, vindt mijn fysio me nu zelfs wat voorzichtig. Dikke prima, ik voel me er goed bij en ondanks dat ie een aardige gozer is, hoef ik ‘m voorlopig echt even niet te zien.

Kirsten

Love running leren armband

Kirsten Vogd
Kirsten Vogd

Sporten doe je volgens Kirsten niet alleen tijdens dat ene uurtje op zaterdagochtend. Voor haar maakt het deel uit van haar hele leven. Ze begon als blogger voor onze site toen ze nog niets eens zo gek veel sportte. Tegenwoordig maken hardlopen, fietsen, zwemmen en krachttraining standaard deel uit van haar week. Kirsten doet de eindredactie en haar grootste passie is prachtige portretten van stoere vrouwen op papier zetten.