Beter leren fietsen op de racefiets: hoe doe je dat?

vrouw op racefiets

Onze Marieke verruilde vorig jaar haar hardloopschoenen voor een racefiets. Aanvankelijk tegen wil en dank, want hardloopblessure, maar inmiddels is ze een enthousiaste en leergierige fietsvrouw. Iedere keer gaat ze een beetje verder en harder, het gebeurt bijna moeiteloos. Beter leren fietsen op de racefiets is dan ook vooral een kwestie van kilometers maken en de kunst afkijken bij ervaren fietsvrouwen.

Ik fiets nu een jaar. Hardlopen ging niet vanwege een gebroken teen en dus stofte ik m’n oude stalen ros af. Ik wilde namelijk wel blijven sporten. Het was zo’n twintig jaar geleden dat ik op die fiets had gezeten. Dus het was wennen. Ik begon met kleine rondjes in de buurt en soms wat verder in de vakantie, zoals in Friesland waar we altijd in de zomer heen gaan. Ik vond het al snel weer super leuk.

>>Hallo ik ben Fietsmevrouw Rose

Beter leren fietsen op de racefiets is een kwestie van doen

En dus fietste ik de hele winter door, maar dan op de mountainbike. Met de lente in aantocht kwam daar mijn nieuwe racefiets. Een mooi grijze Dolce. Toen begon het ook serieuzer te worden: klikpedalen en grotere afstanden. Ik oefende me suf: inklikken, drinken tijdens het fietsen. Doodeng vond ik het, maar tegelijkertijd wilde ik ook heel graag beter leren fietsen op de racefiets. (lees verder onder het filmpje)

Toch wat onzeker stond ik aan de start van het Fietsweekend en later ook de Meewind Toertocht voor vrouwen. Ik voelde me een enorme beginneling maar het ging hartstikke goed! Beide evenementen heb ik meer kilometers gemaakt dan ik ooit had gedaan. En ook het tempo kon ik zonder weinig moeite bijhouden. Want dat is fietsen hè, de langzaamste bepaalt het tempo en iedereen vindt dat prima.

>>Waar je als fietsvrouw met overgewicht tegenaan loopt

In mijn eentje een langere afstand afleggen op de racefiets

Mijn zelfvertrouwen is een stuk gegroeid en ik heb zoveel beter leren fietsen op de racefiets. Ook in m’n eentje durf ik nu al een stuk verder te gaan. Met Stoere Vrouwen Sporten heb ik mijn langste afstand gereden: 74 kilometer van Utrecht naar Breda. Bijkomend voordeel: ik was met Rose en heel veel andere stoere fietsvrouwen. Op de route letten hoefde ik dus niet te doen.

>>Oude mensen op snelle fietsen een gevaar op de weg

En daar lag mijn volgend leerdoel: in m’n eentje een langere afstand fietsen. Dat zou gebeuren in Friesland, tijdens een familieweekend. Heerlijk zeilen, suppen, zwemmen, en dus fietsen. Mijn mooie Dolce ging voor het eerst achterop de auto. Stevig ingepakt want ik wilde geen krassen. Mijn man kon er wel om lachen, hij is net zo voorzichtig met zijn nieuwe surfplank.

>>Wat zijn de beste racefietsbanden voor jouw racefiets?

Route uitstippelen en knooppunten volgen

Maar goed, mijn langste solo fietstocht dus. Op de bonnefooi vertrekken durf ik nog niet, dus had ik van tevoren een route uitgestippeld. Ik vertrok zondag lekker op tijd, zodat ik ’s middags ook nog even het water in kon. Nu eerst op de racefiets om het meer waar ik vroeger veel op gezeild heb: het werd namelijk een rondje Fluessen en Heegermeer.

Mijn tocht begon met een oversteek met het pontje. Dat stuk had ik eerder gefietst en ik hoefde alleen maar de knooppunten te volgen. Die had ik op m’n frame geplakt. Zo bereikte ik met gemak het zuidwest puntje van de plas. Of poel, zoals ze dat hier noemen. Ik moest plassen en fietste door naar het dichtstbijzijnde restaurant, op 15 kilometer door de polder. Geen bosjes, wel een mooi meer aan de linkerhand. Als er wel een bosje was, zaten er vissers of waren mensen aan het zonnen en zwemmen.

