Klik! Met mijn telefoon maak ik een foto van de 21-jarige Riley en Ellen van Dijk. Op de achtergrond het podium van La Course. De fiets van Ellen staat tegen een hekje en achter haar vragen fotografen uit de hele wereld om haar aandacht. De wereldkampioene tijdrijden neemt even tijd voor Riley en maakt een praatje met haar. Twee wielrensters in hartje Parijs, de één om zo een wedstrijd te rijden en de ander overgevlogen vanuit Amerika om als fan diezelfde wedstrijd te bekijken. Beide vrouwen voelen de energie van de dag en het bijzondere moment. Vandaag wordt er in Parijs geschiedenis geschreven en zij zijn erbij.

 

 

Dit weekend werd de eerste editie van La Course verreden. Een historisch moment want de vrouwen zijn al jaren niet meer in de Tour geweest. Vroeger was er wel een Tour voor vrouwen en die werd – mede door door de prestaties van Leontien van Moorsel – op tv uitgezonden en ook echt door de liefhebbers gevolgd. Maar helaas werd de belangstelling voor deze wedstrijd minder en is deze een langzame dood gestorven. Dus dat de vrouwen weer op het grootste podium van de wielersport mogen koersen is echt heel bijzonder. Voor het publiek, de rensters zelf, maar vooral voor de sport, want ondanks dat de dames goed fietsen en hun koersen spannend maken is het vrouwenwielrennen een sport die het maar met moeite redt. Een enorm contrast met de heren, de Tour word immers drie weken lang over de hele wereld uitgezonden. En in Nederland kan je tijdens die drie weken van ‘s morgens vroeg tot bedtijd bezig zijn met deze koers. De kranten staan er vol mee en de tv ook. Zowel de NOS, RTL als Eurosport hebben programma’s rondom dit evenement en als je meer wil, kan je zo doorzappen naar de Belg. Hoe anders is dat bij de vrouwen? Die halen de krant amper!

 

Sponsoren

Bijna alle sporten zijn afhankelijk van sponsoring. En de wielersport nog iets meer. En vooral bij de vrouwen speelt sponsoring een enorme rol. Het is er op of er onder voor sommige rensters. De grote ploegen worden zo gesponsord dat de rensters er een inkomen aan over houden. Bij de kleinere ploegen is dat anders. Die rensters hebben een studie of baan en zitten daarnaast nog meer dan 15 uur per week op de fiets. De bedrijven die ervoor kiezen een sportteam te sponsoren doen dat omdat ze een enorme passie voor de sport hebben, ze een product produceren wat direct met de sport te maken heeft of omdat ze hun naamsbekendheid willen vergroten.
Dit laatste zie je goed terug in het mannenwielrennen. Tot voor kort wist ik bijvoorbeeld niet dat er een bedrijf bestond wat Belkin heette, maar sinds de Nederlandse mannen in het groen wit zwart van dat bedrijf rondrijden, ken ik het wel en weet ik dat ze iets doen met kabeltjes en stekkertjes.
Een bedrijf wat voor naamsbekendheid gaat, zal kiezen voor een sport en ploeg die vaak in de media verschijnt, want op die manier krijg je veel publiciteit en hoef je naast de sponsoring eigenlijk niet veel meer te doen. Zo’n bedrijf zal – als het voor de wielersport kiest – minder snel een damesploeg sponsoren, want die halen de kranten amper. En als ze erin staan is het slechts een vermelding van de top 3 met de afkorting van de ploeg erachter.

 

 

