Die Hanneke zeg, die was gewoon op Hawaii voor de wereldkampioenschappen off-road triathlon. XTERRA heet dat. Ze noemt zichzelf geen prof maar jeetje, voor mietjes is duidelijk geen plek op zo’n wedstrijd. Speciaal voor Stoere Vrouwen Sporten deed ze verslag van dit geweldige avontuur.

Ik voel een straaltje water langs mijn rug naar beneden lopen. Ik vrees dat mijn waterzak lekt. Het is 10 uur ’s ochtends en ik ben na 1500 m zwemmen op de fiets gesprongen voor 32 km mountainbiken op en over een vulkaan. Ik realiseer me dat het geen klefferige sportdrank kan zijn, want die is ijskoud omdat ik ijsklontjes in plaats van water heb gebruikt.

Elke slok koelt me van binnenuit en dat is goed, want het is rond de 30 graden en we zijn pas net begonnen, de dag is nog lang. Ik drink, drink, drink en klim, klim, klim tot ik bovenop de eerste top ben. Het is daar zo warm, dat het net lijkt alsof iemand vergeten is de vulkaan uit te zetten. Ik houd het tempo relatief laag om te zorgen dat ik me niet opblaas in deze hitte. Eindelijk komt de eerste afdaling. Nog steeds omgeven door wat oudere mannen, langzame zwemmers net als ik die 5 minuten voor de vrouwen zijn gestart, rij ik voorzichtig naar beneden.

Nou ja, voorzichtig… enfin, het zou harder kunnen, maar wat begin deze week nog aangestampte vochtige aarde was, is na een paar dagen felle zon een grote stofbende geworden. Ik zie door al het stof opgewaaid door voorgangers niet alle gaten en doe het rustig aan om niet onderuit te gaan. Vallen kost tijd. Ook vind ik het ronduit gevaarlijk om langzame rijders met een noodgang voorbij te rijden. Ik laat wel weten dat ik er ben en erlangs wil, de meesten laten me er snel langs.

Daarna volgt nog een klim, maar die gaat wat verloren tussen de kleine, steile, gemene kuitenbijters die nog volgen. Ik mag nog ergens mijn fiets in mijn nek gooien om een steil klimmetje op handen en voeten op te klauteren, en we gaan nog zo’n gemene kuitenbijter op. Daarna gaat het weer omlaag maar scherpe haarspeldbochten op losliggende ondergrond blijven de aandacht vragen. In één van de bochten voel ik kramp aan de binnenkant van beide bovenbenen. Ik verwens mijn stomme spieren, die zo gemakkelijk in de kramp schieten, wat al redelijk wat wedstrijden verpest heeft, en neem nog een zoutpilletje. Langzamerhand is mijn sportdrank ook wel opgewarmd en…leeg. Gelukkig is het nog maar een paar kilometer.

Ik kom relatief fris terug in de wisselzone, zet mijn fiets terug in het rek, doe helm en rugzak af en hardloopschoenen aan. Ik heb voor mijn ‘gewone’ wedstrijdschoenen gekozen. Mijn trailschoenen zitten net iets minder lekker en het parcours is inmiddels zo droog, dat ik genoeg grip met mijn wegschoenen heb. De eerste kilometer doe ik nog rustig aan om de spieren te laten wennen aan de loopbeweging. Daarna draait het parcours het bos in en het gaat weer omhoog. Vijf kilometer is een nog te overziene afstand, minder als er 300 hoogtemeters in zitten. Ik kom in een fijn ritme. Het is niet dat het makkelijk gaat maar ik kan net op de juiste millimeter van die haarfijne grens tussen gezond finishen en lijdensweg blijven. Ik neem nog een gelletje, nog een zouttabletje. Het is warm, maar ik praat mezelf moed in. Ik kan dit. Focus. Het boeit niet dat mijn veters allebei losgaan en dat ik daar tijd verlies. Het koude water bij de aid-stations houdt mijn lijf op een acceptabele temperatuur.

off road triathlon

Dan komt de laatste idiootsteile klim, ik wissel snel wandelen af met een paar stappen langzaam joggen. Van eerdere wedstrijden weet ik dat hardlopen niet zo heel veel sneller gaat, het doet alleen zo veel pijn aan je spieren dat je bovenaan geparkeerd staat en de tijd weer verliest. Boven. Dat was de laatste klim, nu gecontroleerd naar beneden. Boomstronk over, onder boomstam door, greppel, naar beneden. Daar staat Eric. Hij roept iets, maakt een foto. Ik hoor het niet maar ik zie wel een vrouw lopen met een ‘30’ op haar kuit. Ongeveer 30 seconden afstand. Dat is veel. Zal je altijd zien, 500 meter voor de finish nog iemand uit ‘mijn’ leeftijdsklasse. Dat wordt lastig, 300 meter daarvan is door mul zand. Ik geef wat ik heb, zie het gat kleiner worden maar het gaat niet genoeg zijn om haar in te halen. Ik vergeet een beetje van de laatste seconden te genieten, het is een mix van blijdschap, opluchting en vermoeidheid die over me heen golft. Na de finish ga ik even liggen, ik doe dat eigenlijk altijd omdat het fijn is om even je ogen dicht te doen en te genieten van wat er zojuist gebeurd is. Even met mezelf zijn voordat ik anderen tref.

Een ijskoude handdoek, een lei (traditionele bloemenkrans) en een medaille om mijn nek. Ik vraag Eric om het briefje met mijn resultaat te halen. Ik ben vijfde in mijn leeftijdsklasse. Van mijn coach mag ik geen klassering als doel hebben, want dat is afhankelijk van wie er mee doet. Het gaat om het proces. Voelt het goed? Dan is het goed. Tegelijkertijd baal ik van die 15 seconden op nummer vier en 75 seconden op nummer 3. Op een wedstrijd van 226 minuten… Nee, soms ben ik niet zo makkelijk voor mezelf.

Een dag na de wedstrijd zinkt de gedachte in, dat dit de laatste wedstrijd van het seizoen was. Laatste wedstrijd in de leeftijdsklasse 30-34. Eigenlijk best jammer. Normaal gesproken zie ik uit naar de rustperiode tussen trainingsseizoenen in. Nu heb ik al een kortere periode met rust gehad in september en ik ben eigenlijk nog heel gemotiveerd om te trainen en zelfs te racen. Die energie gebruiken we een paar dagen later als we besluiten Haleakalā, de grootste van de twee vulkanen op Maui, op te fietsen. En er weer af. Vooral er weer af!

12247068_10153284227531687_9080430425494026251_n

Aan de achterkant van de vulkaan, waar geen toerist komt, loopt namelijk een onverharde weg die door downhillers gebruikt wordt. Onverhard is een understatement. Het is vulkaangruis. Supertricky om op te rijden, maar ik bescherm me met elleboog- en kniebeschermers. Het uitzicht is het waard. Maui ligt ver, heel ver van alles. Dat betekent dat je vanaf 3000 meter hoogte alleen maar zee en de andere eilanden van Hawaii ziet. Het idee dat je omgeven bent door een hele, hele, hele grote plas water is vreemd. We overpeinzen dat idee een tijdje, en stappen dan op onze fietsen om met een grote glimlach aan de downhill te beginnen.

 

Hanneke

Sinterklaas Cadeau Tips

 

 

 

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.