Elk nadeel heb z’n voordeel. Vorige week is mijn onverzekerde Gazelle gejat en was ik ontroostbaar. Alle fases in het rouwproces heb ik gevoeld, maar ik heb er mijn fiets niet mee teruggekregen. Dus moet er een nieuwe komen, zo simpel is het. En nu ben ik een stuiterende nitwit in de wondere wereld van de racefietsen.

Onbewust heb ik al best wat theoretische kennis opgedaan omdat ik al ruim twee jaar lang de wielerblogs van Astrid, Hanneke en Rose redigeer voordat ze online gaan. Althans, dat dacht ik. Ik heb wat oude fietsblogs teruggelezen, hier en daar nog een foutje eruit gehaald, maar in mijn zoektocht in online wielerwinkels raakte ik compleet de weg kwijt. Het prijskaartje was mijn enig helder referentiepunt. En eerlijk? De prijzen vielen me mee. Voor hetzelfde geld als m’n Gazelle zou ik ook een prima instapmodel racefiets kunnen krijgen.

Volkomen willekeurig stuur ik een link naar Rose met de vraag: “is dit iets voor mij?” Ik had ‘m amper verstuurd en ze hing al aan de telefoon. Haar liefde voor het fietsen droop ervan af en wat een mazzel dat ze mij van alles kon vertellen over allerhande racefietsen. Niet dat ik het allemaal begreep hoor. “Niet doen, slechte afmontage”, was het commentaar op mijn geselecteerde fiets. “Hoezo slecht?” vroeg ik onnozel. “Gaat sneller stuk”, was het nuchtere commentaar. Oké, dat wil ik dus niet en zo zochten we samen verder naar een leuke fiets.

“Maar Kirsten, jij hebt toch dat oranje racemonster van Ilse overgenomen?” Correct, en die aanschaf is hét bewijs dat ik dus 0 theoretische kennis heb over de aanschaf van een racefiets. Hij is namelijk te groot! Dus, als er grotere mensen (+ 1.64cm) zijn die belangstelling hebben? Voor 100 euro en een kop koffie of thee mag je ‘m in Ede komen testen en eventueel gelijk meenemen. Dan ga ik ondertussen verder met mijn eigen zoektocht naar dé perfecte racefiets. Officieel mijn tweede dus hè, dat op zich klinkt al stoer genoeg toch?

Binnenkort ga ik maar eens naar Mantel in Arnhem, een megastore die, naar eigen zeggen, een walhalla is voor iedere fietsliefhebber. Klinkt dat niet goed? Laat mij van de oude stempel zijn maar ik doe dit soort grote aanschaffen toch echt liever bij een winkel dan dat ik op marktplaats advertenties moet gaan bekijken. Dat blijft toch een risico, te meer omdat ik geen idee heb waar ik naar moet kijken. Dan betaal ik liever wat meer voor goed advies. En met Rose als hulplijn kan het niet anders dan dat ik binnenkort een toffe fiets heb.

Maar ja, en dan? Eén van de grootste twijfelpunten op dit moment is: “kan ik dat wel, fietsen op zo’n racefiets?” Je bent natuurlijk een stuk kwetsbaarder op van die dunne bandjes en het schakelen lijkt me ook nog knap ingewikkeld, om over het remmen nog maar te zwijgen. In gedachten zie ik mezelf al met schaafwonden op het asfalt liggen. Want dat is het beeld dat de media schetsen van recreatieve wielrenners: een gevaar voor het verkeer en veroorzaker van veel ongelukken. Dikke doei, daar heb ik geen zin in.

Stiekem zijn het allemaal onzekerheidsdingetjes, dat weet ik heus wel. Want het is niet dat ik ineens met 30 km/u over het asfalt vlieg. En de verkeerssituaties zullen niet wezenlijk anders zijn dan op m’n stadsfiets. Dat Rose het al heeft over klikpedalen, heb ik nog maar even niet gehoord. Feit is: de media schetsen net zo’n eenzijdig beeld als met hardlopen. Dat schijnt ook heel slecht en ongezond te zijn als je de berichten mag geloven. En de kans dat ik met 30 km/u val blijkt heel klein. Ik moet eerste die snelheid nog eens halen…

Dus… die fiets gaat er waarschijnlijk zeker komen! Ik betrap mezelf iedere keer op een glimlach als ik er alleen al aan denk. Het verdrietigste gevoel dat ik had sinds m’n gazelle is gejat, is dat ik dus niet zomaar op de fiets kan springen om een rondje te maken. Al is het maar een half uurtje. Even alleen zijn met mezelf, m’n gedachten de vrije loop laten en genieten. Ik vind het enorm spannend om zo’n serieus sportattribuut aan te schaffen omdat ik natuurlijk niet 100% zeker weet of het gaat bevallen. Maar, if you don’t try you’ll never know!

En sta jij ook op het punt om een fiets te kopen? Rose schreef een handig blogje voor je of de groep of afmontage van je racefiets. 

Kirsten

Sport colsjaal – Into the Wild

 

Kirsten Vogd
Kirsten Vogd

Sporten doe je volgens Kirsten niet alleen tijdens dat ene uurtje op zaterdagochtend. Voor haar maakt het deel uit van haar hele leven. Ze begon als blogger voor onze site toen ze nog niets eens zo gek veel sportte. Tegenwoordig maken hardlopen, fietsen, zwemmen en krachttraining standaard deel uit van haar week. Kirsten doet de eindredactie en haar grootste passie is prachtige portretten van stoere vrouwen op papier zetten.

4 Comments
  1. Ha, ik ben serieus nieuwsgierig naar de oranje fiets Kirsten! Met mijn 1,80 en twee stuurgeschakelde oudjes in de schuur is het misschien wel tijd voor een nieuwe! Mag ik je erover mailen?

    Liefs, Ruth

  2. Hahhaha klikpedalen: ik heb op één kant een soort opzetplaatje zodat ik in het dorp of zo uit kan klikken en mijn voeten op de vlakke kant kan zetten. Als ik genoeg geoefend heb kunnen ze er af (kosten een tientje of zo). En ik ga start2bike doen om de basisbeginselen onder de knie te krijgen en iets zekerder te worden op die fiets.
    Ps ik heb mijn fiets gekocht bij Le Vélo, ze hebben ook kleine maten (Liz Ridley)
    http://www.le-velo.nl/

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.