Wat doe je als je in een zware burn-out belandt? Of als je van het één op het andere moment niet meer kunt lopen? Voor Linde en Wendy, allebei schaats- en fietsliefhebber, was het duidelijk: zij kozen sporten als medicijn. Linde kocht vorig jaar een racefiets om beter in haar vel te komen, en Wendy flikte het om drie keer de Mont Ventoux op te fietsen.

“Mijn leven heeft eigenlijk een paar jaar helemaal stilgestaan. Ik zat dag in dag uit op de bank en kon helemaal niks”, vertelt Linde. “Met wat obstakels kon ik toch starten met een HBO-opleiding. Dat werd geen succes. Er was weinig begrip voor mijn autistische stoornis waardoor ik veel stress kreeg. En zo raakte ik in een zware burn-out. Toen het wat beter ging, probeerde ik een nieuwe opleiding maar opnieuw ging het mis. Ik belandde thuis op de bank en had m’n burn-out weer terug.”

“Ik had me voorgenomen niet meer zo diep af te zakken als eerst en besloot te gaan schaatsen. Als kind deed ik dat al en ik vond ik het heel leuk. Dus schreef ik me in voor een cursus bij de ijsbaan in Eindhoven. De lessen waren een goede stok achter de deur om van de bank af te komen. En ik ging ook nog wekelijks zelf mijn rondjes schaatsen. Voor het eerst sinds lange tijd maakte ik weer deel uit van iets. Het waren voorzichtige stappen naar een gezonder leven. Wat voelde het goed.” (lees verder onder afbeelding)

Toen het schaatsseizoen tegen het einde liep, realiseerde Linde zich dat ze een alternatief moest zoeken. “Ik wilde wel in actie blijven, maar ik had geen idee hoe. Op de schaatsbaan vroeg ik het aan verschillende mensen en zij zaten vrijwel allemaal op de racefiets. Voor mij een totaal nieuwe ervaring waarvan ik niet wist of ik het zou kunnen. Op vakantie in Marokko voelde ik ineens heel sterk de behoefte dat ik het moest doen: een racefiets kopen.”

“Eenmaal thuis ging ik gelijk naar een fietswinkel maar dat was geen succes. De verkoper zei letterlijk dat ik te zwaar was voor een racefiets. Die opmerking kwam hard aan, maar ik liet me niet ontmoedigen. In de tweede winkel werd ik fantastisch geholpen en vond ik de perfecte fiets. Mijn eerste rondje was slechts 13 kilometer maar al snel kon ik steeds een stukje verder. Ik weet nog dat ik voor het eerst naar m’n ouders fietste, 60 kilometer enkele reis. Dat maakte me zo trots!”

Dankzij de racefiets durft Linde steeds meer uitdagingen aan. “Bij Toerclub Woensel deed ik eerst een cursus en reed ik daarna elke week zo’n 50 kilometer. Ik zat steeds zekerder op mijn fiets en dankzij aanmoedigingen in de Stoere Vrouwen Fietsen Samen groep ben ik ook meegegaan met een rit over de Posbank. Het heeft er allemaal voor gezorgd dat ik nu weer aan een studie durf te denken. Sinds ik weer begonnen ben met sporten, durf ik vaker over drempels heen te stappen.”

In Wendy’s leven is sporten nooit weggeweest, in tegendeel. “Ik was eigenlijk altijd aan het sporten, en was er ook echt goed in. Totdat ik problemen kreeg met m’n knieën, toen moest ik gas terug nemen en kon ik niet langer al m’n energie in het sporten kwijt. Dat was heel heftig ja, vooral ook omdat ik nog zo jong was. In de loop der jaren heb ik nog veel meer fysieke ellende gehad maar ik heb altijd naar een manier gezocht om toch te blijven sporten en van het leven te genieten.” (lees verder onder afbeelding)

“Eén van de heftigste dingen die ik heb meegemaakt, was dat mijn benen ermee ophielden. Ik was met vrienden in de kroeg toen dat gebeurde. De rest van de avond heb ik op een stoel gezeten en m’n vriend heeft me naar huis gedragen. In paniek was ik niet, ik had gewoon niet in de gaten dat het wel eens ernstig kon zijn. Officieel heb ik de diagnose MS gekregen maar ik pas niet helemaal in dat plaatje. Nu gaat het ook goed met me, maar niemand weet of ik ooit weer zoiets krijg.”

Dat het goed gaat, betekent niet dat Wendy klachtenvrij door het leven gaat. “Het gevoel in mijn benen is nooit meer gelijk getrokken. Ook is m’n energielevel niet meer optimaal en daar moet ik dus altijd rekening mee houden. Tegelijkertijd heb ik heel veel wilskracht en doorzettingsvermogen. Ik kan heel diep gaan en veel pijn verdragen. Dat is deels mijn valkuil, maar het zorgt er tegelijkertijd ook voor dat ik grote sportieve uitdagingen niet zomaar uit de weg ga.”

“De ultieme uitdaging was de beklimming van de Mont Ventoux, afgelopen jaar. Klimmen tegen MS, dat was mijn doel en ik wilde persé drie keer omhoog. Het is me gelukt maar jeetje, wat was het emotioneel zeg. De eerste keer heb ik halverwege alle spanning eruit gekotst, de tweede keer moest ik heel hard huilen omdat ik zo dankbaar was dat ik mijn leven terug had, en de derde keer heb ik alleen maar genoten. Vooral toen ik in mijn eentje op een lege weg afdaalde.”

Net als bij Linde heeft het fietsen ervoor gezorgd dat Wendy’s leven enorm is veranderd. “Vanuit een wajong-situatie is het me gelukt om weer aan het werk te komen. Ik geef schaatslessen, dat is echt zo gaaf! Verder blijf ik altijd sportieve uitdagingen zoeken. Mooie wieleravonturen ook, zoals de achtdaagse tocht door arctisch Noorwegen. Dat wordt wel een fysieke uitdaging maar ik laat me echt niet tegenhouden door mijn beperkingen. Ik wil uit het leven halen wat erin zit.”

Vrolijke gekleurde fietsketting

 

Kirsten Vogd
Kirsten Vogd

Sporten doe je volgens Kirsten niet alleen tijdens dat ene uurtje op zaterdagochtend. Voor haar maakt het deel uit van haar hele leven. Ze begon als blogger voor onze site toen ze nog niets eens zo gek veel sportte. Tegenwoordig maken hardlopen, fietsen, zwemmen en krachttraining standaard deel uit van haar week. Kirsten doet de eindredactie en haar grootste passie is prachtige portretten van stoere vrouwen op papier zetten.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.