Knap lastig, in het wiel hangen

In het wiel hangen is niet makkelijk

De vriend van Leoni houdt veel meer van fietsen dan Leonie zelf. Gelukkig is hij niet te beroerd om zijn kennis met haar te delen. Over de juiste plek om in het wiel hangen bijvoorbeeld. Maar dan moet je het wel begrijpen…

Omdat hij wielrennen als grootste hobby heeft, haalde hij me af en toe over om een rondje mee te fietsen. Tegenwoordig weet ik dat ik niet zo van wielrennen kan houden zoals hij dat doet. Ik kijk de uitzendingen van alle grote rondes wel mee, en heb het geluk dat ik een tweede commentator op de bank heb zitten die me tijdens de wedstrijden uitlegt wat het spel nou eigenlijk inhoudt.

En dan vind ik het oprecht wel leuk om te kijken. Want er zit dus echt een tactiek achter het spel, wanneer ze iedere dag meer dan 200 kilometer gefietst hebben. Verschillende termen komen voorbij en iedere wedstrijd leer ik weer een beetje bij.

 

Die mooie Bianchi

Eigenlijk ben vooral onder de indruk van de mooie mintgroene kleur van een bepaalde racefiets. Mijn vriend legt me dan altijd de historie van Bianchi uit, die ik overigens nooit onthoudt, maar het schijnt dus zo te zijn dat in 1885 ene Edoardo Bianchi zijn eerste fiets maakte in Milaan en nogal groot werd omdat hij de eerste was die rubberen banden gebruikte. Tegenwoordig hebben de meest bekende wielrenners hun successen behaald op zo’n mooie mintgroene fiets. Tip voor de leek die meekijkt: zie je een mintgroene fiets? Dan zou dat wel eens de winnaar kunnen worden.

Enfin, ik fietste op een zekere dag samen met mijn vriend door het Groninger platteland. Er stond een stevige wind en dan is het dus waardevol om in het wiel te gaan hangen. In het zog. Een veel gebruikte term waarbij je de positie achter of naast je medewielrenner kiest, zodat het je minder energie kost om mee te kunnen komen.

 

Hoe moet je in het wiel hangen?

Tijdens de wedstrijden op tv is een waaier dan ook het summum, want je kan er dan dus ‘afgewaaierd’ worden en dat heeft alles te maken met de wind. Je wordt dan ‘op de kant gezet’. Als dat gebeurt in een wedstrijd, dan schijnt het zo te zijn dat je moet juichen, omdat het een hele gave actie is.

Aangezien mijn vriend én 100 kilo weegt (enorme fietsbenen) én goed kan fietsen én niet onder wil doen aan mijn fietsprestaties (ik zou nooit sneller of beter dan hem mogen zijn, dus dat gun ik hem), mag ik in het wiel hangen en gaan we niet kop over kop. Maar ja, dan moet je wel weten wáár je moet hangen.

 

Wind en lichaamssappen trotseren

De route die we reden had nogal een aantal bochten, en in het wiel hangen is nog niet zo vanzelfsprekend. Je moet keer op keer nadenken over waar de wind vandaan komt en dan je plekje kiezen. Een serieuze uitdaging kan ik je vertellen. Ik keek om me heen, hopende dat hoge bossen gras en zwierende bomen me de uitleg konden geven.

Bij aanvang gaf mijn vriend me nog op vriendelijke wijze instructies: ‘we fietsen er vol in, achter me hangen! En je wiel moet mijn wiel nét niet raken.’ Dat is nog simpel. Het enige vervelende is de hoge mate van zweetproductie van mijn lief, die loopt na vijf minuten helemaal leeg en dan krijg je de lichaamssappen vol in je gezicht. Maar dat nam ik op de koop toe.

Na een aantal bochten en heen en weer gezwengel rondom hem snapte ik er niets meer van. Het kostte me ontzettend veel energie om bij hem te blijven en het enige wat ik nog terug kreeg, was dat ik toch echt een keer in zijn wiel moest blijven hangen, dan zou het een stuk makkelijker worden. Ik moest in het ‘zog’ blijven zitten. Ik voelde dat de irritatie steeg bij hem. Zijn training werd minder, en hij was er zat van dat zijn vriendin de voor hem meest logische natuurwetten van de wind niet begreep.

 

Niet zo makkelijk als het lijkt

En daar kwam de finale uitleg op compleet mannelijke wijze: ‘Ik leg het je nog één keer uit en dan fietsen we door.’ Hij schraapte zijn keel, verzamelde een flinke lading spuug en fietste ondertussen extra hard. Hij spuugde met volle kracht in de lucht en zei: ‘Zie je waar het heen gaat? Dáár moet je dus gaan fietsen.’

Ik lachte me slap. De combinatie van zweet, spuug, een geïrriteerde vriend en het nog steeds niet in het wiel kunnen hangen was te hilarisch. We fietsten door en ik besloot om maar gewoon te doen alsof ik het begreep. Ik trapte me het leplazarus en was kapot nadien. Ik wist dat hij wist dat ik het nog steeds niet begreep, want dan had ik wel op de juiste plek gehangen. Maar we lieten het erbij.

En eerlijk? Ik snap het stiekem nog steeds niet. In het wiel hangen: Klinkt leuk, maar is niet zo makkelijk als het er op tv uitziet. Voor mij althans.

Kan jij ook nog wel wat adviezen gebruiken? Lees het blog van Rose over de meest gemaakte fouten van beginnende fietsers én tips om ze te voorkomen.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.