Je kent ze wel, van die mensen die voor de eerste keer met je mee gaan om een sport te proberen. Dat doen met geleende spullen, zoals een te grote fiets. Zich ernstige zorgen maken omdat het spannend is en ze niet zeker weten of ze het wel kunnen. En die vervolgens de sterren van de hemel sporten! Ik had gisteren twee zulke mensen. Twee! Tijdens één mountainbike ritje. Twee vrouwen die zomaar even dondersgoed konden fietsen: Yvette en Annemieke. Maar samen met hun had ik ook echt een heerlijke middag.

We zijn met een groepje: Ernie, Rhodé, Astrid, Yvette, Annemieke en ik. We rijden op het strookje langs de Raalterweg, net buiten Deventer. Dat strookje loopt langs een inmiddels leegstaand beekje en gaat daar soms doorheen. Daardoor kent dit paadje veel zwieps waarbij je zoef naar beneden rolt en dan meteen weer naar boven rijdt. Het is lekker fietsen, maar wel opletten. Want boven moet je meteen sturen om het paadje weer te volgen. En er staan nog bomen ook. Zolang je ontspant is er niets aan de hand, maar wordt je je bewust van alle dingen waar je tegen aan kan botsen? Dan is het een stuk lastiger.

Ik heb altijd een beetje moeite met dit gedeelte. Omdat ik nog moet wennen aan het bos. Ik ben dan net over de weg er heen gereden en heb even nodig voor die overgang. Er is altijd een vast punt waarbij ik met mijn hoofd ook in het bos kom. Dat is wanneer het pad ineens flink naar beneden gaat en zo het bos in verdwijnt.

12235054_10153268854281687_3875341852201854823_n
Annemieke

“Oh, dat is spannend.” hoor ik achter me. Het is Annemieke bovenaan stil staat en ziet hoe het pad wat naar beneden duikt. We zitten nog maar een kwartier op de fiets en ik wist van te voren al dat dit een alles bepalend stukje zou zijn. Annemieke zet aan en rijdt met een glimlach naar beneden en trapt verder. Niets aan de hand. “Ik zou dit wel eens leuk kunnen vinden.” hoor ik daarna achter me terwijl ik van verbazing bijna tegen een boom aan rijd.

Iets verder op de route – daar waar het eerst onwijs slingert en dan wat zanderig wordt – is er een bruggetje. Eentje die volgens mij onnodig hoog gaat en ongemakkelijk is. Het ding heeft geen railing waardoor je bij een fout zo drie meter naar beneden valt. Of eigenlijk twee, anderhalf misschien. Gelukkig loopt er naast dat bruggetje een pad, zodoende hoef je er niet overheen. Yvette fietst voor me. Ik heb haar net voorbij laten rijden omdat ik haar bij het bruggetje wat ruimte wilde gunnen. Ik heb altijd dat ik het wel fijn vind om het pad open en bloot voor me te zien liggen. Dan kan ik ver van te voren kiezen welke weg ik neem. “Zo dit is wel uitdagend.” mompelde ze nog in het voorbij rijden. Zij heeft mijn oude mountainbike al een paar weken onder haar kont, maar was nog niet verder dan een weiland geweest. En dat fietsen met mijn klikpedalen is ook nog nieuw voor haar. Ik zie haar in een hoge snelheid over dat bruggetje rijden. Dan kom ik, ik kies het pad ernaast. En achter me gaat newbie Annemieke zonder twijfel over de brug.

Yvette
Yvette

Er is een tijd geweest waarin ik me als sporter ontzettend bedreigd had gevoelt door zulke getalenteerde beginnende fietsers. Dat was in de tijd waarin ik mezelf nog op een niveau probeerde te verbeteren wat eigenlijk te hoog voor me was. Toen had ik liever dat de beginner waar ik mee ging fietsen een onwijze kneus was. Of had ik de neiging om boven mijn macht te fietsen om alleen maar te laten zien dat ik echt wel iets kon. Daar genoot ik zelf dan niet van en de mensen waarmee ik was vast ook niet.

Gisteren was dat heel anders. Ik heb genoten. Van het rondje, van Rhodé die regelmatig kletsend naast me fietste, Astrid die zelfverzekerd en technisch goed op haar mtb zit, Ernie die echt de coolste fatbike ever bij zich had en Yvette en Annemieke die genoeg vertrouwen in zichzelf en ons hadden en gewoon met ons mee zijn gegaan. Maar ook van het bos en de paden die nauwelijks zichtbaar meer zijn door al het gevallen blad en het weer wat echt veel te lekker is voor deze tijd van het jaar.

Zo’n middag mounatinbiken met vriendinnen is te gek. En helemaal als je allemaal het idee van prestatie en snelheid los hebt gelaten en daar op dat moment fiets om samen te zijn met de mensen waarmee je bent. Want dan, alleen dan schep je een sfeer waarin die beginnende overmatig getalenteerde fietsers die je mee hebt, zich ontspannen genoeg kunnen voelen om te schitteren en genieten.

xox Rose

Op 12 december gaan we met een groepje  fietsen in het bos rondom Deventer. Ook over het gedeelte waar we gisteren gereden hebben. We hebben daarvoor een eventje aangemaakt op Facebook en willen je vragen met ons mee te doen. Het wordt een ontspannen ritje in de middag waar zowel beginnende als ervaren fietsers aan mee kunnen doen.
Er zijn een paar ervaren fietsers die in de ochtend al een stukje gaan rijden op de Holterberg en ‘s middags ter ontspanning met ons mee gaan rijden, want ons ritje gaat echt om het sociale en gezellige. Tempo maken kan een andere keer. We willen echt jullie leren kennen en ons fijne rondje aan je laten zien. Dus eh…. kom je ook? En neem je je fietsvriendinnen mee?

Koffie bij een vuurtje
Koffie bij een vuurtje
Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.