Het was gestopt met regenen. Grote waterdruppels dropen van de palmbladen en de grond stoomde van de onmiddellijk verdampende regen. Het was heel stil, behalve de kleine geluidjes van beestjes en vallende druppels en de kreten van aapjes en vreemde vogels in de verte. En de zee.

Volgens mij kun je horen hoe de golven zijn. Sterker nog, aan het geluid van de zee kun je bijna voelen hoe de golven zijn. Nog voor je de zee ziet, ruik, hoor en voel je m al kriebelen in je buik. Ik probeer er dan heel ‘casual’ onder te blijven, door net als de rest gewoon rustig naar zee te lopen.

Naarmate mijn poging tot normaal lopen geleidelijk van spastisch snelwandelen naar belachelijke huppelsprongen transformeert, laat ik alle schijn varen en ren ik naar zee. Prachtige lijnen rollen binnen. De zee ziet eruit als de koffie verkeerd van een reus, waar hij in heeft geblazen zodat het kalme gladde oppervlak wordt doorbroken door reizende rimpels. Als ik dit zie gebeurt er fysiek iets met me wat ik het beste kan omschrijven als TOTALE PANIEK. Ik wil namelijk NU het water in, en ik wil ALLE golven pakken, en JEZUS wat is iedereen langzaam met zich insmeren.

“Ga jij maar vast het water in” krijg ik met niet geheel geveinsde irritatie van mijn vrienden te horen. Ik ren naar zee, de golven zijn prachtig, er ligt niemand in, ik wil het water in duiken en… struikel bijna over een groot wit paard dat met de stroming langzaam voor mijn voeten langs drijft. Juist. Een. Dood. Paard. Wat de fuck.

Om even terug te komen op de koffie verkeerd  van de vriendelijke reus; je vroeg je namelijk misschien af waarom het niet gewoon een glas helder blauw water was. Dit was het gevolg van een serie tropische regenbuien. Rivieren waren hierdoor overstroomd, alles meesleurend naar zee, modder, plastic, luiers, paarden…..

Dit was het moment dat mijn vrienden in ik elkaar aankeken met een blik  die zei; ‘dit-is-echt-mega-goor-en-we-zouden-er-absoluut-niet-in-moeten-gaan-maar-aaahhhjoh-fuck-it’. En zo kwam het dat we met een paard surften in de jungle.

 

-x- Sigal

Dit blog is onderdeel van de schrijfwedstrijd van Stoere Vrouwen Sporten. Naast onze eigen jury is het oordeel van jou – de lezer – ook heel belangrijk voor ons. Laat daarom weten wat je er van vindt. Door een reactie hieronder of op onze Facebookpagina.

Volg Stoere Vrouwen Sporten ook op InstagramFacebook en YouTube voor meer sport updates, recepten en leuke work-outs.

3 Comments
  1. Wow Sigal, wat kan jij goed schrijven! Ik heb het met heel veel plezier en geboeid gelezen. Prachtig jouw relatie met de zee en hoe je haar kan lezen met al je zintuigen. En wat vreselijk, een dood paard! En dan zo lakoniek toch maar lekker gaan surfen… Jij bent de stoerste vrouw die ik ken! X

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.