Hier had Maryvonne heel graag een verhaal willen neerzetten vol genieten, pijn lijden, afzien en glorieus finishen bij de Challenge Roth (Dui). Dat werd het niet. Helaas. Ze haalde de streep niet en heeft dus een Did Not Finish (DNF) achter haar naam laten zetten.

Niets, maar dan ook niets wees er op dat dit zou gebeuren. Ik ben dan ook vreselijk teleurgesteld.

Even een blik terug. In juli was het mij niet gelukt om mij in te schrijven voor deze wedstrijd; de inschrijving was binnen 54 seconden uitverkocht. Omdat er altijd mensen zijn die zich in het halve jaar daar op afmelden, was er op zaterdag 6 december een tweede mogelijkheid om mij online proberen in te schrijven voor de Challenge Roth. 300 plekken waren er te vergeven. Het was mij gelukt! In de 20(?) seconden die er waren, heb ik mij kunnen inschrijven! Ik vind deze wedstrijd heel gaaf om mee te maken, dus in plaats van de cirkel om Almere (daar had ik mij al voor ingeschreven), ging de cirkel in de agenda naar 12 juli 2015. Een herkansing op 2013…toen ben ik wel gefinisht, maar vraag niet hoe.

Omdat ik in december nog altijd last had van zere benen en vermoeidheid ben ik naar sportarts Guido Vroemen gegaan. Een inspanningstest leverde geen informatie op, maar een bloedonderzoek gaf diverse tekorten aan. Onder andere een tekort aan magnesium en een groot te kort aan ferritine. De ferritinewaarde was 4 (25-150 is normaal).

Wanneer er te weinig ijzer in het lichaam is, dan zal de reservevoorraad in de vorm van ferritine opgemaakt worden. Pas als er bijna geen ferritine meer is, maakt het lichaam te weinig rode bloedcellen aan en is er sprake van bloedarmoede. En rode bloedcellen heb je weer hard nodig om zuurstof rond te transporteren.

Het was dus niet zo gek dat ik met hardlopen bij 8km/u al liep te hijgen als een oud stalpaard.

Simpel op te lossen met ijzerpillen. Ik ging met sprongen vooruit. Het fietsen verbeterde, de benen deden steeds minder pijn en bij het hardlopen werden afstanden gehaald die ik niet voor mogelijk had gehouden. Voor het eerst in de voorbereiding op een hele triathlon kon ik meerdere malen 25km+ lopen, zelfs een keer 30km.

Tijdens alle goede trainingen besef ik me meer dan eens dat het een groot voorrecht is om zo lekker te mogen sporten. Mijn belastbaarheid gaat nog wel wat op en neer. Het is daardoor lastig om de grens te bepalen en het is wel eens gebeurt dat we, coach Gonny en ik, er overheen gegaan zijn. Maar daar herstelde ik ook weer snel van. Er zat een groot stijgende lijn in. Ik heb geen blessures of andere vervelende pijnen gekend. Het is iets om dankbaar voor te zijn. Als er dan eens een minder goede training tussen zit, dan hoort dat er gewoon bij.

 

Een goed begin

De wedstrijden die ik deed gingen ook allemaal goed. De bevestiging dat het goed zat kreeg ik in Oud Gastel. Ik voelde me, zoals het met een mooi woord klinkt, in VORM. Ik had enorm veel zin in de wedstrijd in Roth. Een goed lijf en een goed hoofd zijn de beste combinatie voor zo’n intensieve sportdag.

Net zoals in 2013 zijn we een week voor de wedstrijd al afgereisd naar Mörsdörf. Voor het derde jaar achtereen verblijven we bij de familie Schmidt. Dichtbij Roth (finish) en Hillpoltstein (start), vlakbij het fietsparcours. Alles lekker vertrouwd.

Bij aankomst stond er al een enorme Erdberenkuchen op ons te wachten. Ik vond het sneu om te weigeren, dus een stuk met smaak opgegeten. “Weigeren!?” Zul je denken Ik eet sinds een tijd glutenarm. Sinds ik dat doe heb ik geen buikproblemen meer. Dus meteen in mijn beste Duits geprobeerd duidelijk te maken hoe het zit en waarom ik de rest van de week geen taart mee eet. Gelukkig is Frau Schmidt heel begripvol en superlief. Er werden meteen recepten opgezocht voor soepen en andere gezonde dingen zonder gluten. Dat zat helemaal niet bij de prijs in, zo zei ze zelf met een knipoog, maar we hebben heerlijk genoten van deze verwennerij! Ook super dat als je thuiskomt van de fietsronde verkennen, je zo mag aanschuiven.

