Zonder ook maar enige klimervaring gaat Suus de bergen in Italië bedwingen. Op de fiets. Een heel ervaren fietser is ze ook nog niet, want nog geen jaar geleden begon ze met wielrennen. Samen met haar maatjes van Giro Donne uit Moordrecht gaat ze het avontuur aan en uiteraard houdt Suus ons op de hoogte van haar avonturen!

Ik zie er best wel tegenop, om die bergen in Italië te gaan bedwingen. Ik heb namelijk nog nooit enige echte berg bedwongen op mijn aluminium ros. Hoe ik als hardloopster en anti fietsen op dit punt ben gekomen? Dat begint een klein jaar geleden. Ik had een blessure opgelopen die maar niet wilde herstellen en ik kreeg er nog twee blessures bij omdat ik, eigenwijs dat ik ben, gewoon was blijven doorlopen.

Een en al geklaag van mijn kant droeg bij aan dat mijn broer, fervent wielrenner, weer eens zijn riedeltje kon opzeggen: je moet ook gewoon gaan wielrennen, veel minder kans op blessures en veel leuker! Dit riedeltje riep hij inmiddels al een aantal jaren steeds als ik weer eens zat te mokken op de bank als ik mijn rondje niet kon lopen. Ik ben verslaafd aan bewegen en vind zo’n beetje alle sporten leuk. Alleen dat fietsen zag ik nou niet zo zitten. Ik verveel me snel en in mijn eentje fietsen lijkt me vrij saai, je bent immers snel met jezelf uitgekletst. Dus zei ik dan ook: ga weg met dat gefietst, daar is geen ruk aan!

Stil aan, na gefrustreerd te raken door mijn blessures, werd er bij mij toch een nieuwsgierigheid gekweekt naar dat wielrennen. Als tijdelijk alternatief leek het me misschien dan wel een oplossing en dus kwam er een racefiets. Na een aantal keer proberen was ik verre van overtuigd dat dit leuk zou worden. Deed ik iets verkeerd? De conclusie bleef dat ik het in mijn eentje fietsen gewoon echt niet leuk vind. Het fietsen vond ik zwaar, afzien en om een beetje het gevoel van het hardlopen te krijgen moest ik minstens een uur hard doortrappen en dan kwam ik weer uit bij dat ik na een half uur wel uitgekletst ben met mezelf. Ik bedacht: dit is niks en dit moet anders kunnen.

Een fietsgroep leek mij de uitvinding. Alleen zag ik daar wel wat hobbels. Waar vind ik een dameswielrengroep? Zijn het wel leuke mensen? Vinden zij mij wel leuk? Kan ik wel mee komen? Ik verzamelde moed en kwam na een zoektocht op internet als eerste uit bij een groep in Rotterdam. Na twee keer meerijden besloot ik dat ik het niveau van deze groep als beginner te hoog vond, het gemiddelde van 29 km per uur hield ik op mijn tandvlees vol. Maar het rijden in een groep vond ik enorm leuk en wat zijn wielrensters leuke mensen!

Ik besloot verder te zoeken en vond Giro Donne in Moordrecht. Na een aantal keer meefietsen met deze groep was ik enthousiast. De groep is super leuk en het fietsen gaat me goed af. De groep, opgezet door Brenda Stam, is dat jaar net gestart en fietst dan nog vooral een gezellig rondje twee keer per week. Voor mij op dat moment perfect om vertrouwd te raken met het wielrennen en er lol in te krijgen. Echter al snel merk ik dat ik gretig word en uitdagingen wil aangaan met de racefiets. Als ik van Brenda hoor wat voor wilde plannen zij voor de groep in pettto heeft, raak ik nog enthousiaster en weet ik: ik ben besmet met het fietsvirus!

Giro Donne ontwikkelt zich in de maanden daarop door. We gaan vaker fietsen, doen mee met de Leotiens Ladies ride van 100 km, gaan in de winter mountainbiken en we ontwikkelen ons meer en meer in het fietsen. Dan presenteert Brenda haar plannen voor het volgende seizoen. We krijgen een eigen tenue, kunnen techniek trainingen gaan volgen, een weekend naar de Ardennen én fietsen in de bergen in Italië. Bij het horen van bergen (prachtige uitzichten en natuur) en Italië ben ik al om en voor ik het weet meld ik me aan voor dit avontuur.

Inmiddels zijn we een aantal maanden verder en is het nog een kleine twee weken tot ik die bergen moet bedwingen. Mijn voorbereiding is helaas, door ziekte, verre van optimaal maar zoals altijd laat ik me er niet door uit het veld slaan en probeer ik wat klimmeters in Nederland mee te pakken. Zo sjees ik de Zevenheuvelenweg in Nijmegen op en af en pik zelfs twee keer de beruchte Holleweg in Nijmegen mee om te ervaren wat me te wachten staat in Italië. Ik weet dat het me niet mee gaat vallen maar hoe stoer en gaaf is het om na nog geen jaar wielrennen dit avontuur aan te gaan en etappes uit de Giro te kunnen rijden?

Ik houd jullie op de hoogte!

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.