Fietsen met mannen

Terwijl Rose met haar vriendinnen in de bioscoop zit, rijdt Rhodé rond op haar mountainbike. Ze doet mee met een soort Urban Bike clinic by Night. Ofwel Mountainbiken in en om de stad als het donker is.
Fietsen langs de rafelranden van de stad.
Maar vooral: fietsen met mannen. En dat is spannend!

Om 20:00 sta ik in het centrum van Deventer met vier lagen winter fietskleding, mijn helm, lichtjes en mijn MTB. Om mij heen staan alleen maar mannen met dure mountainbikes in strakke fietskleding. Stuk voor stuk zien ze er getraind uit of in ieder geval stoer genoeg om flink door te trappen op de fiets. Wat ik hier tussen doe… als vrouw… tsjaa gewoon meefietsen!

Laat ik eerlijk zijn van te voren ben ik bloedzenuwachtig. Het is dat een vriendinnetje die avond bij mij eet en ze weet wat ik van plan ben waardoor ik mezelf genoodzaakt voel om het ook door te zetten. Van te voren bekijk ik de deelnemerslijst…. geen vrouwen in terug te vinden. Dit word ik dus met zo’n 25 man, echte fietsmannen als ik de profielfoto’s geloven mag. “Wat moet ik tussen echte fiets mannen?” vraag ik me af.  “Wat nou als het tempo veel te hoog ligt? Wat nou als ze allerlei stunts gaan doen, trappetjes af enzo? Wat nou als?” gaan mijn gedachten.
Op zich… ik ken trappetjes… maar die heb ik nog niet eerder met mijn nieuwe fiets gedaan dus als het in hoog tempo moet, haak ik met mijn nieuwe 29-er wielen vast af. Ik besluit gewoon te gaan en wel zien wat me te wachten staat. Ik zie ter plekke wel of dit echt een goed idee is. Ik kan altijd nog omdraaien. En aangezien we in de stad gaan biken, kan ik ook altijd nog halverwege alleen terugfietsen naar huis.

Als het fietsen eenmaal is begonnen ontspan ik me, want ik kan prima meekomen. Ze gaan helemaal niet hard en ik heb er zelfs lol in terwijl wij door de parken, over de bruggen en langs de IJssel fietsen. Met regelmaat word er even gewacht op de rest van de groep die zich door een smalle doorgang wurmt. Bij het eerste echte oponthoud kom ik een beetje achter in de groep terecht en moet ik ff flink bijsprinten waardoor ik ervoor zorg dat ik de rest van de rit vooraan zit. We komen onderweg op klimmetjes, trappetjes en gewoon leuke stukjes doortrappen. We doen alles één keer behalve die ene bult waar je echt een flinke lamp voor nodig hebt om erover te komen dus die laat ik dan ook zitten voor wat het is. Daarvoor ken ik mijn fiets ook nog niet goed genoeg maar aan het eind van het ritje merk ik wel dat ik uit mezelf de stoeprandjes weer meepak de bochtjes krapper maak en mij simpelweg een stuk vrijer voel op mijn fiets. Een groep zuigt je gewoon mee. Als de rest het kan, kan ik het ook. Zonder dat ik er veel meer over na denk helpt de toch enorm bij mijn vertrouwen op de fiets.

Achteraf moet ik lachen om mezelf, het was een stuk minder spannend dan ik dacht dat het zou zijn en ik kon goed meekomen. Toch weet ik dat ik de volgende keer als ik ga fietsen met mannen weer zenuwachtig zal zijn. Dat is gewoon zoals het is.
Op de fiets praat ik met een paar van de mannen in de groep. Het valt me op dat ze echt niet snappen waarom wij vrouwen zo moeilijk doen over meefietsen met de mannen. “Als je wilt fietsen doe dat dan gewoon” is hun simpele mening. En ergens hebben ze wel gelijk. Met name techniek trainingen en dit soort georganiseerde tochten zijn bij uitstek geschikt voor vrouwen. In de tochten is de simpele truuk om vooraan mee te fietsen. Op die manier hoef je niet constant bij te trappen, heb je goed overzicht en als je toch moet af stappen ergens ga dan aan de kant en haak boven of beneden weer aan. Ze wachten wel hoor en ik kan je op een briefje geven dat ze dan echt niet alleen op jou wachten. Bij techniek trainingen ligt het tempo sowieso een stuk lager. Het gaat niet om wie het snelst het bos weer uit is het gaat om soepel door het bos heen komen.

Ik snap het wel dat mannen die hele behoefte van vrouwengroepen niet begrijpen. Het is toch ook niet zo dat zij mannengroepen hebben? Ik denk dat wij als vrouwen, inclusief ikzelf, daar wat simpeler naar moeten kijken en vooral moeten stoppen met ons willen meten aan mannen. Ja, ze zijn sneller en sterker maar wij hebben ook souplesse en doorzettingsvermogen en als we het over het bos hebben kom je waarschijnlijk verder met het laatste dan met het eerste. Het is natuurlijk gezelliger om samen met vrouwen ipv mannen te fietsen maar als er geen vrouwengroep is laat het je er dan niet van weerhouden om met de mannen mee te gaan.

Ik ben er wel weer achter gekomen dat mijn zenuwen volledig onterecht waren. Ik heb me de hele rit nergens druk om hoeven maken. Ik heb twee uur heerlijk buiten gespeeld met een groep stoere mannen die vooral ook ontzettend enthousiast zijn over hun sport en – zoals ik van ze hoorde – onze site ook gewoon lezen!

Liefs Rhodé

En voor de meelezende mannen: volgende keer neem ik Rose mee denk ik. Op 18 maart is het toch?

1 Comment
  1. Hartstikke goed van je! Ja, ik herken het wel een beetje, maar heb ook serieus erover nagedacht om mee te doen. Helaas agenda technisch was het de afgelopen 2 keren niet mogelijk, maar misschien 18 maart? Denk dat door jouw positieve enthousiaste verhaal wel meer vrouwen zin hebben om mee te doen. Weet wel dat er in ieder geval in onze omgeving genoeg vrouwelijke mtb’ers zijn. Dus hopelijk tot de volgende keer samen met nog meer enthousiaste vrouwen (en mannen ook, natuurlijk!)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.