Heb je wel eens gehoord van het ATC? Dat is het Almeers Triathlon Circuit, een combinatie van wedstrijden waarbij je resultaten over alle vier de wedstrijden tellen voor de eindstand. Onze Maryvonne heeft er niet alleen aan mee gedaan, ze stond te schitteren op het podium!

Zondag 7 juni was de beslissende wedstrijd van het Almeers Triathlon Circuit (ATC). Het ATC bestaat uit vier wedstrijden. We hadden eerst een hardloopwedstrijd over 10 kilometer, vervolgens een zwemloop van 1 kilometer zwemmen-10 kilometer hardlopen, daarna een tijdrit over 42kilometer en tot slot een Olympische triathlon. Dat is 1,5km zwemmen-40km fietsen-10km hardlopen. Je moet alle vier meedoen om mee te tellen voor het circuit. Wie de beste tijd heeft op alle vier de onderdelen wint. Simpel, toch?  Ik schreef er op mijn eigen site al een blog over waarin ik wat meer terugblik op de tijden en klasseringen. Maar ik wil ook nog even vertellen over mijn beleving.

In 2013 heb ik dit circuit nog gewonnen. Echter hoefde ik toen bij de laatste wedstrijd alleen maar de zorgen dat ik finishte. Natuurlijk vond ik het leuk om op het hoogste treetje te mogen staan bij de prijsuitreiking. Maar het knaagde toch wel een beetje dat ik er  niet echt voor had hoeven strijden. Hoe anders was het in 2014, toen had ik een rot seizoen. Bij het ATC werd ik derde. Ik had totaal niet het gevoel dat ik eruit kon halen wat er in zat. Meer dan een derde plek zat er toen niet in.

Op voor revanche in 2015! Ik wil van 2015 een leuk fijn seizoen maken. Ik had helemaal geen illusie dat ik het circuit zou winnen of zo. En was daar niet eens zo heel vele mee bezig. Ik wilde deze wedstrijden doen om zo weer leuke ervaring te krijgen in het meedoen van evenementen. Ik heb daar toch vaak een soort faalangst voor. Stel dat ik op eens niet meer kan hardlopen? Of dat die en die voor mij zitten en dat ik laatste word? Dit soort gedachten heb ik dan.
Daarom heb ik voor het circuit van dit jaar besloten om me niet te vergelijken met anderen en het puur en alleen voor mezelf doen. De wedstrijden van het circuit zijn dan mooie test momenten om te zien of ik vooruit aan het gaan ben. En natuurlijk keek ik stiekem toch wel elke keer naar de tussenstanden binnen het circuit. ‘Ach…na de eerste loop had ik al vier minuten achterstand op de nummer 1, dus winnen zal wel niet lukken.’ dacht ik bij het zien van de uitslag. En misschien gaf dat me wel vrijheid om gewoon mee te doen.

Door verwachtingsloos de andere wedstrijden te doen, kon ik heerlijk sporten. Enorm genieten en plezier beleven aan de sport die ik al zo lang doen. Ergens halverwege het circuit, veranderde er iets: mijn achterstand van vier minuten veranderde bij de tijdrit in een voorsprong van drie minuten. Wat reed ik lekker en goed bij de tijdrit! Dit was de eerste bevestiging dat ik goed bezig ben met trainen. Belasting en belastbaarheid lijken in evenwicht. Daar ben ik lang naar op zoek geweest.

Dat verwachtingsloze vasthouden werd toch wel wat moeilijker bij de laatste wedstrijd. Ik stond eerste. Als je dan eerste staat, dan is het ook wel gaaf dat je een keer kunt strijden om de hoogste trede van het podium. Maar ik werd daar ook wel weer onzeker van. Stel dat ik ineens niet meer kan zwemmen, stel dat mijn benen het niet meer doen met fietsen, stel dat die andere dames mij ineens inhalen… ‘So what!’ zei ik tegen mezelf. Wat als je strijd, het beste uit jezelf haalt en niet wint. Is dat erg? Nee. Dat is niet erg. Dat is het beste uit jezelf halen. Jezelf uitdagen, jezelf testen en blij zijn met wat je kunt.

En alle andere excuses heb ik heel snel weggegooid. De donderdag voor de wedstrijd heb ik zelfs nog een duurloop van 25 kilometer gedaan. Geen snelheid omdat ik voor een hele train. In de week voor de wedstrijd had ik het druk op het werk, een pijntje in mijn enkel, slecht geslapen en was niet helemaal fit door snot wat in de weg zat. Maar dat maakte niet uit, ik wilde een lekkere dag sporten in het zonnetje onder de omstandigheden van de dag en daar horen bovengenoemde ‘excuses’ gewoon bij. Die horen bij de keuze voor het trainen voor een hele triathlon, een werkend leven en andere sociale bezigheden.

De laatste triathlon ging heel erg goed! Dat kun je in mijn blog lezen. Ik won het ATC met een grote glimlach! En de concurrentie…die haalden ook het beste uit zichzelf, maar ik was net een beetje beter.

Deze laatste triathlon was een fijne opsteker. Ik kon presteren naar hoe fit ik op dat moment was. Ik kon druk houden op de pedalen, kon mezelf mentaal pushen om niet te verslappen, ik kon genieten van alle aanmoedigingen. Daar doe ik het voor. Ik kan met dikke tevredenheid terugkijken. Maar vooral kan ik zeggen dat ik gewonnen heb. En dan bedoel ik niet de wedstrijd. Ik heb gewonnen van een triatleet die er ook voor kan zorgen dat ik enorm verlies. Een sportvrouw die mij nog wel eens in de weg heeft gezeten. Ik heb gewonnen van mezelf en mijn gedachten en ik heb genoten zoals ik het liefste doe in mijn sport. Dat ik dat kan, dat ik kan loslaten en toch presteren? Dat is een opsteker waar ik wat mee kan.

Nog 4 weken te gaan voor mijn Road to Roth, de hele triathlon in Duitsland. Ik heb er zin in. Ja, ik heb er echt zin in!

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.