Startvak 1, kleur felgroen en vertrek 5:30 uur… Super, ik mag op een krankzinnig tijdstip beginnen aan de 8.2 kilometer over de Afsluitdijk. Ik heb eerlijk gezegd geen idee of ik die hele afstand hardlopend ga volbrengen. En nog eerlijker? Het maakt me niet uit. Alleen al het idee dat je bij het ochtendgloren met zoveel hardloopidioten iets unieks aan het doen bent, daar wil ik bij zijn!

Zelf was ik nooit op het idee gekomen hoor, om me voor de Afsluitdijk Open op te geven. Idee van Rose. En zoals het zo vaak gaat, veegt ze mijn tegenargumenten moeiteloos van tafel. En dus schreef ik mij in, op 16 juni om precies te zijn. Mijn situatie op dat moment: conditioneel dikke prima maar nog herstellend van een mopperende peesplaat. Maar hee, mijn trainer en mijn fysio spraken hun vertrouwen uit dus wie ben ik dan om nog te twijfelen?

Eigenlijk veranderde er ook niet zo veel. Ik was nog in opbouw na m’n voetblessure en het idee was om die moeiteloos over te laten gaan in uitbouw richting Afsluitdijk Open. Je voelt ‘m al, die overgang kwam niet. Niet vanwege blessures trouwens. Nee, ik kreeg vakantie en die stond volledig in het teken van de Olympische Spelen, laat opblijven en lang uitslapen. Toen het ook nog tropisch warm werd, heb ik zelfs een week helemaal niet getraind.

“Het aftellen is begonnen!” Aftellen? Ik was volledig uitgeteld toen ik de mail van de Afsluitdijk Open las! Alles bij elkaar opgeteld was ik niet heel gelukkig. Ik miste het hardlopen en de warmte als excuus aanvoeren, voelde niet oké. En dan was er nog de vermoeidheid van al die nachtelijke uurtjes… Ik was volledig uit balans. Terug naar de basis dus: rust, reinheid en regelmaat. Twee dagen later stond ik uitgeslapen in m’n hardloopoutfit buiten.

Onzeker was ik, omdat ik zo lang niets had gedaan en omdat ik niet wist hoeveel vermoeidheid er nog daadwerkelijk in mijn lijf zat. De warmte maakte het er niet gezelliger op. Ho stop… zat ik nou alweer excuses aan te voeren? Ik zocht een schaduwplekje op, bracht m’n ademhaling omlaag en snoerde die tweede stem liefdevol de mond. Rustig aan beginnen, focus op techniek, langzaam de flow pakken en vooral genieten van het moment!

Zo rende ik de afgelopen twee weken in het rond. Geen wereldschokkende afstanden of snelheden, meestal zo’n 30-40 minuten in een fijn tempo. Zo’n fijne constatering dat ik het niet was verleerd, dat hardlopen. Rationeel wist ik dat natuurlijk ook wel, maar het is toch prettig om weer even die bevestiging te krijgen na een periode waarin ik mijn hardloopliefde een beetje verwaarloosd had. Vooral met het oog op de Afsluitdijk Open dus.

Ik heb er zo ontzettend veel zin in! Alleen al de gedachte dat ik één van die hardloopidioten ben… Dat had ik echt niet durven dromen toen ik me begin dit jaar door de Start to Run cursus worstelde. Daarna trainde ik nog regelmatig 1 op 1 met Rose, volgde haar clinics, absorbeerde al haar tips en voelde me elke week een beetje meer hardloper worden. De Afsluitdijk Open voelt nu al als een kroon op alle investeringen.

lornah sportswear hardloopkleding

Kirsten Vogd
Kirsten Vogd

Sporten doe je volgens Kirsten niet alleen tijdens dat ene uurtje op zaterdagochtend. Voor haar maakt het deel uit van haar hele leven. Ze begon als blogger voor onze site toen ze nog niets eens zo gek veel sportte. Tegenwoordig maken hardlopen, fietsen, zwemmen en krachttraining standaard deel uit van haar week. Kirsten doet de eindredactie en haar grootste passie is prachtige portretten van stoere vrouwen op papier zetten.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.