De week vooraf voelde als een korte vakantie tussendoor. In beweging gebleven tegenover veel rusten en ontspanning. De trainingen die ik nog deed gingen goed. Het zwemmen voelde wat minder. Ik heb het afgelopen jaar wat minder gezwommen en had verwacht dat ik daar in de wedstrijd wat op zou moeten inleveren. Hoe erg is dat…als je met fietsen en lopen veel progressie gemaakt hebt?

En daarbij: het is een hobby!

Als verrassing zou mijn vader komen. Martijn had het per ongeluk al verklapt 😉 Op vrijdagavond kwam mijn vader aan. Extra support en voor Martijn gezellig om de dag mee op te trekken.

 

D-day starten bij Challenge Roth

Om 3:30 gaat de wekker. Goed geslapen. Iets voor 5 uur komen we aan bij het parc-fermé. Om 5 uur zou het open gaan. Er werd voor de eerste startgroepen geadviseerd om er vroeg te zijn, ivm mogelijke file richting parkeren bij de start en een klein kwartier lopen.

De banden opgepompt, tas met de fietsschoenen en helm weggezet en meteen weer de route gelopen naar mijn fiets. Het is een wirwar aan fietsen, dus goed opletten geblazen. Overigens is alles goed aangegeven met bordjes waar de startnummers op staan, maar even de route bepalen is altijd handig.

Tot 6u10 kun je je tasje inleveren met kleding voor na de wedstrijd. Die kleren heb ik aan…dus veel te vroeg in wetsuit. Om 6u ritst Martijn mijn wetsuit dicht en na een succes loop ik richting start. Tja…sta je daar te wachten tot 6u40 op de start. Om 6u30 gaat de eerste groep van start. Hierin zitten de professionele heren&dames, para-atleten, 70+ atleten en mensen die voor de tigste keer starten.

Als die groep net weg is mogen wij, de eerste groep met 300 dames, het water in.

 

Een uur zwemmen

Ik trek in een sprintje naar de start. En ga vooraan liggen. In de kleine tien minuten die we daar liggen te wachten begin ik ontzettend de klappertanden en te rillen. Koud heb ik het niet. Het zal de adrenaline geweest zijn. Ik ben enorm goed weg bij de start en hoor achteraf dat ik lange tijd als 8e gezwommen heb. Helaas kan ik de groep niet bijblijven en zwem tot bijna de eerste keerboei in mijn eentje. Dan komt er een andere dame langzij en daar blijf ik bij op de voeten zwemmen tot de brug waar ongeveer 200.000 mensen op staan aan te moedigen. Daar probeer ik de oversteek te maken naar nog een paar andere voeten, maar dat lukte niet echt.

Na 00:59:32 sta ik op de kant. Toch weer gelukt om onder het uur te zwemmen. Snel mijn tas pakken en door rennen naar de tent. Daar staat alweer een vrijwilliger klaar die mijn tasje leeg kiepert terwijl ik mijn wetsuit uittrek. De vrijwilliger propt mijn wetsuit in mijn tasje, ik neem nog een gelletje en hup naar mijn fiets. Onderweg naar mijn fiets gris ik nog een stuk banaan mee. Het zal mij dit keer niet gebeuren dat ik een honger gevoel krijg op de fiets…

 

11760075_10152933836735969_8421947519455533143_n

Een tunnel van geluid

Met een goed gevoel fiets ik weg. Meteen al enorme aanmoedigingen. Ik geniet er enorm van. Dat wilde ik ook doen vandaag. Genieten van het feit dat ik er toch maar weer sta, dat ik daar mag meedoen, van al die juichende mensen…

Nog maar net onderweg merk ik dat er weinig power in de benen zit. Niet getreurd. Soms moet ik even op gang komen. Na zo’n 40 kilometer komt de eerste serieuze klim: de Kalvarienberg. Het eerste stukje is redelijk stijl, dus het is handig om alvast op je kleine blad te rijden. Een enorm feest als je daar omhoog fietst. Muziek, meiden met pompons, veel publiek en gejuich. Leuk man! Ik trap door, door de tunnel van geluid. Het wordt rustiger langs de weg. Ik kan me meer richten op mezelf en de kilometers die ik maken ga. Maar na 50 kilometer sta ik geparkeerd. Er zit niks in de benen. Ik blijf mezelf goed verzorgen, gefocused op doorgaan en hopen op een goede marathon.