Verschillen

In Nederland krijgen sporters met een A-status een maandelijkse toelage van het NOC-NSF. Op die manier kunnen ze zich voor de volle honderd procent op hun sport richten en tot nog betere prestaties komen. Om deze status te krijgen moet je bij de eerste 8 eindigen op een WK, de Spelen of een ander internationaal topsportevenement wat ongeveer gelijk is aan een WK. Of je moet je kwalificeren of op naam genomineerd worden voor de Spelen.
In een peloton van 150 dames zullen er niet zoveel rondrijden met deze status. Dus eigenlijk is er maar een klein deel van dat peloton wat de ruimte heeft helemaal voor haar sport te gaan. Hierdoor blijft de vrouwenpeloton voor een groot deel bestaan uit rensters die moeten knokken voor hun bestaan. Het vrouwenwielrennen zit daarmee op een moeilijk punt. De wil en kwaliteit is er, alleen helpen de omstandigheden nog niet mee. Hierdoor blijven er bij wijze van spreken twee pelotons bestaan: de rensters met meer budget en de rensters die van ploegen die het minder breed hebben. En dat zijn geen omstandigheden om de sport op een hoger niveau te tillen.
Door de verschillende omstandigheden in het damespeloton is er een situatie ontstaan waarin de wedstrijden vaak door dezelfde ploegen gewonnen worden en eigenlijk weet niemand helemaal zeker of deze verschillen komen door te weinig talent of door de verschillende omstandigheden. Hoe dan ook, voor het grote publiek is het vrouwenwielrennen een sport die niet heel erg serieus wordt genomen. Van te voren is het meestal toch al wel bekend welke drie namen er in de krant komen te staan. Het vrouwenwielrennen staat nauwelijks op de kaart en menigeen zou het er bij hebben laten zitten, maar de sportvrouwen niet. Zij knokken voor hun sport en geloven erin.

 

 

La Course 2014

Iets meer dan een jaar geleden zijn een aantal profrensters – waaronder Marianne Vos – gaan praten met de organisatie van de Tour (ASO) en de wereldwijde wielerbond (UCI) ze wilden weer terug in de Tour. Hun sport zou nooit groeien als de beste rensters niet zouden strijden om het geel. De rensters die met de ASO en UCI aan tafel gingen hadden het voor zichzelf niet nodig, zij rijden voor een ploeg met een grote sponsor en pakken bijna altijd wel de winst. Ze zitten daar voor het voortbestaan van de sport en de toekomstige generatie rensters. Het blijkt dat een volwaardige Tour voor vrouwen zo makkelijk nog niet is, dat heeft te maken met het budget. De rensters opperen de Tour te rijden in de ochtenden, voor de mannen uit. Het parcours ligt er al en het publiek zit ook al klaar. Dat hoeft dan toch net zo moeilijk te zijn? En desnoods logeren ze bij boeren, ook dat maakt ze niet zoveel uit. Voor de organisaties is een hele Tour en te grote stap, maar een wedstrijd op de slotdag van de Tour zien ze wel zitten. En zo komt het dat er op zondag 27 juli rond de 100 rensters aan de start staan en 13 rondes over de Champs Elysees rijden. Een mooie kans om de sport te presenteren aan de wereld en om te laten zien dat het vrouwenwielrennen ook echt een volwaardige sport is.

Ellen van Dijk

Over wie er gaat winnen zijn er vooraf veel verschillende gedachten. Van de broer van Marianne Vos hoor ik dat hij er nog niet helemaal zeker van is. Hij vermoedt dat het een spannende wedstrijd wordt waarbij veel rensters aan zullen vallen en iets zullen proberen. De ploegleider van Marianne – Koos Moerenhout – draagt een geel t-shirt en maakt daarmee duidelijk waarvoor hij en zijn dames in Parijs zijn. Ik richt me op Ellen van Dijk, want hoewel La Course een echte sprinterswedstrijd is, weet ik dat ze iets gaat proberen en dat Ellen met haar tijdrijders lichaam één van de weinige rensters is die het peloton een tijd voor kan blijven.
Kort na de start probeert ze het ook. Het peloton heeft nog geen twee rondes gekoerst als Ellen in haar eentje voorop rijdt. Op de grote schermen die langs de weg staan, wisselen de beelden van het peloton naar Ellen. Ze houdt het even vol, maar het peloton weet haar als snel terug te halen. Ellen probeert het weer. Twee rondes lang zien we het peloton jagen op haar. Op dat moment krijg ik voor de zoveelste keer die dag kippenvel. De hele wereld kijkt toe terwijl Ellen van Dijk, onze Ellen, in haar eentje voor het peloton uitrijdt op de klinkers van de Champs Elysees. Dit is wat de rensters wilden, een spannende koers met aanvallers op het grootste podium van de wereld.

