Bij stoere vrouwen hebben we het niet over afvallen, want sporten om af te vallen is niet leuk en houd je niet vol. Wij sporten omdat we ons er goed door voelen en omdat we het leuk vinden. Natuurlijk komt daar ook altijd wel bij kijken dat het ervoor zorgt we niet alleen lekker maar ook wat strakker in ons vel zitten. Dat dat ene koekje, snoepje, taartje, chocolaatje of meer dan die ene ons geen stress bezorgt maar dat we ervan genieten als we dat willen. Maar het betekent ook dat op het moment dat we met een blessure stil komen te zitten we ons soms ineens wel een hoedje schrikken van de weegschaal als we die al in huis hebben.

Op dit moment staat er op mijn weegschaal al een aantal weken een getal met 2x 7. Zeevenenzeventig! Geen idee hoe die daar is gekomen en geen idee hoe ik weer vanaf moet komen. Ik doe op dit moment veel aan kracht training, heb mijn koekjes en chocolade intake sterk naar beneden gebracht en beweeg elke dag een uur toch lijkt het nog weinig verschil te maken. Tot ik mij besefte dat het grote verschil met eerder en nu niet zozeer de hoeveelheid sport is maar de intensiteit. Ik mis mijn duursport in de vorm van hardlopen en aangezien hardlopen door mijn pijnlijke knie nog even echt even geen optie op het sportmenu is, besluit ik daarom om weer een keer de fiets te pakken. Nou ja weer…. Deze fiets heb ik sinds ik hem heb aangeschaft eigenlijk niet meer gebruikt.

Jawel dat lees je goed. Afgelopen najaar kocht ik deze nieuwe fiets ter vervanging van mijn gesneuvelde racert. Het was een goede deal en het is een prachtige fiets, maar toen die eenmaal thuis in de hal stond kwam het ding er niet meer vandaan. Ik kwam er niet maar aan toe om hem te gebruiken. Behalve voor een eerste verkenningsrondje naar mijn paard en terug wat dan bij elkaar ongeveer 10 kilometer is. En wat echt heel goed te doen is o zo’n superduper ultra mooie racefiets. Dat dan weer wel.

Maar goed, ik ga dus fietsen op mijn nog nauwelijks gebruikte fiets en owjaa er zitten ook nog SPD-SL pedalen op waar ik ook op mijn vorige fiets niet mee heb gefietst. Ik kleed me om (drie lagen en nog wat extra fietsen is koud kan ik mij herinneren uit en ver verleden van vorig jaar), ik pak eten (fruit, koekje, extra geld een uurtje of twee fietsen zou mooi zijn dus dan is dat wel nodig), ik pak mijn survival kit (extra bandjes wat wel gek is want het is niet dat ik die dingen serieus zou kunnen vervangen aan de kant van de weg, maar het geeft een veilig gevoel), ik laad mijn telefoon op (wel minstens 50% batterij want stel ik ergens strand…) terwijl ik nog uitgebreid naar de wc ga. Ik pak mijn TomTom (opgeladen en wel), mijn helm, schoenen, overschoenen. Ik test de los klikbaarheid van mijn pedalen en ik kom er als snel achter dat dat best lastig gaat. Ik wil ze losser zetten maar ik lijk 1. de juiste grote van schroef niet te kunnen vinden en 2. na 20minuten klooien kom ik er achter dat ze al op hun los staan. Inmiddels ben ik een uur verder als ik dan eindelijk met al mijn hebben en houden op de fiets stap.

De eerste 20 tot 30 minuten gaan heerlijk totdat ik afsla en de wind tegen krijg. Ineens besef ik mij weer dat fietsen zwaar is en vermoeiend. Voel ik mij weer alsof ik voor het eerst op de fiets zit. Snap ik weer waarom mensen het niet leuk vinden om met mij mee te fietsen terwijl ik getraind en zij ongetraind zijn. Fietsen is bikkelen. Fietsen is blijven rond trappen en doorgaan. Terwijl ik mij dit allemaal besef ben ik blij dat ik het kan maar besluit ik wel gelijk dat ik mijn hele twee uren plan laat varen. Als ik een uur haal dan vind ik dat al helemaal goed.

En net binnen het uur ben ik weer thuis en spontaan doodop. Het is duidelijk dat ik nog een hoop winst heb te boeken op de fiets maar wil ik mijn uithoudingsvermogen behouden dan is fietsen voor mij toch echt voor nu de oplosing. Nieuwe uitdaging: eens per week minimaal een uur op de racefiets.

En uiteindelijk gaat het dan helemaal niet meer over afvallen of over mijn gewicht. Dan gaat het weer om fit zijn. Om mij fit voelen en om mijn voor te bereiden op het straks weer kunnen hardlopen. Nadat ik heb gesport maak ik mij nergens meer druk om, dan is alle onzekerheid weer even weg en is het goed. Ik heb gesport dus die weegschaal daar komen we over een paar weken wel weer op terug.

Liefs Rhodé

4 Comments
  1. Herkenbaar gevoel Rhodé! Na een lange, sneeuwvolle winter altijd moeite met de colletjes in mijn woonomgeving. Maar… na een aantal trainingen merk ik dat het steeds eenvoudiger gaat en kan er weer genoten worden. En ik weet zeker dat jij hetzelfde gevoel gaat hebben na een paar fietstochtjes!

  2. Die weegschaal… Haat-liefde hier. Ook ik ging sporten pas leuk vinden en volhouden toen ik het niet meer deed om gewicht te verliezen, maar om het sporten zelf. Maar ik blijf wel iemand met overgewicht. Overgewicht waar ik best vanaf zou willen. Oók om het hardlopen wat makkelijker te maken. Tot op heden lukt het niet. Bij sporten was mijn sleutel tot motivatie iets gaan doen wat ik leuk vind, de sleutel tot motivatie om gezonder en minder te eten heb ik helaas nog niet gevonden.

    Anyway; hopelijk vind je je draai snel weer op de fiets! En gaat je blessure snel voorbij zodat je ook weer lekker kan gaan hardlopen!

    1. Vaak is het niet minder eten maar anders eten en wat ook enorm helpt is natuurlijke beweging. Van dat halfuurtje of uurtje sporten val je vaak niet af, door meer te bewegen wel. Daar gaan we meer over schrijven de komende tijd, of eigenlijk Ernie, die heeft daar een ontdekking over gedaan die best gaaf is

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.