Het is jullie vast niet ontgaan dat Astrid op Mallorca was voor een fietsvakantie. Zij was daar met haar fietsclub, en één van de reisgenoten was onze Hanneke. Het zelfgenoemde ‘fietsgroentje’ had zich in een spontane opwelling ook aangemeld voor deze vakantie. Of was het nou een trainingskamp? In ieder geval was het best spannend!

Ik noemde mezelf al een tijdje fietsmeisje en tussen neus en lippen door mompelde ik zo af en toe woorden als derailleur of in de beugels rijden. Ik werd lid van een fietsclub en zo werd de hobby aardig serieus. Zo serieus dat ik mij zelfs opgaf voor een heuse fietsvakantie met mijn club. Toegegeven, mijn hoofd draaide overuren toen de mail verstuurd was.

Want een fietsvakantie? Is dat niet veel te veel van het goede? Straks zat ik daar tussen de afgetrainde lichamen. Ik noemde het dan wel fietsvakantie, maar ik hoorde ook al mensen spreken over trainingskamp. Paste ik dáár wel tussen? Zou ik nog wel een ijsje mogen eten? Of moest ik ook aan de herstelkwark? En zes dagen fietsen? Zou ik dat überhaupt wel kunnen? O ja, en dat klimmen en dalen? Dalen vond ik vooral eng. Moest ik dat dan nu in een groep doen? In die desbetreffende beugels? Vele slapeloze nachten gingen aan mijn vakantietrainingskamp vooraf.

En toen was het zover. Ik was in Mallorca. Met inderdaad een paar afgetrainde lichamen, maar vooral met een groep leuke mensen. Mensen die gewoon lekker wilden fietsen. De heuvels en bergen in, en ondertussen genieten van het uitzicht. Met tussen de middag een lekker stukje taart. En de volgende dag een nieuwe route, andere uitzichten en een ander koffietentje. Hoe leuk was dat? Een fietsvakantie. Ik genoot!

Er was alleen nog één klein probleempje. Mijn hoofd. Dat hoofd bleef roepen dat ik echt niet zoveel kilometers en hoogtemeters kon maken. Ik was echt niet goed genoeg voor de langere routes en ik kon beter vlakke routes gaan fietsen, het was niet leuk als andere mensen steeds moesten wachten. Ik heb mijn benen maar de strijd aan laten gaan met dat hoofd. Met vaak een 1-0 voor de benen! Mijn benen fietsten namelijk wel omhoog.  En natuurlijk waren ze ’s avonds moe, maar de volgende dag bleek dat ze het nog steeds deden. En de dag erna weer. En goh wat een verassing: de dag erna weer. En die wachtende mensen? Die aten vaak rustig een reepje op het moment dat ik bovenaan kwam.

Sorry hoofd, ik ga proberen wat vaker naar mijn lichaam te luisteren…
Vanavond Fietsen? Bestel voor 15u!

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.