Het bankje

Iets wat vrijwel alle fietsers zo fijn vinden aan hun sport, is dat je vanaf je racefiets zo mooi de omgeving kan bewonderen. En dan die knusse bankjes onderweg, zodat je met een idyllisch uitzicht nog meer van je meegebrachte boterhammen kunt genieten. Dat maakt het helemaal af, toch Hanneke?

Voor je het weet ben je op de fiets 30 kilometer verder, zie je nieuwe landschappen, leuke boerderijen, schattige kalfjes in de wei, of bijzondere vogels. Dat laatste kan letterlijk en figuurlijk.

Aangezien ik fiets voor mijn plezier heb ik besloten dat ik de meegebrachte boterham soms best op een bankje mag opeten, om nog wat meer van die omgeving te kunnen zien. En oké, het is best lastig om zo’n boterhammenzakje al fietsend open te krijgen.

Maar zo’n bankje opzoeken is nog best een dingetje, daar blijf ik me soms in vergissen. Meestal gaat de tocht namelijk zo: na een kilometer of 30 begint mijn hoofd te vertellen dat ik echt wel moet oppassen voor een eventuele hongerklop. Ik denk aan de meegebrachte boterham en neem me voor om uit te gaan kijken naar hét perfecte bankje.

Vervolgens zie ik drie bankjes aan de verkeerde kant van de weg. Ik wil namelijk wel graag uitzicht op het water. In de verte zie ik hét perfect bankje! Deze gaat ‘m worden! Dichterbij gekomen blijkt echter dat ie half vergaan is, de spijkers steken er aan alle kanten uit. Toch maar niet…

Ondertussen zijn we al zo’n 10 kilometer verder en begin ik toch echt wel trek te krijgen. Het volgende bankje is bezet: opa en oma met hun kleinkinderen zitten gezellig te picknicken. Ietwat humeurig fiets ik verder.

Gelukkig, daar zie ik weer een bankje. In de zon met fantastisch uitzicht én… niet bezet! Maar komen daar nou ook wat clubgenoten mij tegemoet fietsen? Zij vinden het vast een raar gezicht als ik daar alleen op het bankje ga zitten, bedenk ik me. Die gedachte laat me niet los en dus fiets ik met mijn in m’n hart en knorrende geluiden in mijn maag door.

Wat er ook gebeurt, het volgende bankje wordt het! En dus zit ik even later net naast de spijkers, aan de verkeerde kant van de weg met uitzicht op een garage, vijf minuten van mijn huis verwijderd. Ik hoor geen fluitende vogels, ruik geen pas gemaaid gras, maar die boterham smaakt heerlijk. En ik neem me voor om toch maar weer te oefenen op het tegelijkertijd fietsen en eten.

Stoere Vrouwen Sporten Shop

 

2 Comments
  1. Dit komt me zo bekend voor! Ook ik sta het liefste stil als ik een momentje neem voor mijn sportreep. Vooraf mooi gepland na hoeveel km ik die reep mag openen, maar onderweg lijkt steeds de volgende plek beter. Zaterdag had ik geluk, na 10 km uitstellen kon ik tussen de vissers mijn reep opeten. Maar wel een zeehond gezien! Was het het doorfietsen toch wel waard om dat perfecte plekje te vinden…

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.