Kan je in een half jaar tijd genezen van een gecompliceerde beenbreuk en meedoen aan de halve IRONMAN in Vichy? Ja hoor, wel als je Melissa heet. Sterker nog, in de hele revalidatie was dit haar doel. Helemaal soepel ging het niet, maar ze is wel gefinisht!

Onder een loeihete douche inventariseer ik de schade van vandaag. Mijn been zeurt een beetje, ik heb een blaar op mijn teen en een schaafwond op mijn knie. Met alle enge verhalen over het zwemwater in Rio in mijn achterhoofd, maak ik me nog het meeste zorgen om de in het water opgelopen schaafwond. Nadat ik er de straal van de douchekop op heb gezet, ga ik er voor het gemak maar vanuit dat het zwemwater in Vichy vast wel van betere kwaliteit is. Ik heb geen zin om me zorgen te maken en daarnaast ben ik er ook veel te moe voor. Loom leun ik tegen de douchewand en overdenk ik alle gebeurtenissen van vandaag.

De dag begon met de wekker om 05:15. Of eigenlijk startte mijn dag al een half uur eerder, toen ik klaarwakker van de spanning naar het plafond lag te staren. Snel mijn trisuit aan, spullen pakken en de auto in. Het zou ongeveer een uur rijden zijn, genoeg tijd om met lange tanden een broodje weg te werken.

Aangekomen in Vichy, zag ik vanuit de auto iemand half in wetsuit naar de start toe lopen. Er was bekend gemaakt dat wetsuits verboden waren omdat het zwemwater te warm was. Maar wat als de rivier ineens toch was afgekoeld? Ik begon te twijfelen en besloot mijn wetsuit mee te nemen. Ik neem geen enkel risico!

Mijn twijfel bleek ongegrond, bij de start liep iedereen zonder wetsuit. Opgelucht bezorgde ik mijn vriend nog even een kus om me daarna bij de rij van mijn starttijd te voegen.

Per drie deelnemers mochten we de steiger op en met een soort half bommetje kwam ik in de rivier terecht. Rustig zette ik de borstcrawl in. Het water voelde heerlijk aan, maar ik miste de lijnen van het zwembad. Het lukte me niet om een rechte lijn aan te houden en ik zigzagde over het parcours. Uiteindelijk besloot ik om de borstcrawl met schoolslag af te wisselen. Note to self: toch maar wat meer trainen in open water.

Met het eindpunt in zicht zette ik nog een klein sprintje in. Voor me zag ik deelnemers uit het water stappen. In de volle overtuiging dat ik dan ook vaste grond onder mijn voeten moest voelen, probeerde ik te gaan staan en schaafde mijn knie aan een betonplaat. Ik werd uit het water geholpen door twee vrijwilligers, lachte naar mijn vriend achter de hekken en ging in draf naar de omkleedtent.

Nadat ik mijn benen had afgedroogd kwam ik erachter dat mijn knie bloedde. Tja, daar is even niets aan te doen. Dus hup, schoenen aan, insmeren met zonnebrand, nog even een gelletje nemen en dan op naar de fiets.

Het zou een bloedhete dag worden, maar in mijn natte pak waren de eerste paar kilometers op de fiets best fris. Ineens reed ik langs een gevallen deelnemer. Oei, die lag er niet lekker bij. Omstanders waren al druk in de weer om hem te helpen. De ambulance zou vast snel ter plaatse zijn. Ik zette het beeld snel uit mijn hoofd en zocht naar een comfortabele zitpositie.

Het eerste uur op de fiets vloog voorbij. Ik at een enorme mueslireep, deed mijn best een bidon leeg te drinken en probeerde me aan de regels te houden wat betreft afstand tot andere deelnemers. Na 40 kilometer had ik één bidon leeg, hoera! En na een korte stop bij een bevoorradingspunt was ik over de helft van het fietsparcours.

Langzaamaan ging ik steeds vaker verzitten en werd het toch echt wel heet op de fiets. Ik wist dat er nog wat klimmetjes moesten komen, maar bij de verwachte 60 kilometer was er nog geen berg te zien. Pas toen ik eigenlijk echt niet lekker meer zat, werd het heuvelachtig. Bijna tien kilometer vol explosieve klimmetjes en steile afdalingen, wie verzint dat? Ik was het fietsen echt helemaal zat, schakelde naar het zwaarste blad dat ik aankon en trapte met Mach 100 naar de wisselzone.

De overgang naar het hardlopen deed ik op mijn gemak. Schoenen wisselen, wat drinken, petje op en naar de wc. Ik was klaar voor het laatst onderdeel! Het was twee keer een rondje van ruim tien kilometer, maar na de eerste honderd meter zat ik er al helemaal doorheen. Het rennen deed pijn, ik was moe en het lukte gewoon niet. Op één of andere manier heb ik mij toch door de eerste kilometer heen kunnen worstelen. En toen door de tweede. En daarna volgde een verkoelende douche bij een bevoorradingspunt. Ik besloot het gewoon per kilometer te bekijken en het rennen af te wisselen met wandelen. (tekst gaat verder onder afbeelding)

melissa

Bij ieder bevoorradingspunt dronk ik wat en liep ik onder de verkoelende douche door. Bij iedere aanmoediging stak ik mijn duim op. En bij iedere tijdmat gooide ik mijn armen in de lucht alsof ik al over de finish ging. Dan grinnikte ik heel even om mezelf om me daarna met loodzware benen weer op mijn taak te richten; de volgende kilometer volbrengen.

Na 15 kilometer was het op. Ik had het heet, ik was moe en ik kon de pijn in mijn onderbeen niet meer negeren. Steeds langere stukken wandelde ik, terwijl ik het liefst in een schaduwrijk plekje ging zitten. Maar ik moest door, want ik wilde finishen. Bij het laatste bevoorradingspunt op 19 kilometer kreeg ik nog één keer een verfrissende douche. Gesterkt door de aanmoedigingen van langslopende, gefinishte deelnemers nam ik een eindsprint.

En toen hoefde ik ineens nog maar een paar honderd meter. Achter de hekken stonden toeschouwers te juichen en ik kon de muziek op de eindstreep al horen. Ik liep de arena binnen en zag mijn vriend trots naar me staan zwaaien. Met tranen over mijn wangen liep ik mijn ererondje en finishte ik na bijna 7,5 uur zwoegen mijn eerste IRONMAN 70.3!

monique rotteveel online shop

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.