Leoni’s opgebloeide liefde voor het fietsen

Oude liefde roest niet, en al helemaal niet als er een diepgewortelde liefde voor het fietsen in je schuilt. Voor Leoni was het alweer een tijdje geleden dat ze op haar stalen ros zat. En wat was het weer genieten toen ze door de provincie scheurde.

Ik was het vergeten. Vergeten dat de R staat voor Rechts/Remmen. Dat je nooit verleert hoe je je voeten in en uit de pedalen klikt als je het eenmaal onder de knie hebt. Vergeten dat je moet spelen met de wind. De waaier. Vliegen vangen, een mond vol en zelfs in je haren en in je ooghoeken.

Plakkerige repen

Ik was het vergeten, dat je water in je bidon warm wordt als je een tijdje onderweg bent. En dat drinken en fietsen tegelijk nog steeds moeilijk is. Dat je repen meeneemt om de hongerklop tegen te gaan. En ik was zeker vergeten dat ik altijd vergeet om ze op te eten. Zodat ze bij thuiskomst wat slap en plakkerig zijn.

Ik was compleet vergeten dat je strepen op je benen en armen krijgt omdat de zon ongemerkt brandt op je zwetende huid. Dat je helm soms net iets te strak zit, uit voorzorg, en je daardoor een streep op je voorhoofd houdt voor de rest van de dag. Ik wist het niet meer, dat je op een gegeven moment niets meer ziet, omdat de damp van het zweet je zonnebrillenglazen wazig maken. Ook wist ik echt niet meer dat je trots kon zijn op de zwarte smeerstrepen op je been, omdat je te vaak je ketting aanraakt.

>>Je conditie opbouwen op de racefiets met deze tips

Thuiskomen lukt altijd

Ik was het kwijt, dat pijnlijke gevoel in je polsen omdat je je handen losjes op het stuur wilt laten liggen. De kramp tussen je schouders die gaandeweg ontstaat, omdat je niet lekker omhoog kunt kijken. De groetende anderen, die net als jij genietend van de strijd door de Groningse landschappen glijden. En oh ja, eerst tegen de wind in, zodat je daarna makkelijk naar huis toe gaat, voor als je moe bent. Thuiskomen lukt dan altijd.

Ik was vergeten dat de banden zo hard zijn, dat je alles voelt. Het zadel, dat te hard is en dat je als vrouw af en toe even opstaat en je zeem los maakt om weer verder te kunnen. Ik was compleet kwijt dat je aan de wapperende vlag kon zien waar je in het zog kon blijven.

Liefde voor het fietsen

Tot vandaag. Mijn liefde voor het fietsen was er nog en daarom haalde ik de racefiets even onder het stof vandaan. Ik wilde sporten in de zon maar een keer niet hardlopend. Bevoorrecht als ik ben dat manlief in training is voor een monstertocht. Een uurtje naar zijn kont kijken, zijn wapperende handen links en rechts omdat er een tegenligger komt of er een gat in de weg zit. Het altijd oplettende type. Dat af en toe achterom kijkt en zegt dat ik moet schreeuwen als ik meer dan 10 meter van hem losraak. Het zweet dat binnen 10 minuten van zijn hoofd afdruipt en recht op mij belandt.

En dan de memorabele momenten dat hij het snot vakkundig wegschiet. Als een prof. Iets meer dan een uur vloog ik erachter aan. Met de bedoeling dat ik daarna zou lossen en alleen terug zou gaan. Hij legde me nog één keer uit hoe ik precies weer op dezelfde weg terug zou komen, en kon me zelfs uitleggen wat mijn eindtijd dan zou zijn. Dat blijft toch een mannelijk wonder. Ik nam een slok lauw water, vergat mijn reep op te eten, en draaide mijn wielen als een bezetene rond.

>>Sporten en snot schieten, allebei vergt training

Sneller dan de auto’s

Alleen, fietsend, genietend, want ook dat was ik vergeten. Dat het heerlijk is om het idee te hebben dat je sneller bent dan de auto’s. En sjezend langs het Slochterdiep de Martinitoren van Groningen ziet opkomen. Met 50 kilometer op de teller kwam ik weer bij de voordeur. Waar ik me er weer bewust van werd dat ik niet met fietsschoenen de trap op kon lopen en dat ik, toen ik ze uitdeed, geen gevoel meer had in mijn tenen.

Ik was vergeten hoe lekker het eerste kopje koffie smaakte na een ritje, wanneer je je bretels van je fietsbroek af laat zakken en de zon nogmaals op je zwartgestipte dode vliegen gezicht met opgedroogd zweet laat schijnen. Hoe heerlijk het is dat je je voeten op laat warmen en vervolgens de lijntjes op je huid ziet. Vergeten hoe voldaan het voelt als je je zondagochtend begint met een ritje op de fiets.

>>En zo zat ik door Marijn de Vries weer op de fiets

Damesfietssokken – No Mountain High Enough

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.