Na maanden trainen is het dan zo ver: je eerste wedstrijdje. Maar dan merk je dat het helemaal niet leuk is. Je bent zo zenuwachtig dat je liever thuis blijft. Elke loper kent het en bij sommigen is het zo erg dat ze niet meedoen aan wedstrijden. Startvakangst, hoe ga je er mee om?

Wist je dat angst en zenuwen qua gevoel erg op elkaar lijken? Dat ze allebei je hartslag verhogen, een onrustig gevoel in je buik geven en onrustig zijn? Het duurde bij mij een tijdje om het verschil tussen deze twee te leren kennen en daardoor rustiger aan de start van wedstrijden te staan.

Wedstrijdspanning

Het zal je misschien verbazen – want ik doe zoveel toffe dingen – maar ik ben een enorme zenuwpees en angsthaas. Ik kan vooraf al alle mogelijke slechte scenario’s bedenken en zie ze nog voor me ook. Ik ben er dan ook nog heel goed in om vooraf al zo met dingen bezig te zijn dat ik er veel te veel energie mee verspil.

Ik had dat al toen ik klein was. Voor mijn verjaardag bijvoorbeeld. De hele week was ik bezig met het feestje en bedacht me hoe het zou gaan. Tegen de tijd dat de eerste kindjes kwamen, was ik al uitgeput. Ook met fietsen maakte ik het mezelf lastig. Met trainingen, toertochtjes en wedstrijden stond ik altijd uitgeput aan de start. Of ik was zo zenuwachtig dat ik niet eens startte. Niet echt handig, dat begrijp je wel.

Zenuwen en sportprestaties

Wedstrijdangst kan enorm veel effect hebben op je prestaties. Zelfs als je leert er mee om te gaan. Ik heb een keer meegemaakt dat ik op zaterdagochtend wakker werd en die dag een wedstrijdje ging rijden. Ik voelde me de hele ochtend al niet goed. Met het lood in de schoenen stapte ik op mijn fiets. Onderweg deed ik ademhalingsoefeningen en tijdens het inrijden luisterde ik naar mijn favoriete muziek. Langzaam verdwenen de angst en zenuwen uit mijn systeem. Maar toen ik eenmaal aan de start stond, was ik zo ontspannen dat ik na een rondje al gelost was. Ik liet het peloton gewoon wegrijden en ineens was ik alleen.

Ontspannen aan de start

Ik weet dat ik niet de enige ben die er last van heeft. Voor mij is de oplossing tegenwoordig heel makkelijk: ik doe niet zo heel vaak meer mee met wedstrijden. Behalve zo nu en dan een gezellige triathlon of hardloopwedstrijdje. Die oplossing is niet voor iedereen. Ik kan me heel goed voorstellen dat je juist wel mee wilt doen met evenementen en je niet wilt laten beperken door je gevoel. Dus wat kan je doen om je zenuwen of zelfs angst te overwinnen? Dat antwoord heb ik wel. Want zelfs al doe ik nu niet meer zo heel veel, ik heb zat dingen gedaan die ik dood en dood eng vond.

Begin klein

Natuurlijk staat de marathon van New York op je bucketlist, maar die hoef je vandaag nog niet te lopen. Als evenementen en het startvak lastig voor je zijn, dan is daar niets mis mee. Zo lang je jezelf de tijd en ruimte geeft om te groeien. Dit doe je door te beginnen met kleine lokale loopjes. Wedstrijdjes met tweehonderd lopers aan de start. Doe dat een paar keer en ga dan een keer een iets groter evenement doen. Het is niet erg om bang te zijn, zolang je jezelf en je gevoel maar serieus neemt en je jezelf liefdevol behandelt.

Vertrouw op jezelf als hardloper

Met wie je ook allemaal om je heen aan de start staat, de enige waar je mee te maken hebt ben jij zelf. En als je thuis 10 km of een marathon kunt lopen, dan kan je het ergens anders ook wel. Als ik iets spannend vind, ga ik in mijn hoofd langs alle dingen die ik al gedaan heb. Ik ben dan veel stoerder dan ik me voel en die feiten helpen me met mijn emotie om te gaan.

Gebruik de mensen om je heen tijdens een hardloopwedstrijd

Ik kan ervan genieten om naar anderen te kijken. In het startvak, maar ook tijdens de loop. Dan observeer ik, luister ik naar gesprekken en probeer ik te bedenken wie die mensen zijn. Onbewust leg ik mijn focus dan ergens anders en maak ik mijn zenuwen of angst niet groter.

Neem een beginner mee, de ultieme truc.

Iets doen voor een ander, dan ben je veel minder bezig met jezelf. Als ik iemand meeneem die het nog spannender vindt dan ik of die voor de eerste keer gaat, roept dat meteen een ander instinct in me op. Noem het een moedergevoel of wat dan ook. Ik ben niet meer bezig met dat wat eng is, maar met het meenemen van die ander.

Herken je gevoel en erken het.

Niets is zo onhandig als zenuwen of angst te willen onderdrukken. Zulke gevoelens zijn als een strandbal die je onder water probeert te houden. Natuurlijk lukt het je wel een tijdje, maar het ding komt altijd weer naar boven. Laat je die bal gewoon met rust, dan drijft hij op het water en heb je nergens last van. Ja ik ben een zenuwpees, nee ik hoef daar niets mee te doen. Dat dus.

Spaar nieuwe herinneringen

Ze vormen samen je nieuwe referentiekader. Het helpt mij enorm dat ik vandaag nog niet de prestatie hoef te leveren van volgend jaar. Dus hoe het loopje van nu ook verloopt, het is simpelweg niet meer dan ervaring op doen voor de toekomst. Het is geen CITO-toets, maar gewoon een volgende ervaring. En de vaker ik nieuwe dingen herhaal, de meer ik ze me eigen maak. Al die ervaringen bij elkaar zijn de basis van dat toekomstige doel.

Liefs Rose

La Rocha – Flower Blocks blue/green hardlooplegging yogapants

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.