 

Gemotiveerd op Solarhill

Na 70 kilometer is daar alweer de Solarhill. Gekkenhuis daar! Je ziet in de verte de dranghekken al staan en heeeeeeeeeul veel publiek. Als je dan de bocht door bent, dan gaan je mondhoeken zo ver omhoog als maar kan. Mijn hemel, er staan nog meer mensen dan in 2013! Kan dat?! Ja dat kan! In Roth wel!

Ik kan er niks aan doen, maar ik begin staand omhoog te fietsen. Tot ik misselijk word…haha mijn hartslag was inmiddels gestegen naar 175. Dat heb ik nog nooit op mijn klokje zien staan. Het gaat gewoon vanzelf. Er is een heel smal paadje om omhoog te fietsen. Mensen doen vlak voor je wiel de wave, ik krijg diverse duwtjes in de rug en hoor een paar keer PINK LADY! In een flits zie ik bijna aan de top de crew van de Challenge Almere-Amsterdam staan. Ik gooi er een HEEY uit en die is vastgelegd op de foto! Leuk dat jullie daar weer stonden!

 

11214123_10152933836745969_5787042933497251622_n

Genieten van mijn triathlon

Een stukje verder staat Martijn met mijn vader bij de coachpost. Daar pak ik nieuwe bidons en gels aan. Ik mopper nog wat tegen Martijn dat het fietsen me zo tegenvalt. ‘Negativiteit uit!’, zegt Martijn, ‘Maakt niet uit. Genieten!’. Ik vervolg mijn weg.

Niet veel later zie ik mijn naam op de weg staan. Huh? Zag ik dat goed? In de tweede ronde heb ik even goed gekeken wat er stond. Mijn naam stond er echt! Wat bleek? Martijn was zaterdag gaan hardlopen, mijn vader mee op de fiets. Ze bleven wel erg lang weg… Hebben ze samen staan stoepkrijten op het parcours! Hoe leuk is dat?!

Ondanks al het koelen, alle bidons met sportvoeding, gelletjes, bananen en water nam mijn energie steeds verder af. Zelfs een bidon met cola mocht niet baten.  Ik had alweer sinds kilometer 120 een hongergevoel (ik vraag me echt af hoe dat kan? De repen in Zurich vorig jaar gaven ook al geen verlichting van dit rot gevoel) en af en toe duizeligheid/licht gevoel in mijn hoofd. Ik had hoofdpijn en moest goed opletten in de bochten om niet ‘fout’ te rijden. Martijn vertelde me nog zo om vooral te genieten en mijn hoofd staat daar echt wel naar. Ik zie het avontuur en de prachtige race waar ik aan mee doe, maar ik voel me niet goed.

Mijn hartslag daalt steeds meer, evenals mijn vermogen. Ik word aan alle kanten voorbij gereden. Mede doordat er vele startgroepen achter mij zijn gestart, mede doordat ik gewoon echt niet snel fiets. Na 6uur 23 komt ik ein-de-lijk in de wisselzone aan. Ik mag gaan rennen.

 

Alarmbellen

Vol goede moed heb ik mijn loopschoenen aangetrokken, stukje banaan er in en een flesje met drinken in de hand mee. Meteen weer verder gegaan met koelen. Het plan was elk half uur een gel met water, flesjes met sportdrank met anti-uitdroging tabletten er in en verder cola naar behoefte. De eerste twee kilometer, die omhoog gaan, liep ik 5’30 per kilometer. Prima, maar toch iets gaan inhouden. Nog geen twee kilometer later, was het hongergevoel terug in de vorm van een knorrende maag. Ook werd ik weer (of nog steeds..) licht in mijn hoofd en werd ik meer duizelig. Bij Martijn en mijn vader aangekomen bij kilometer zes een nieuw flesje aangepakt. Gemeld dat ik me niet goed voelde, maar dat ik wel voor de finish wilde gaan.

