Een tijdje geleden vroeg Rose alle Stoere vrouwen Sporten bloggers iets te vertellen over een sporter die ze bewonderen. Maryvonne bewondert Chrissie Wellington. Niet alleen om haar sportieve prestaties, maar ook om hoe ze is als mens. 

Opeens stond ze daar: Chrissie Wellington. Een jonge meid uit Norfolk, UK. En ze won. Ze won de Ironman Hawaii, die ze voor de eerste keer mee mocht doen door zich in Korea te kwalificeren. ‘Who is that girl?’, vroeg iedereen zich af. De vrouw die alle Ironman races won die ze mee deed, die het wereldrecord scherpstelde naar 8h18m13s. De vrouw die vele mannen versloeg en zelfs een keer een man voor zich duldde bij een lange afstand triatlon.
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=qtslGL9Qat8]

En ze won….zelfs na deze ellenlange platte band.

Bovenstaande zegt al genoeg. Als je haar boek gelezen hebt ‘Live without limits’, dan snap je mij helemaal. Een geschiedenis met eetproblemen, hard werken, talent hebben, ontdekt worden, op de juiste manier gecoacht worden en doorzettingsvermogen. Heel veel doorzettingsvermogen. Wanneer het tegen zit, toch doorgaan. Het lijkt haar allemaal zo voor de wind te gaan. Maar, zoals ze zelf schreef over 2008: ‘Het was altijd een mentale en fysieke uitdaging. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat het altijd makkelijk was’.  Ze zou nooit stoppen om een betere atleet te worden, er was altijd ruimte voor verbetering. Kon ze omgaan met alle druk van buitenaf? Kon ze doen wat nodig was om de prestaties van 2007 te herhalen of was ze een eendagsvlieg?

Waar Chrissie mij helemaal mee raakte was haar reactie op iemand die een opmerking maakte over deze benen. De benen van Chrissie Wellington.

FB_IMG_1429642765179Ene Yvette reageert: ‘Ik hoop dat dit mannenbenen zijn. Verschrikkelijk!’

Chrissie antwoordt als volgt: ‘Verschrikkelijk? Deze benen hebben mij kracht gegeven om tot de top van de wereld te komen, hebben mij het meest geweldige platform gegeven om mensen te veranderen. Ze zijn een combinatie van twee mensen waar ik het meeste van hou: mijn vader en moeder.
Mijn benen zijn het resultaat van hard werken, dedicatie, commitment en passie. Het zijn MIJN benen en ik ben heel erg trots op ze. Ik hoop dat jij net zo blij kunt zijn met jouw lichaam als ik ben met de mijne, ondanks al mijn zogenaamde imperfecties. Chrissie.’

Het is geen geheim dat ik onzeker kan zijn over mezelf. Elke keer als ik gekke gedachten heb, dan denk ik aan deze foto. Dan besef ik weer hoe dankbaar ik moet zijn met mijn lijf zoals deze is. Onder andere dankbaar zijn over de littekens op mijn benen. Zonder operatie had ik nu niet eens kunnen hardlopen.

Daarnaast haal ik veel uit haar tips en ik wil er een aantal met jullie delen:

Tip #1: Passie brengt je verder dan materiaal. 

“Je moet echt vol passie en met veel plezier de sport beleven. Dat moet je nooit uit het oog verliezen. Amateurs kunnen soms opgeslokt worden in de mooie materialen die te krijgen zijn. Je zou de modernste fiets moeten hebben, etcetera. No way: De liefde voor de sport, die is het belangrijkste en moet je in gedachten houden.”

Tip #2: Meer is niet altijd beter.

Hier heb ik natuurlijk zelf al veel over geschreven. Chrissie schrijft daarover: “Er is altijd de tendens om te denken dat meer beter is, helemaal als je traint voor een hele triatlon. Mensen denken, ‘Ik heb een logboek, ik ben daar een slaaf van en moet zoveel uren als mogelijk loggen’. Mensen zijn altijd verbaasd dat ik niet zoveel train als zij denken. Begrijp me niet verkeerd: ik werk heel hard. Maar kwaliteit van training gaat altijd boven kwantiteit.”

Tip #3: Rust is net zo belangrijk als training.

“Rust is een belangrijk deel in training. Mensen hebben hun logboek en tikken alles af wat ze doen. Maar waar is de kolom voor rust? Dat is de 4e pilaar. Zonder rust, klapt de hele structuur in elkaar. Rust is voor mij voeding, compressie kleding, genoeg slaap krijgen en rusten tussen training door. Ook leren dat je niet alleen je lichaam moet laten rusten, maar ook je hoofd. Zonder rust, zou ik niet de atleet zijn die ik ben’.

Tip #4: Train je ook gedachten.

