De Tour is alweer volop bezig. Drie weken gevuld met de reclamekaravaan, geschoren benen en natuurlijk de strijd om de truien. En met bergen. Waardoor Hanneke onvermijdelijk terugdacht aan haar eerste vakantie mét fiets. In, hoe kan het ook anders, Frankrijk. Ze zou gaan fietsen in de bergen…

De voorbereiding was, al zeg ik het zelf, tot in de puntjes geregeld. Uren zat ik achter de computer en bestudeerde de verschillende hoogteprofielen op www.klimtijd.nl. Er werden routes uitgezet en er werd driftig geoefend op dé lokale klim: de Motieweg op de Holterberg. Niet echt wereldberoemd, wel een kilometer lang. Als ik dit vier keer achter elkaar zou doen, dan zou ik een klim van vier kilometer toch niet echt een probleem zijn? Nee dat klimmen daar maakte ik me niet zo’n zorgen om.

Afdalen daarentegen…

Het internet stond ook vol met verhalen over brandende velgen en klapbanden. En ik kon ook nog eens “gewoon” uit de bocht vliegen.

Nadat de auto tot de nok toe vol geladen was met alles wat ook maar iets met het woord fiets te maken had (“laten we die winterkleding toch maar meenemen, het kan koud zijn daar boven in de bergen”), gingen we dan eindelijk op weg naar Frankrijk. Na de vele kilometers Route du Soleil reden we de snelweg af en kon ik onze vakantiebestemming al bijna ruiken. Dacht ik tenminste, eerst moesten we nog een berg over. Haarspeldbocht na haarspeldbocht, uitzicht na uitzicht. Mijn vriend werd enthousiaster en enthousiaster. “Kijk nog eens op de kaart, hier gaan we ook fietsen toch?”. Ik werd stiller en stiller. Fietsen hier? Waar was überhaupt het fietspad?

Eindelijk kwamen we dan toch uit bij ons huisje, en zaten we ‘s avonds in de tuin. Uitzicht op de bergen, en met de kaart er nogmaals bij werd dan toch de route voor de volgende dag bepaald. Rustig aan beginnen, met een “klim” van maar vijf kilometer. Dat moest te doen zijn, evenals de bijbehorende afdaling.

Met toch wel iets van zenuwen zat ik de volgende dag op de fiets. Hoe zou het gaan? Zou het te doen zijn?

De wegen werden smaller en smaller, en begonnen stiekem toch ook wel te stijgen. En ik? Ik harkte omhoog. Met een veel te zwaar verzet, en een hartslag rond de 200. Ik had namelijk bedacht dat ik toch wel rond de 20 km/uur moest blijven fietsen. En dat ik zo lang mogelijk op het grote blad wou blijven, ik wist immers niet wat er nog ging komen.
Na 300 meter stond ik stil. Aan de weg te zien zou de klim hier echt gaan beginnen, en ik was kapot. Misschien toch naar het kleine blad? En misschien toch iets rustiger?

Iets rustiger vervolgde ik mijn weg. Maar ja, als je rustiger gaat fietsen, en de weg wordt steiler, betekent dat wel dat je heel erg langzaam gaat. Ik kon de blaadjes aan de bomen tellen! Niet dat ik daar de puf voor had trouwens, want Wat Was Dit Zwaar. Bocht na bocht fietste ik verder. Waar bleef dat kilometerpaaltje nou? Bovendien wist ik zeker dat de kilometers in Frankrijk langer waren dan de kilometers in Overijssel. En trouwens, we hadden toch vakantie? Ik was kortom meer bezig met het mopperen dan het genieten. Uitzichten? Pas gezien op de foto’s.

Uiteindelijk kwam ik dan toch boven. Waar als beloning een officieel bordje stond. Mét hoogtemeters. En goh, wat was het hier toch eigenlijk mooi. Het genieten begon!
Totdat ik begon aan de afdaling……

Fiets je ook? Wordt dan lid van onze facebookgroep. Leuk om samen af te spreken en over fietsen te praten. Stoere Vrouwen Fietsen Samen

Vanavond Fietsen? Bestel voor 15u!

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.