Ik draai mijn stuur naar links en kijk voor me uit. Daar zie ik aan de overkant van de weg het paaltje staan. Een driehoek met twee balletjes staan er op. Het symbool voor een mountainbike route. Een snelle blik naar links, dan eentje naar rechts. Nog één keer naar links en dan zet ik aan. Over de Raalterweg, schakelen en dan een klein stukje omhoog het mountainbike parcours op.

Meteen een bocht, sturen!

Aan weerskanten van dit aangelegde parcours zit niks. Naast het pad gaat het steil naar beneden. Goed, dat is maar een metertje of eigenlijk een halve. Maar het voelt als een ravijn. Ik wil niet van het pad af. Ik weet dat ik daarom niet in dit ondiepe ravijn kijken moet, maar dat lukt me niet. Bijna gaat het mis. Bijna stort ik neer. Een halve meter diep.

Ik zit voor de tweede keer op mij nieuwe fiets. Een hele mooie, een blauwe 29-er. Deze heb ik bewust gekocht omdat ik met mijn veldfiets net niet lekker door de bossen rijd. En de mountainbike die ik eerder kocht is me veels te zwaar. Daar rijd ik niet lekker op. Mijn nieuwe is lichter, kleiner en gloednieuw.

Een boom en een bocht. Wat mul zand en boomwortels. Geconcentreerd stuur ik en trap ik door. Ik heb mijn verzet nog niet gevonden. Mijn benen draaien moeizaam rond. Ik merk dat ik als een veldrijder op mijn mountainbike zit. Anticiperend op het pad. Reagerend alsof ik dunne banden en een rigide voorvork heb. Maar dat is niet zo. Ik heb enorme wielen en een partijtje vering waar je blij van wordt. Theoretisch dan, want op dit moment vind ik het maar niets. Ik voel mij onhandig.

Zoals velen begonnen met fietsen op een oude racefiets. Daarmee maakte ik rondjes in Noord Holland waar ik toen nog woonde. Op de weg ben ik gegroeid als fietser. Op de weg ging ik voor de eerste keer de bergen in, deed ik mee aan toertochten en later zelfs wedstrijden. De weg is veilig, het oppervlakte glad en de bochten voorspelbaar.
Diezelfde weg was mijn comfortzone, kwam ik achter toen ik voor de eerste keer op een mountainbike stapte. Dat was voor het blad Fiets, waar ik toen voor schreef. Ik was uitgenodigt om naar Livigno te gaan en de fietspresentatie van Rose Versand bij te wonen. Een lang weekend in de bergen met veel fietsuren in het verschiet.
Omdat we gingen mountainbiken en ik dat nog nooit gedaan had, kon ik even een fiets op de redactie lenen. Het was een prachtig exemplaar. Een goed afgemonteerde full suspension (voor de niet mtb-ers dat is een fiets met héél véél vering) carbonnen mountainbike. Daarmee had ik twee weken de tijd om mezelf klaar te stomen voor Livigno…

1610990_10153251560531687_4360304461978097204_n
Gear voor downhillen

Ik het Amsterdamse bos in, want daar had je zandpaden en een heuvel. Dat ik daar niet fietsen mocht maakte me even niet uit. Ik kende in Amsterdam geen ander stukje ‘natuur’ en ik moest leren fietsen op dat ding.
Elke dag ging ik er heen, draaide en keerde, ging het heuveltje op en dan weer af, reed de scherpe bocht met het modderplasje er in en probeerde het stuk met zand. Keer op keer en steeds opnieuw.
Elke dag ging ik op mijn plaat. De fietsvrouw die ik was, die met veertig aan het uur mee kon rijden in een pelotonnetje, die vele uren op de fiets maakte en zich echt wel stoer vond. Die fietsvrouw stelde geen bal voor op een mountainbike. Remmend in de bochten, remmend van de heuveltjes af en vallend door mul zand.

Met die ervaring ging ik twee weken later naar Livigno in de Alpen. Het dorpje ligt in Italie, net tegen de grens met Zwitserland. En het is er een paradijs. In de winter om te skieen, in de zomer om te fietsen en gedurende het hele jaar om te shoppen, want dat doe je daar taxfree. Livigno is dan wel Italiaans, je kan het nauwelijks bereiken door de ligging. Je moet via Zwitserland gaan. Daarom dat belastingvrije shoppen natuurlijk. Maar die ligging vertelt ook wel wat over het terrein. Geen meter is daar vlak en de paden in de bossen zijn allesbehave zoals het aangelegde Amsterdamse Bos!
Toen er ook nog protective gear en een full face helm op me lag te wachten, had ik het helemaal niet meer. We gingen downhillen en zouden dat doen vanaf een berg die wel wat hoger was dan de heuvel in het Amsterdamse Bos.

 

Downhillen. Ik heb het gedaan. Sommige stukken remmend, sommige stukken huilend. Maar ik heb het gedaan, één keer om precies te zijn. Daarna ging ik weer rijden op de weg. En zo nu en dan in het veld, op zo’n racefiets met noppenbanden. Tot ik in Deventer ging wonen tenminste. Want hier kreeg ik zin in mountainbiken en kocht ik zojuist mijn nieuwste bike. Het is mijn eerste 29-er. En hoewel het eerste stuk wat onwennig en vooral onhandig voelt, rijd ik na een half uur met een dikke grijns op mijn gezicht.

fietsmaatje Astrid die een stuk behendiger is
fietsmaatje Astrid die een stuk behendiger is

Wow wat is dit gaaf! Mijn wielen rollen door het bos, ik stuiter over boomwortels en ga behendig over smalle stukjes. Goed ik rem nog wat vaak, maar ga ook steeds vaak doortrappend door de bochten heen. Zo nu en dan een voetje aan de grond, maar vooral trappen. En genieten. Want dat heb ik een paar uur gedaan in de bossen rondom mijn stad. De bomen hebben nog blad, maar veel daarvan ligt toch al wel bruin op de grond. Soms is het pad moelijk te zien. De zon staat laag en het is stil. Het enige wat ik hoor is de piep van mijn remschijf en mijn ademhaling.

Ik zal denk ik nooit het soort mountainbiker worden wat voor haar pezier naar de Alpen gaat. Sterker nog, op d emeeste routes in Nederland zal ik geen held zijn. Maar gewoon zo, op een zonnige doordeweekse dag. Fietsend ter ontspanning en voor het plezier? Dat is toch wat ik deze winter tenminste één keer in de week ga doen.

Liefs Rose

Doe op 12 december met ons mee, dan gaan we fietsen met de Stoere Vrouwen.

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

2 Comments
  1. Leuk verhaal en heel erg herkenbaar! Ik ben ook begonnen als ‘wegnicht’ met later ook een crossfiets erbij en ik herken mezelf behoorlijk in wat jij beschrijft op de mountainbike.

    Inmiddels vind ik de mtb superleuk en zit ik ook meestal met een vette grijns op die fiets, hoewel ik ook slechtere dagen heb (zie mijn site, de mountainbikeverhalen) en me dan weer een groentje kan voelen :p

    Succes en veel plezier op de mtb!
    Ride on ?

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.