>De charmes van het fietsknooppunten netwerk

In de beugels tegen de wind in fietsen

Ik kwam in Elahuizen waar ik vroeger zeilkamp heb gedaan. Helaas was er niemand bij het kamphuis, ze waren al zeilen. Ineens zag ik het restaurantje, joepie! Toch niet, het bleek dicht te zijn. Bij de receptie van een huisjes verhuurder gevraagd, maar daar mocht ik niet plassen… Ik had inmiddels buikpijn. Een aardige mevrouw tipte me over een camping een paar kilometer verderop. Receptie dicht, maar gewoon zonder toestemming naar de wc gegaan.

Weer terug op de racefiets moest ik een stuk tegen de wind in. Mooi moment om te oefenen met fietsen in de beugels. Core goed aanspannen en terugschakelen. Wat ging ik lekker! De zon scheen en het waaide niet zo hard, ongeveer windkracht 3. En daar was alweer het volgende dorp, Woudsend. Ook dat ken ik als zeiler goed. Bij de brug even lekker bootjes gekeken, want hij ging net open. Maar wat duurde het lang? Ik weet dat hij altijd meteen dicht gaat als de bus komt, en die stond al zo’n vijf minuten achter me. Ineens had ik het door, hij was kapot!

>>Je conditie opbouwen op de racefiets met deze tips

Op volle snelheid het aquaduct onderdoor, wat een kick

Van de nood een deugd gemaakt en cappuccino gedronken bij de brug. Toch maar eens uitvogelen hoe ik naar huis kwam. Er was geen andere brug in het dorp… Wel veel water in de buurt, maar ook geen bruggen. De locals raadden me aan de provinciale weg onder het aquaduct te nemen. Mag normaal gesproken niet, maar met zo’n uitzondering wel.

En daar ging ik weer, samen met een stel andere fietsers op zoek naar dat aquaduct. Dat was eng! Auto’s bleven maar toeteren. Iets verder sjeesden twee racefietsers met hoge snelheid op de rechter rijbaan. Auto’s waren geïrriteerd. Dus ik bleef helemaal rechts dicht bij de berm. En op volle snelheid onder het aquaduct door. Cool, wat een kick! En toen nog een kilometer tot het einde van de provinciale weg. Zo hard en recht mogelijk gefietst. Niet geschrokken ook van de toeterende auto’s. Af en toe zwaaien zelfs. Ook dit kan ik!

>>Hardlopen en fietsen, gaat dat samen?

Met elk tochtje verleg ik letterlijk mijn grenzen

Via twee aquaducten en gelukkig weer veilig op het fietspad ging ik als een speer. Voor het eerst van m’n leven haalde ik zelfs een andere fietser in. De man in kwestie keek wel heel verbaasd, zette achter me weer aan en haalde me 5 minuten later weer in. Prima, hadden we allebei een goede dag. Via nog een paar bruggen en meren fietste ik door naar Heeg en Gaastmeer. Niet eens moe na 50 kilometer, in mijn eentje! Wat was ik voldaan en trots!

Op mijn Strava zag ik dat ik stukken best hard gefietst had. Dat zal wel onder de viaducten of van de brug naar beneden zijn geweest. Ik rem niet vaak meer en durf lekker hard te gaan. En dan lukt het me ook nog om te genieten van de omgeving en mijn fijne Dolce. Bovenal geniet ik van mezelf, dat ik dit tegenwoordig kan. Het rondje leek me altijd zo ver, maar door Stoere Vrouwen Sporten heb ik zoveel beter leren fietsen op de racefiets! Met elk tochtje verleg ik letterlijk mijn grenzen, groeit mijn zelfvertrouwen en word ik steeds een beetje meer ervaren.

Liefs,
Marieke

 

T-shirt Wielrenster – in verschillende kleuren

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.