Jaaaaa, het is eindelijk zover. Na een paar weken zichzelf in het rood werken en trainen, staan alle lichten nu op groen voor Hanneke. Ze is op weg naar Maui voor de wereldkampioenschappen XTERRA, off-road triathlon.

De voorbereidingen zijn verre van ideaal geweest. Na een lang seizoen dacht ik na de zomervakantie nog wel even een paar weken hard trainen met veel werk te kunnen combineren. Not. Na twee weken stond er toch echt een muur en die was best hard.

Maar misschien was dat juist wel goed. Want nu moet ik alle gedachten aan placering, tempo, vermogenscurves en hartslagzones loslaten. Als het podium toch niet heel realistisch is (als het dat ooit was), dan kan je net zo goed gaan surfen, duiken, snorkelen en shoppen, toch? Niet dat ik nou de vulkaan drie keer op ga rennen en morgenavond bij aankomst meteen een fles wijn leegdrink, maar van een beetje plezier hebben is nog nooit iemand dood gegaan.

Training en races zijn een briljant excuus om fantastische plekken te bezoeken. En op gewone vakanties beleef je dezelfde stad heel anders als je ‘s ochtends eerst intervallen hebt gelopen in dat romantische stadspark.

Ook je eigen stad krijgt een heel nieuwe dimensie. Er blijkt bijvoorbeeld geen verbod te zijn om 10x dezelfde trappen op te rennen. Sorry, heuveltraining, kan je mompelen tegen de verbaasde voorbijganger. Die lege, heerlijk geasfalteerde winkelstraat is ‘s ochtends uitstekend geschikt om sprintjes door te trekken.

Het lokale zwembad in, pak ‘m beet, Nice, blijkt populair bij de plaatselijke hangjeugd en na een paar sprintjes borstcrawl heb je de hele baan plots voor jezelf. Minder aan te raden is zwemmen in grote havens. Dan komt de kustwacht vragen of dit wel echt een goed idee was, zwemmen tussen olietankers. Okay, goed punt. Maar niet iedereen kan zeggen dat ze persoonlijke begeleiding terug naar land hebben gehad van de reddingsbrigade!

Absoluut hoogtepunt tot nu toe was een mountainbike wedstrijd in Zuid-Afrika. Paden waar normaal gesproken niemand – en al helemaal geen toerist – mag komen, werden voor de wedstrijd opengesteld.. Episch is de juiste omschrijving. Een belevenis die ik nooit meer zal vergeten.

Zo zou ik eindeloos kunnen doorgaan. Niet om jullie jaloers te maken. In tegenstelling tot de ongeschreven regel die er in social media lijkt te heersen vind ik dat je uit moreel oogpunt ook de foto’s van dat etmaal stortregen en de voedselvergiftiging moet plaatsen. Nee, het is alleen een reminder voor mezelf waarom ik in de winter om 6u opsta om in het zwembad te gaan liggen, of me bij weer en wind naar buiten slinger voor een lange duurtraining: het brengt kleur aan mijn leven. Soms rood, soms groen, maar dat is in elk geval geen grijs.

Hanneke

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.