vrouw in de ring tijdens kickbokswedstrijd

Het trainen voor een kickbokswedstrijd is zwaar. Bizar zwaar soms. Zelfs als het maar voor een amateurwedstrijd is. Mieneke is op latere leeftijd begonnen met deze sport, maar dat weerhoudt haar er niet van om maximaal voor het kickboksen te gaan.

“Ben je moe? Zeg het maar hoor, dat je moe bent.” Sensei Lahbib, één van mijn trainers, klinkt verdacht vriendelijk. Maar ik kén hem. Als ik toegeef, duurt dit nog langer. Ik verbijt me, vloek inwendig en voel de tranen achter m’n ogen.

 

Staan en trappen

In het eerste kwartier van deze PT-sessie ben ik al gesloopt. Stel je voor: 3 minuten squathouding met je rug recht tegen het hoekkussen en je armen zijwaarts gestrekt waarbij ze de touwen niet mogen raken. Om vervolgens 2 minuten linker- en rechter low kicks te geven. Dit is ronde drie.

Ik schud mijn hoofd, nee ik ben niet moe. “Goed zo, dan kan er nog wel een minuutje bij.” Tegenspreken heeft geen zin. Ik sluit mijn ogen, focus op mijn ademhaling. Heel even lijkt het alsof ik niet hier ben. Tot mijn handschoenen toch de touwen raken. “Dat wordt een extra rondje. Nu staan en trappen”, schreeuwt de trainer.

Mijn dekking is goed, ik zie dat been aankomen, stap naar voren. Links en rechts, hoog, laag.

Na nog eens 5 onmogelijk zware minuten klinkt het: “Goed gedaan. Nu planken. Kun je lekker uitrusten. Ga je daarna echt iets doen.”

 

Vechten op een kickboksgala

Een maand later weet ik wie mijn tegenstandster op het gala zal zijn en hoe ze vecht. Vooral haar linker highkick is gevaarlijk, want ze geeft hem snel en hard. “Gewoon instappen als ze ‘m wil geven Mien. Dan twee, drie stoten en afmaken met een trap”, zegt Oualid, een andere trainer. Hij heeft makkelijk praten, jonge en sterke wedstrijdvechter als hij is.

We oefenen. Ik verstijf regelmatig wanneer zijn been op me af komt zwaaien. Maar dan opeens gaat het als vanzelf. Mijn dekking is goed, ik zie dat been aankomen, stap naar voren. Links en rechts, hoog, laag.  Stotend en trappend drijf ik hem zo de touwen in. Ik weet niet wie trotser is, hij of ik.

In diezelfde training geef ik tijdens een rondje sparren ook zomaar opeens een spinning backfist. Die hebben we ooit wel geoefend in een les maar ik heb hem nog nooit “voor het echie” gedaan. Op vleugels ga ik naar huis, overtuigd dat ik alles aan kan.

 

Geblesseerd voor de wedstrijd

Ik heb het wel vaker mis. Zes weken voor de wedstrijd krijg ik een verkeerd geplaatste trap op mijn toch al blauwe knie. Een dag later nog één en dat voelt alsof er een mes wordt ingestoken. Mijn knie wordt dik en zwart, maar dat heelt wel. Alleen, ik durf niet meer voluit te gaan.

Op vleugels ga ik naar huis, overtuigd dat ik alles aan kan.

Het ene excuus na het andere om maar niet te hoeven sparren met de groep. Weer een paar keer jankend de les uit. Slapeloze nachten. De trainers halen alle trucjes uit de kast, zitten me onder mijn huid, geven niet toe aan mijn smoesjes en langzaam komt het vertrouwen godzijdank weer terug.

 

Trainen met mannen

De laatste weken voor de wedstrijd zijn regelrecht hel. Oualid drijft me tot het uiterste tijdens onze personal training uurtjes. Ik ga grenzen over waar ik het bestaan niet van wist. Breek door een barrière alleen om weer een andere muur te vinden waar ik door heen moet. En net wanneer ik denk dat het niet zwaarder kan heb ik het wéér mis.

Halverwege de les moeten we in groepjes van vier gaan sparren. Ik ben samen met Oualid en twee andere sterke kerels. Een van ons staat steeds 3 minuten lang in het midden terwijl de andere drie elkaar om de 20 seconden afwisselen. Zij hebben dus redelijk veel rust. Ik ben als tweede aan de beurt.

 

 

Alsjeblieft, stop!

Op aangeven van Sensei Lahbib gaan de mannen er vol in. De trappen op mijn benen zijn als mokers, de stoten in mijn maag benemen me de adem. Wanneer ik een stap naar achter doe duwt iemand me weer terug. Ik wil niet meer, sta in elkaar gedoken tegen het raam aangedrukt en vraag… smeek of het alsjeblieft ophoudt.

Na 3 eindeloze minuten is het klaar. Ik moet plassen van al die stoten in mijn buik. “Plas maar op het balkon”, roept een trainer en iedereen lacht. Woest smijt ik mijn handschoen naar zijn hoofd en stamp weg. Wanneer ik terug kom ben ik weer een ronde de pineut. En daarna weer.

Twee weken later verlies ik mijn wedstrijd.

Maar ik heb genoten. En in de ogen van mijn trainers zie ik hoe trots ze op me zijn. Ik heb kanten van mijzelf ontdekt die ik nooit heb gekend. Tijdens het gevecht kwam er een oerkracht in me los die ik nu nog voel. Dat maakt het verliezen en de pijn van alle trainingen de moeite meer dan waard.

* Mien

 

foto: Hans Doderer

Volg Stoere Vrouwen Sporten ook op InstagramFacebook en YouTube voor meer sport updates, recepten en leuke work-outs.

Wist je trouwens dat je het SVS platform heel gemakkelijk kunt supporten. Dat doe je door via onze site te kopen bij onze partners. Dan krijgen wij namelijk een kleine vergoeding. Dat geldt bijvoorbeeld voor de linkjes naar de Body & Fit shopFuturumshop, Wiggle en Decathlon.  Maar bijvoorbeeld ook voor Bol.comDille & Kamille,  Holland & BarrettfonQ en CoolBlue. Meer hierover lees je op de pagina Support Onze Site. Dankjewel alvast, want van al die kleine beetjes die we zo ontvangen, kunnen wij de site en servers draaiende houden.
No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.