Wereldwijd

Naast me krijgt iemand een berichtje uit Australië, haar vriendje is midden in de nacht opgestaan om naar La Course te kijken en een ander meisje uit Canada hoort dat haar ouders thuis ook voor de tv zitten. Op het middenterrein ren ik in mijn jurkje van bocht naar bocht. Ik maak foto’s en moedig aan. Ik mag zelfs even mee in de auto die op het parcours rijdt en roep naar rensters terwijl ze een paar meter naast de auto rijden. Ik ken hun namen en roep de longen uit mijn lijf. Alles als aanmoediging tijdens hun debuut op de Champs Elysees. En dan als de laatste ronde begint, snel ik naar de laatste bocht voor de finish. Daar zie ik nog net hoe Marianne Vos in het wiel van twee Specialized Lululemon dames zit. Dichtbij haar zit Kirsten Wild. De twee vrouwen waarvan Ellen van Dijk al zei dat zij om de winst zouden strijden. En Marianne laat zich behendig naar de finish toe brengen. Ineens zet ze aan en zie hoe de kleine venijnige renster makkelijk voorbij de Lululemons rijdt. Op dat moment is de strijd van het voltallige damespeloton teruggebracht naar een race tussen Vos en Wild, Wild en Vos.
Het is Marianne die met bijna een hele fietslengte wint. In een geel t-shirtje staat ze niet veel later de pers te woord. Ze is winnaar van de eerste editie van La Course, de wedstrijd waar ze zich hard voor heeft gemaakt. En dit is nog maar het begin.

 

De Krant

De volgende dag pak ik bij de gate van mijn vlucht naar huis twee kranten, de Volkskrant en de Telegraaf. Pagina’s over het fietsen, maar niets over La Course. Tenminste niet op de eerste vier pagina’s over de sport. Die staan vol over de fiets van Bauke Mollema en de crash van Froome in de eerste week van de Tour. Ook lees ik een column over oostblokteams en doping en een mager verhaal over Nibali en het winnen van de Tour. Pas op de volgende pagina zie ik ze staan, de namen van de eerste drie met daarachter de afkortingen van de ploeg. Er is vooruitgang geboekt. Er staat en quote van Marianne bij. Hoe verdrietig dat de heren wielerjournalisten niet de sjoege hadden inhoudelijk iets over de koers te zeggen, liever profileren ze zich met columns en theorieën over mogelijk dopinggebruik in de mannensport en falende fietsen van renners die niet eens het podium haalden. Gelukkig heb ik mijn eigen site en kan ik hier vertellen dat Vos slim gereden heeft en won met de steun van een sterke ploeg, maar dat de koers smoel kreeg door die lange blonde renster op die Specialized fiets. Ellen van Dijk, die in haar eentje voor het peloton uitreed, zij heeft voor mij de koers gemaakt. Wow, wat is ze stoer!

Marianne Vos zo’n 400 meter voor de finish

 

Het was best een zwaar rondje
Het was best een zwaar rondje

 

De finish

 

Rose heel jaloers op het mooie Specialized Lululemon fietspakje van Chantal Blaak
Rose heel jaloers op het mooie Specialized Lululemon fietspakje van Chantal Blaak

 

fietsjes kiek'n...
fietsjes kiek’n…

 

Starstruck!!!!
Starstruck!!!!

 

En Riley met Ellen, binnenkort schrijft Riley een gastblogje over haar weekend in Parijs
En Riley met Ellen, binnenkort schrijft Riley een gastblogje over haar weekend in Parijs

 

Historisch decor voor een historische race
Historisch decor voor een historische race

 

Rose Vipt in Style
Rose Vipt in Style

 

Het wielerspektakel wat Ellen van Dijk heet
Het wielerspektakel wat Ellen van Dijk heet

 

 

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

3 Comments
  1. Ik probeer al een jaar of wat middels het dameswielrennen mijn hotel een betere bezetting te geven, maar dat lukt eerlijk gezegd totaal niet omdat de rensters die wij sponsoren nou eenmaal een wat lager niveau hebben of naar een hoger niveau toe moeten groeien. http://www.parkhotelvalkenburgct.nl. Als er al dameswielrennen op TV komt overigens zij het toch vooral de grote ploegen…..en dat is jammer, want juist de grote ploegen hebben minder moeite om sponsors te vinden dan juist de opleidingsteams met jeugd en zo.

    1. Ja precies, al is het al een goed begin als de grote ploegen eens op tv komen. En dat er aan alle kanten aan de sport gewerkt wordt wat natuurlijk achter de schermen ook enorm gebeurd.
      De aandacht voor de kleinere ploegen komt pas als men ziet dat het uitzenden van wedstrijden echt iets is wat een deel van het publiek wil. Ik bedoel we zenden snooker toch ook uit? 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.