Op de fiets naar Turkije? Huh, kan dat? Natuurlijk! Vraag maar aan Johanna. Zij deed mee aan The Transcontinental Race en reed in 15 dagen van het Belgische Geraardsbergen naar het zuiden van Europees-Turkije.

De meeste fietsvrouwen zijn niet vies van een lange fietstocht, al dan niet door heuvelachtig landschap. Maar om nou half Europa te doorkruisen… “Het was echt geweldig! En eerlijk? Zo moeilijk vond ik het niet”, bekent Johanna. “Ik wist dat mijn voorbereiding goed was. Ik hoefde dus alleen nog maar het paarse lijntje op mijn Garmin te volgen, te eten, te drinken en een slaapplaats te zoeken. Alles in mij was ervan overtuigd dat ik het zou halen, koste wat het kost. Pas in de auto terug besefte ik wat voor een achterlijke afstand ik heb afgelegd.”

En dat niet alleen, want deze race is ook nog eens volledig unsupported. “Dat betekent dat je zelf alles moet meenemen en alleen commerciële hulp mag aanvaarden die voor iedere deelnemer evenredig verkrijgbaar is”, legt Johanna uit. “Er zijn onderweg vier checkpoints en de vijfde is in Turkije. De routes tussen die checkpoints mag je zelf bepalen. Elke deelnemer heeft een gps bij zich en is ook online te volgen. Vorig jaar was ik zelf een fervent ‘dotwatcher’ en droomde ik ervan om zelf zo’n bolletje te zijn.”

Leuk zo’n droom, maar zelfs de getrainde wielrenner rijdt niet zo maar in twee weken naar de andere kant van Europa. “Ik heb flink moeten trainen voor deze race, mijn langste afstand was 150 km op de mtb. Dus ben ik met de Nederlandse randonneurs brevetten gaan rijden, dat zijn tochten van 200 km en verder. Ook ben ik in vier dagen naar Berlijn en terug gereden (1200 km). De bergtrainingen heb ik gedaan op de Canarische Eilanden en in Italië en Frankrijk. Sinds november vorig jaar fietste ik gemiddeld 650 km per week.”

Ook op het mentale aspect heeft Johanna geoefend. “Dat moet ook wel, 80% zit in je hoofd. De benen blijven wel draaien, maar het wordt lastig als dat hoofd moeilijk gaat doen. Of je voelt pijntjes die er eigenlijk helemaal niet zijn, zo werkt dat gewoon. Het belangrijkste was voor mij om positief te blijven. Gezeik en gezeur laat ik niet toe, nooit. Elke negatieve gedachte probeer ik om te buigen tot iets positiefs. Als je dat consequent doet, word je vanzelf een positiever persoon. En dat maakt zo’n tocht een stuk makkelijker.” (lees verder onder afbeelding)

Johanna2

Stiekem zijn we behoorlijk onder de indruk van deze stoere fietsvrouw. En wat blijkt nou? Ze sport pas sinds 2013! “Dat was na een hernia. Ik moest veel wandelen voor het herstel. Wandelen werd al snel rennen en daar bleek ik ook nog eens goed in te zijn. Toen ik dat jaar zo’n beetje elk lokaal loopje had gedaan, heb ik op Marktplaats voor vijftig euro een mountainbike aangeschaft en begon ik met crossduathlon. Ook dat vond ik geweldig en ging ik nog een stapje verder met de crosstriathlon en veldrijden.”

“In die tijd worstelde ik ook met een alcoholverslaving. Nog altijd drukt mijn verslavingsgevoeligheid een stempel op mijn leven. Het sporten is in feite een nieuwe verslaving. Ik zeg altijd gekscherend dat als ik bijna dood ga, ik voel dat ik leef. Zo is het wel. Na drie uur slaap met pijn op je fiets stappen omdat je Turkije wilt halen, is hetzelfde als wakker worden met een kater en er weer alcohol ingooien. Ik verbaas me erover wat ik mijn lichaam nu aankan. Daarom zorg ik er beter voor, en bedank ik het elke dag.”

“Het maakt in het leven niet zoveel uit wat je doet. We hechten te veel waarde aan carrière maken, iets opbouwen. Terwijl in het moment leven veel belangrijker is. Gisteren en morgen bestaan niet. Er is alleen nu. Zorg voor jezelf in het nu. Luister naar jezelf. Wees lief tegen jezelf. Hou van jezelf. Dan komt de rest vanzelf. Ik vind ook dat bescheidenheid afgeschaft moet worden en dat iedereen zichzelf eens wat mooier, stoerder, leuker en geweldiger zou moeten vinden!”

gps

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.