“Het verbaast mij  hoe weinig mensen tijd spenderen aan mentale training. 30 km in de marathon is te laat om uit te vinden dat je ook je brein moet trainen. Er zijn verschillende tools die je kunt gebruiken. Zorg dat je een ‘lade’ vol hebt aan positieve plaatjes en liedjes. Het hoeft helemaal niet met sporten te maken. Deze plaatjes en liedjes kun je tevoorschijn halen op het moment dat het moeilijk wordt.”

En geloof mij…het wordt zwaar. Er komt een moment in een wedstrijd of training dat je wilt opgeven. Geen man overboord als dat wel een keer gebeurt, maar heel erg zonde als dat gebeurt tijdens dé wedstrijd van je leven.
Tijdens trainingen komen er soms liedjes in mijn hoofd op zonder reden. Dat kan ‘1,2,3,4 hoedje van papier’ zijn tot ‘hier aan de kust (Blof)’. Op deze moeilijke momenten helpen afleidende gedachten. Mooie plaatjes onthoud ik ook. Ik ga komend jaar voor de tweede keer de hele triatlon in Roth doen. Doordat ik het parcours ken, visualiseer ik nu al af en toe beelden van momenten dat ik het in 2013 moeilijk had. Deze ren ik in mijn gedachten glorieus en glimlachend voorbij.

Tip #5: Zorg voor een mantra.

“Ik heb woorden die ik op mijn bidon schrijf of op mijn polsbandje tijdens wedstrijden. Een daarvan is ‘smile,’ en de andere is ‘never give up.’ En er is een gedicht wat ik op mijn bidon schrijf: Rudyard Kipling’s ‘ If’. ‘If you can keep your head when all about you/Are losing theirs and blaming it on you;/If you can trust yourself when all men doubt you,/But make allowance for their doubting too…’

Het gaat er allemaal om dat je kalm blijft onder druk. Of dit nu druk is om te winnen, druk om je persoonlijke record te verbreken of de verwachtingen die je jezelf op legt. Je kunt winnen of verliezen. En vaak is verliezen een nog groter leerpunt dan winnen. Mijn mantra’s zijn ook ‘smile’ en ‘the body does what the mind believes’.
En wat als…wat als je niet wint, je geen PR haalt of misschien zelfs moet opgeven…wat is dan het ergste dat kan gebeuren?

Tip #6: EET!

“Ik eet een enorm gezond en uitgebalanceerd dieet. Ik denk dat het belangrijk is voor vrouwen dat ze rolmodellen hebben die een normaal aantal calorieën eet per dag. Of juist meer als je meer traint. Niks is verboden voor mij. Ik eet goed en gezond. Ik eet een keer per week rood vlees en eet voldoende goede vetten en koolhydraten.
Ik voorzie mijn lichaam van brandstof, en ook dat is een belangrijk onderdeel van mijn trainingen. Overigens ga ik na een wedstrijd wel los: pizza!”

Toen ik vorig jaar op een gegeven moment nog geen 58 kilo woog (bij 1.83 cm) moest er een knopje om. Ik moest echt aankomen om gezond te blijven. Ik had het wel een beetje moeilijk mee. In mijn onzekerheid vergeleek ik mezelf met anderen. Meiden die sneller zijn, zijn zo afgetraind. Inmiddels weet ik dat ik niet beter presteer met een paar kilo minder. En ik weet dat je niet hoeft aan te komen door ongezond te eten. Dat maakt het makkelijker. Het is stom om te vergelijken met anderen…maar dat is een valkuil die heel veel andere vrouwen maken!
Aankomen door gezonde voeding en hiermee mijn lichaam te voorzien van goede brandstof voelt een stuk beter! Inmiddels ben ik 3 kilo aangekomen.

Bonus Tip: Race voor iets dat telt.

“Ik ben uber-competitief  en ik maak daar geen verontschuldigingen voor. Ik hou er van om tegen andere atleten te racen. Ik hou van de atmosfeer, van het gevoel van winnen. Tegen mijn coach van toen, Brett Sutton, zei ik: ‘Ik voel me zo egoïstisch dat ik dit alleen voor mij doe’. Binnen een paar jaar zou dat veranderen volgens hem. En hij kreeg gelijk. Ik race niet alleen voor mezelf, ik race om vrouwen te inspireren, om mensen aan te moedigen te gaan sporten. Ik wil winnen, maar niet alleen om te winnen. Ik wil winnen op een manier waardoor anderen geïnspireerd worden om te veranderen door mijn liefde voor de sport.”

Het is Chrissie gelukt om mij te inspireren. Waar ik voorheen alleen maar keek naar mijn prestatie en teleurgesteld en boos was als het niet gelukt was, geniet ik nu veel meer. Mijn plezier in de sport is niet meer alleen afhankelijk van de tijd die ik neer zet. De weg er naar toe, genieten van wat ik kan, wat ik doe.

Het is jammer dat Chrissie gestopt is met triatlon.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.