Eerste rit op de racefiets: doemscenario’s en genieten

vrouwenracefiets Bianchi balhoofd

Mijn eerste rit op de racefiets, helemaal in m’n uppie, is een feit. En wat was het gaaf! Dat zeg ik nu, maar van tevoren schoten allerlei gedachten door m’n hoofd en zag ik het niet zo zonnig. Wat nou als ik val, zoals afgelopen zaterdag. Gelukkig was ik toen met Astrid, Ilse en Rose. Dat was fijn, en dus leek het me veiliger om niet alleen te fietsen.

Vooropgesteld: ik ben geen held en hoef weinig moeite te doen om allerlei doemscenario’s voor ogen te zien. Wat dan het beste werkt, is niet nadenken maar gewoon die eerste solo ervaring op de racefiets creëren. En dus besloot ik maandag om woensdag vrij te nemen. Toen een goed plan, nu denk ik er heel anders over. Ik treuzel en verzin steeds een andere reden om nog maar niet op de fiets te hoeven. Ondertussen ben ik in m’n hoofd al wel druk met de juiste route kiezen.

Richting Arnhem en dan de hei over? Nee, want dan zou ik tussen Renkum en Bennekom bergje af gaan op een smal fietspad met heel veel bochten. Richting Veenendaal of Wageningen is ook geen optie. Wel goede fietspaden maar ook veel zijwegen en verkeerslichten. Stel nou dat een auto mij over het hoofd zou zien, of als ik een voorrangssituatie verkeerd beoordeel… Het liefste wil ik zo snel mogelijk weg uit de bebouwde kom, en dus ga ik linksaf het tunneltje onderdoor.

 

Eenmaal in mijn wieleroutfit zie ik er stoerder uit dan ik me voel. Amper 500 meter van huis zie ik een loslopende hond. Ben ik geen fan van. Dat beest ziet mij niet eens maar ik streep er weer eentje bij in de categorie slechte ervaring tijdens mijn eerste rit op de racefiets. Stel nou dat ie me wel had gezien! Ineens passeert een auto mij, zomaar, out of te blue. Zie je, automobilisten hebben geen oog voor fietsers! Met m’n hart in m’n keel ga ik door. “Waarom”, schiet er nog door m’n hoofd. (lees verder onder afbeelding)

vrouw op racefiets

Genieten van m’n eerste rit op de racefiets

Koudwatervrees in optima forma dus! Inmiddels is het wat rustiger op de weg en dat maakt mijn gedachten ook wat rustiger. Wat ik van Rose had geleerd tijdens de hardloopcursus, deed ik nu op de racefiets: omgeving in me opnemen en mezelf dwingen te genieten. “Wat fietst m’n Bianchi goddelijk”, roep ik hardop tegen niemand. Tempo gaat iets omhoog en voor m’n gevoel vlieg ik over het asfalt. Langzaam geniet ik écht van mijn eerste rit op de racefiets in m’n uppie.

Mijn kalverliefde wordt ruw verstoord als ik op een smal en hobbelig fietspad beland. Zo ging het afgelopen zaterdag dus fout! Als dat nou weer gebeurt, wie moet ik dan bellen en hoe ga ik in vredesnaam uitleggen waar ik precies ben? “Focus Kirsten, focus!” Ik matig m’n tempo maar trap wel door. Afstappen is geen optie, kom op zeg. Niet zo’n schijterd zijn. Langzaam krijg ik m’n ademhaling weer onder controle maar dat is van korte duur. Want daar is de Goudsberg.

Puffend en steunend werk ik mij naar boven. De gedachte aan de Grebbeberg wis ik snel uit m’n hoofd. “Hoe kan dit nou ZO zwaar zijn?” En ineens bedenk ik me: “ik kan schakelen!” Bijna val ik van m’n fiets, dit keer van het lachen. Wat een truttebel ben ik toch… Het was precies wat ik nodig had. In volle vaart sjees ik de Goudsberg af. Ik voel de wind, grijns van oor tot oor en ben helemaal door m’n koudwatervrees heen. Wat is dit geweldig!

Ben jij ook een beginnend fietser? Lees dan even dit blog over de meest gemaakte fouten en tips hoe je ze kunt voorkomen. Ook handig, een beetje kennis van je fiets. Maar, hoe heten al die onderdelen eigenlijk?

Fietsarmband Love mintgroen

Kirsten Vogd

Onze interviewer, verhalen verteller, stoomtrein en clown. Kirsten gooide begin 2016 haar leven over een andere boeg en verruilde de sportschool voor de buitenlucht. Ze leerde hardlopen en rekende af met haar (niet meer) chronische aandoening fibromyalgie.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.