In het weekend van 26 en 27 september wordt het wk wielrennen op de weg verreden. Dit is wellicht de raarste koers van het jaar, alles is net even anders. Daarom vroegen wij wat specialisten ons meer te vertellen over het WK, zo verschijnen ook wij kijkers goed voorbereid aan de start. We beginnen met een gastblog van niemand minder dan Mariska Tjoelker, journalist en blogger bij Het is Koers

En zo is het dus precies: kijken naar het wereldkampioenschap wielrennen is koers kijken voor gevorderden. Het is een hartstikke leuke, maar soms ook zeer frustrerende bezigheid, dus wat dat betreft is het maar goed dat zo’n WK maar een keer per jaar plaatsvindt.

Tijdens het WK rijden de renners en rensters namelijk niet in de truitjes die we zo tegen het einde van het seizoen wel herkennen, maar in de – over het algemeen saaie – truitjes van de nationale ploegen. En dat maakt het kijken naar de koers een beetje ingewikkeld, want erg makkelijk herkenbaar zijn ze niet, die dames en heren wielrenners, met hun onder helmen en achter brillen verborgen koppies.

De factor ingewikkeld wordt nog eens verdubbeld door het feit dat de belangen tijdens het WK vaak op z’n minst schimmig zijn. Je zou denken dat alle Nederlanders voor de Nederlandse kopman rijden, alle Italianen voor de Italiaanse kopman, enzovoorts, en inderdaad: in theorie en volgens alle officiële verhalen werkt het zo. Maar de praktijk ziet er net even anders uit en dat heeft alles te maken met de ploegen van de renners: de werkgevers van wie de renners hun salaris ontvangen en in wier truitje ze de rest van het jaar rondrijden. Zo kan het dus gebeuren dat een Spaanse renner tijdens het WK geen hulp krijgt van een landgenoot, omdat die landgenoot in het dagelijks leven bij een concurrerende ploeg rijdt. Met een beetje geluk krijgt deze Spanjaard dan wel weer wat hulp van een Belg of een Brit – om maar wat te noemen – een ploeggenoot in ieder geval, iemand met wie hij misschien tijdens de Tour nog wel zo’n aircoloze en veel te kleine kamer heeft gedeeld.

Het WK is zodoende bij uitstek een koers waarbij je eigenlijk continu op het verkeerde been wordt gezet en dat maakt het kijken ernaar zo leuk. Trouwens, ook de commentatoren zijn tijdens zo’n WK nog wel eens in de war, dus mocht je denken dat jij de enige bent die de renners niet meer herkent nu ze hun dagelijkse kloffie niet dragen, dan heb je het mis. Ook de Marts, Maartens en José’s van deze wereld zitten er nog wel eens naast.

Wat kunnen we nog meer over het WK vertellen? Nou, dat er dit jaar in het Amerikaanse Richmond om de regenboogtruitjes wordt gereden. Dat Niki Terpstra – je weet wel, Neerlands brutaalste renner met de immer ondeugende blik en het smakelijke Noord-Hollandse accent – als kopman naar voren is geschoven. Dat het parcours lijkt op dat van de Ronde van Vlaanderen, inclusief de kasseien en de felle kuitenbijtertjes. Dat de vrouwen zaterdag 26 september aan de start staan en dat de mannen dat zondag de 27ste doen. Dat de ploegentijdritten bij zowel de dames als de heren op zondag 20 september worden verreden, terwijl de individuele tijdrit voor de heren voor woensdag 23 september is gepland en die voor de dames een dag eerder. Voor de tijdrit bij de mannen doen Tom Dumoulin en Wilco Kelderman mee, waarbij we in ieder geval van Dumoulin best wat mogen verwachten: vorig jaar werd hij op dit onderdeel al derde. Bij de vrouwen is Marianne Vos de grote afwezige; haar lijf vraagt om rust en daar luistert ze gelukkig naar. Gelukkig hebben we ook Anna van der Breggen nog, en Ellen van Dijk natuurlijk, de dame die in 2013 goud pakte op de tijdrit.

Of we dit jaar een regenboog mee naar huis nemen, is niet te voorspellen: het WK is niet voor niets koers kijken voor gevorderden: niets is wat het lijkt en dat geldt dus ook voor voorspellingen. De enige zekerheid is dat de strijd om de wereldtitels weer een paar lekkere middagen koers oplevert. En dat is ook wat waard!

Mariska Tjoelker (1970) is freelance journaliste en schrijver. Ze schrijft veel over wielrennen, onder meer voor Pedala, Soigneur, Het is Koers en Fiets. Daarnaast werkt ze aan een boek over het tragische leven van Mien van Bree, de wielrenster die in 1938 als eerste Nederlandse de wereldtitel pakte. In die jaren was wielrennen voor vrouwen in ons land een verboden sport. Andere landen waren minder streng, maar officiële erkenning voor het vrouwenwielrennen kwam er pas in 1958.

Mariska’s boek over Mien van Bree komt in het voorjaar van 2016 uit bij uitgeverij Thomas Rap. Via @tjoelkersport houdt ze de wereld een beetje op de hoogte van haar avonturen met Mien.

Kirsten Vogd
Kirsten Vogd

Sporten doe je volgens Kirsten niet alleen tijdens dat ene uurtje op zaterdagochtend. Voor haar maakt het deel uit van haar hele leven. Ze begon als blogger voor onze site toen ze nog niets eens zo gek veel sportte. Tegenwoordig maken hardlopen, fietsen, zwemmen en krachttraining standaard deel uit van haar week. Kirsten doet de eindredactie en haar grootste passie is prachtige portretten van stoere vrouwen op papier zetten.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.