100 x 100

400 banen

300 koprollen

200 banen alleen

100 x elke 1’45” starten

1 keer per jaar hebben veel triathlonverenigingen de ‘traditionele’ 100×100. Meestal rond Oud & Nieuw. Om het jaar knallend af te sluiten. ‘Wat? 100×100? Wat is dat?’ is de standaard reactie die ik kreeg toen ik zei dat ik 100×100 ging zwemmen. Dat betekent dat ik 100×100 meter ga zwemmen. Een vlug rekensommetje zegt dat dat 10 kilometer is. ‘Ben je gek of zo? Wat bezield je?’, is dan meestal de reactie die volgt op mijn uitleg. Tijdens mijn 100×100 heb ik daar eens goed over kunnen nadenken. Eigenlijk heb ik aan heel veel dingen gedacht…

Shit, een inspanningstest en bloedprikken op de ochtend van de 100×100. Dat is niet echt heel handig gepland van mezelf. Verzetten lukt niet, dan kan ik pas in februari terecht. Gelukkig kan ik wel eerder op de ochtend. Hierdoor kan ik tussendoor toch nog normaal lunchen en wat uitrusten.

Ik haal mijn vriend Martijn op uit zijn werk. Hij staat al de popelen als ik aan kom rijden. Onderweg eet hij zijn boterhammen op.  Het is gelukkig niet druk op de weg. Fijn, dan hoeven we niet te haasten. Veel te vroeg komen we bij het zwembad aan. Na het aanmelden hoor ik in welke baan ik ben ingedeeld. Van te voren heb ik opgegeven dat ik elke 1 minuut en 45 seconden wil starten (1’45”). Of zal ik vragen of ik toch nog in de 1’40” groep kan? Vorig jaar dacht ik dat ik de 1’45” niet zou redden en dat ging makkelijk. Mezelf een beetje uitdagen? Ik besluit om toch in mijn eigen baan te blijven. Met nog 8 anderen.

Nadat de lijnen er in liggen tellen we af tot de start. De kant staat vol met bidons en er liggen bananen en ontbijtkoek genoeg voor een heel weeshuis. Oei…heb ik wel genoeg mee? Had ik toch niet een reepje mee moeten nemen? Twee bidons en een gelletje was vorig jaar ook genoeg! Na de start schrik ik van het tempo. Wow! Die hebben het tempo er meteen goed in! Rustig blijven volgen, je moet gewoon nog even warmdraaien, dieseltje! We zwemmen 1’20 per 100 meter. Als ik aan tik heb ik nog 25 seconden over voor ik weer moet starten om elke 1’45” te starten. Phoe, dit tempo hou ik nooit vol! Na zo’n 30 keer moet de eerste uit de baan plassen. Er valt een gat en dat wil ik toch wel dichtzwemmen. In de stroming van voorgangers zwemt het toch fijner dan helemaal alleen. Zo hard als ik verstandig vind, zwem ik het gaatje dicht. Drinken, je moet wel af en toe drinken! Zo langzaamaan zakt het tempo naar 1’25. Jemig…mijn armen lijken wel van stroop! En we zijn nog niet eens op de helft! Ik ploeter een beetje door het water. Ik kan natuurlijk mijn benen wat meer gebruiken, dan kan ik mijn armen nog wat sparen. Na 45 keer kom ik een beetje in mijn vertrouwde ritme terecht. De diesel staat AAN mensen! 

Geheel onverwacht stoppen er 7 na 50 keer. Ik, die achteraan zwemt, heb nu wel een heel groot gat voor mij naar de voorste. Steeds als ik de kant aan tik, gaat hij alweer weg. Er zit 15 seconden tussen ons. Oké, dat ga ik even dichtzwemmen. Power er op en een paar keer minder rust, dan moet het lukken! Na 5 keer geef ik het op. De rust voelt veel te kort en de tempo’s zijn veel te hoog om zo nog 47 keer door te zwemmen. Dan maar alleen verder. Dit gaat eigenlijk best fijn zo. Ik heb mijn constante ritmische slag te pakken en tik steeds in dezelfde tijd aan. Afzetten, benen erbij, lange slag, slag-slag-slag-slag-adem…keren, benen erbij… Ik GENIET!

Bezieling…wat is dat eigenlijk, vraag ik me opeens tijdens het zwemmen af. Ik onthou dat ik dit moet opzoeken in het woordenboek. Er hangt zo’n negatieve lading aan “Wat bezielt je?” Voornamelijk door het gezicht wat anderen erbij trekken. Alsof je iets heel vies gaat doen of zo. Na een onderzoekje in het woordenboek is bezieling hartstikke positief. Het is zoiets als iemand die vol vuur en verhevenheid is. Iemand die gepassioneerd is, enthousiast en bevlogen. Maar wat bezielt mij dan om 10 kilometer te gaan zwemmen? Oef…dat valt bijna niet in woorden uit te drukken. Het is een gevoel wat mij overkomt. Ik voel rust, plezier, gedrevenheid om elke 100 meter in een bepaalde tijd te kunnen zwemmen. Ik voel een warme gloed door in mijn lijf stromen als ik zo lekker zwem. Ik word er blij van.

Yes! 75! En dat roep ik ook hardop uit. De teller op de kant corrigeert me: je bent pas bij 70. Pas? AL! Ook al heb ik verkeerd geteld. Het gaat supersnel! Mijn armen zijn niet meer moe, ik kan krachtig doorhalen, terwijl ik technisch mooi blijf zwemmen. Wat bazel je nou, je kunt jezelf niet zien zwemmen… 

Plots krijg ik een liedje in mijn hoofd. I’m dreaming of a white Christmaaaaas. Stom liedje, kerst is al geweest! Kies een andere-Whiiiiite Christmaaas-AN-DER-LIED-JE! When the dog bites, when the bee stings, when I’m feeling sad I simply remember my favorite things
and then I don’t feel so bad…ik voel me helemaal niet slecht. Ander liedje! Ik ben vandaag zo vrolijk-zo vrolijk-zo vrolijk…. 
Je merkt het…zo lang zwemmen is niet goed voor je gedachten.

Na 50 keer 100 meter alleen gezwommen te hebben en bijna 3 uur verder tik ik voor de allerlaatste keer aan. HONDERD! Het is me weer gelukt! 

7 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.