Tussen de drankposten op kilometer 8-10 kreeg ik het koud en warm en weer koud. Kippenvel. Tel daarbij misselijkheid en neiging tot overgeven bij op… Toen wist ik dat het niet verstandig zou zijn om verder te gaan. Tegen beter weten in toch nog 2 kilometer extra geprobeerd. Bij de brandweer kwam het hoge woord er met tranen uit: ‘Ich halt.’ Voor de tweede keer op een hele triathlon ben ik gestopt. Twee keer achter elkaar. -piep-zooi!

 

In de auto

De brandweer heeft goed voor mij gezorgd. Ik mocht Martijn bellen. Er werd een vrijwilliger opgeroepen om wat eten te brengen en direct een auto om mij op te halen. Ook moest ik elke vijf minuten mijn hartslag laten zien. Ik miste alleen een dekentje om mij warm te houden. In de tijd, ik denk 45 minuten, dat ik daar heb zitten wachten heb ik zitten rillen van de kou…terwijl de brandweermannen stonden te zweten van de hitte.

Nadat ik teruggebracht was, heb ik op diverse manieren Martijn geprobeerd te bereiken. Telefoon nam hij niet op. Uiteindelijk hoorde ik Nederlanders en via een telefoon van een aardige man Martijn gesmst met de mededeling waar ik was. Als diegene dit leest: Hartstikke bedankt voor het gebruik van je telefoon!

Na een paar broodjes kaas en wat bouillon, die smaakten goed, warm douchen zijn we nog even op de tribune gaan zitten. Ik wilde wachten op de finish van Kathy (respect voor je finish!), maar was zo vreselijk moe en teleurgesteld dat we weggegaan zijn. Ik wilde dit keer niet tot het einde blijven.

Deze wedstrijd is ontzettend goed georganiseerd. Alle vrijwilligers zijn heel vriendelijk en behulpzaam kunnen antwoord geven op vragen voor het onderdeel waar zij voor staan, de logistiek is goed geregeld en alles ligt voor je klaar op het moment dat je weg gaat.

Ondanks alle goede trainingen en positieve voortekenen had ik dit echt niet verwacht. Het positieve is wel, dat ondanks dat het fietsen al niet denderend ging, ik toch kon blijven genieten van de ambiance. Dat lukte in Almere 2014 niet.

Nu eerst herstellen, ik heb uiteindelijk toch 8u45 gesport. Bedenken waar het mis gegaan is. Wie weet zijn er voedingsdeskundigen die kunnen adviseren hoe ik dat rottige hongergevoel kan voorkomen?

Omdat ik dacht dat Roth niet meer zou lukken en de ‘early bird’ korting te aantrekkelijk was, sta ik wel ingeschreven voor Almere. De komende weken zal uitwijzen of ik me daar nog voor op kan laden. De trainingen zitten wel in mijn lijf en zullen niet zomaar weg zijn. Ik mag nu nog eerst een dag, of misschien wel twee, flink balen en boos zijn.

Ik wil iedereen bedanken voor de bemoedigende woorden op mijn DNF bericht. Alle warme woorden doen mij goed!

 

banner svs shop

3 Comments
  1. Wat ontzettend stoer, ondanks het opgeven. Maar dit signaal van je lichaam was toch duidelijk genoeg.
    Hopelijk vind je op tijd uit waar die honger nu door veroorzaakt wordt (misschien teveel snelle suikers?) en kan je in Almere revanche nemen. Succes!

  2. Hoi Maryvonne,

    Wat een uitdaging zeg! Heel erg leuk om te lezen, maar wat jammer dat je door de honger niet genoeg energie had om te finishen.
    In je blog schrijf je dat je misschien op zoek bent naar voedingsdeskundigen die eventueel tips hebben. Wellicht wil je mij een email sturen? Ik werk als welzijnscoach, en ben zelf ook gestart met triathlon na 8 marathons te hebben gelopen. Ik ervaar een heel goed herstel tijdens het sporten en ook geen honger/leeg gevoel tijdens het sporten.

    Mocht je meer info willen dan kan dat! Succes met je voorbereiding op Almere!
    Groeten
    Siepke

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.