Ze schreef het al op Facebook, dat ze zenuwachtig was. Astrid heeft zaterdag zes uur… ja, zes uur op een mountainbike gezeten. Alle zenuwen waren voor niks, ze heeft in die zes uur gewoon TIEN keer het 9km lange rondje gereden. Lekker technisch, echt iets voor haar! Maar nog even terug naar die zenuwen…

Ohhhhh…. ik ben zenuwachtig! Het is vrijdagavond en morgen ga ik meedoen aan een 6-uurs MTB-race. En het gekke is… waar ik twee weken geleden echt NUL zenuwachtig was toen ik een duathlon deed van 40km MTB’en en 20km trailen, ben ik dat nu wel.

Ik liep de dag voor de wedstrijd als een kip zonder kop rond. Naar boven lopend voor m’n fietscomputer, en dan terugkomen met de opgevouwen keukendoeken. Mijn fietssleutels laten liggen bij de caissière. De hele dag denkend “Wat neem ik aan eten mee?” of  “Waar ligt die reserveband eigenlijk?” O ja, en ik heb ook al een aantal keren op de WC gezeten vanwege zo’n zenuwachtige buik.

Zenuwachtig dus, maar ik weet eigenlijk helemaal niet zo goed waarom. Want fietsen kan ik en een doel behalve lekker fietsen heb ik niet. Misschien had ik niet uit moeten rekenen op hoeveel kilometer je uitkomt als je 6u lang achter elkaar door fietst. Al gauw 90-100 km. OP DE MTB. Dat is veel.

Misschien omdat zes uur fietsen lang is als je dat met volle focus moet doen. Volle focus, omdat je anders maar zo uit de bocht tegen een boom aan vliegt.

Misschien omdat zes uur sowieso lang is, en dat ook nog zonder enige pauze. Tenzij ik die zelf neem natuurlijk, maar hé, ik ken mezelf ook wel langer dan vandaag. Dat ga ik niet doen als het een evenement is en niet een fijn ritje met vrienden.

Misschien omdat het best heel warm is en het daarmee nóg lastiger gaat zijn om het met m’n eten en drinken goed te doen als ik die zes uur daadwerkelijk vol wil fietsen.

Misschien omdat de enige kilometers op mijn MTB dit jaar, die kilometers van twee weken terug tijdens dat andere gekke evenement waren.

Misschien omdat ik bij mezelf dacht gewoon m’n rondjes te gaan rijden en wel te zien hoe ver ik zou komen. Dat ik van mezelf ook gewoon mocht stoppen als ik er na vier uur fietsen wel klaar mee was. Toen sprak ik Annabelle, die in de organisatie zit, en tussen neus en lippen door vertelde dat ze mijn concurrentes had gesproken. Concurrentes. Het werd dus ineens een wedstrijd.

Misschien omdat het zes uur lang fietsen is. Ondanks alle andere deelnemers wel gewoon in m’n eentje. Zes uur lang op een hoge intensiteit, want mountainbiken. Geen idee hoe dat in mijn hoofd gaat zijn.

Misschien omdat ik zoiets als dit nog nooit gedaan heb.

I don’ t know.

O, enne… zaterdagochtend? Toen werd ik dus heel vroeg wakker, al dromend dat ik met de trein al halverwege Deventer-Eindhoven was. Terwijl mijn fiets nog thuis stond. Hoezo zenuwachtig?

Die toffe foto? Van Connie Sinteur!

Astrid

SVS is voor Astrid de kans om over de dingen die zij belangrijk vindt te vertellen. De sportieve computer nerd ervaart de natuur als haar thuishaven, haar rustpunt. Fietsend door Kenia, zwemmend in een Fjord in Noorwegen. Maar ze staat met haar werk in de IT ook midden in de moderne wereld. Midden in de drukte van deze tijd, het luide roepen van mensen op social media en het uitputten van de aarde door de mens, probeert Astrid haar weg te vinden. Balans te bewaren en kleine manieren te ontdekken om zo mooi mogelijk te leven. Schrijven voor onze site doet ze niet vaak, maar zodra ze het doet is het altijd raak

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.