Zitten jullie ook aan de buis gekluisterd zaterdag? Dan is namelijk de wegrace voor vrouwen tijdens het WK wielrennen in Richmond. Voor het eerst sinds jaren is Loes Gunnewijk er niet bij. Begin deze zomer beëindigde ze haar profcarrière en dus kijkt ze als ‘gewone burger’ naar de verrichtingen van haar ex-collega’s. Hoe ze dat vindt? Onze Astrid vroeg het haar. 

“Ik mis vooral het spelletje.” Loes zit bij Brasserie Jansen in Zwolle en laat even een stilte vallen. Eind juni zette ze na bijna 15 jaar een punt achter haar wielercarrière. Het bracht mij op het idee haar te interviewen in aanloop naar het WK, zodat zij ons kon ‘bijspijkeren’ als we straks voor de televisie zitten. Ik vind het super leuk om Loes in levende lijve te ontmoeten en ben ook heel benieuwd hoe zij het leven ‘na de koers’ vindt. Ze neemt me mee in een wereld vol koerskapiteinen, obstabels, kopvrouwen, pionnen, beschermende rensters en ondersteuners. Logisch dat ze het mist. Dat spelletje, zoals zij het noemt, is namelijk precies wat van fietsen koersen maakt.

>> Lees ook: Alles over Marianne Vos

 

Teamkapitein

Enthousiast vertelt Loes over het spelletje: “Die koers, die begint al ruim voor de wedstrijd. Wie wordt de kopvrouw, is het meest geschikt voor het parcours? Welke rensters krijgen een vrije rol, welke rensters zijn ondersteunend en hebben onder andere de taak de kopvrouw uit de wind te houden? Maar vooral ook: met wat voor tactiek gaan we de race in? Gaan we aanvallen? Gaan we op kop en zorgen dat er niemand weg komt? Hoe gaan we zorgen dat wij met het goud naar huis gaan?”

Oké, maar hoe gaat het dan als het startschot heeft geklonken? “In de wedstrijd zelf is het de koerskapitein, zeg maar de aanvoerder, die de race leest en daar op inspeelt. In de wedstrijd kan er namelijk van alles veranderen. Zo kan het bijvoorbeeld dat de kopvrouw zich niet goed voelt of een beschermde renster juist een extreem goede dag heeft. Dat er een valpartij is geweest of er lekke banden zijn waardoor je iemand kwijt raakt. Of er gaat een ander team in de aanval. Wat doe je dan als team?”

>> Lees ook: Weet jij waarom zitten zo ongezond voor je is?

 

Perfecte samenwerking

Loes heeft in vele wedstrijden als koerskapitein in het peloton gereden en ze vertelt hier vol fanatisme over. “Ik weet nog wel een koers in China. Het waaide die dag, maar of het genoeg was om de boel op de kant te zetten wisten we nog niet helemaal omdat het parcours best beschut was. Op een gegeven moment zag ik zo’n weg. Ik had het parcours ongeveer in m’n hoofd en ik dacht, volgens mij kan het hier. Toen riep ik twee ploeggenootjes bij me die er ook in no-time waren. Samen reden we naar voren, waar nog drie anderen reden. We zetten het meteen op z’n kant en het peloton was aan gruzelementen: een explosie, allemaal kleine groepjes. Dat was puur genieten! Je bent natuurlijk ook aan het afzien maar dit soort activiteiten, dat lukt alleen als je heel goed communiceert en met elkaar wilt samenwerken. Dat was super mooi.”

“We hebben het ook weleens gehad in de Giro, dat Marianne (Vos) in de leiderstrui reed. Er was een groepje weg met 3 a 4 minuten voorsprong. Een ander team ging rijden en het gat werd snel kleiner, terwijl het nog best ver naar de finish was. Toen ben ik naar ze toe gegaan: ‘als je nou iets rustiger fietst, dan pak je ze met nog 10 a 20km te gaan terug. Als je zo doorfietst pak je ze met nog 30 a 40km te gaan terug. Dan krijg je dus nog allemaal aanvallen en moet je nog veel harder aan de bak. Ik weet niet of jullie dat wel willen?’ ‘Oh, nee, nee, eigenlijk niet. Dankjewel!’ Dus zij gingen langzamer rijden en wij konden allemaal herstellen in het peloton. Die groep werd teruggepakt met 10 a 15km te gaan. Pas die laatste kilometers hoefden we gas te geven en was het Marianne die de etappe won. Zo hadden we eigenlijk een rustdag gehad, terwijl Marianne toch weer 10s pakte bij de finish. Dat was het maximale succes wat we konden halen die dag.”

 

Mentale Sport

Het mentale spelletjes daarbij is ook heel mooi. Zo waren we een keer in Thüringen met GreenEdge, waar wij in de leiderstrui reden. Ik zei toen tegen m’n ploeggenoten: ‘het maakt niet uit als je gelost bent, als je maar zorgt dat je meteen weer van voren rijdt als je terug bent. Maakt niet uit of je nou voor- of achterin het peloton rijdt, een ander kan niet zien hoe je je voelt of hoe je benen voelen.’ Dus wij kwamen elke keer weer van voren. Die anderen zagen dus steeds een team van vijf of zes en dachten: ‘die zijn gek, we kunnen wel demarreren maar worden toch teruggepakt’. Zodra ze dat gaan denken, dan heb je eigenlijk al gewonnen.”

 

WK Wielrennen

Loes heeft ook wel een licht vermoeden wat er in Amerika zal gebeuren. “Het is het WK dus het peloton zal in het begin nerveus zijn. Het tempo zal daardoor hoog liggen, zo’n 45 km/u, en het is zaak dat je dan goed oplet en overeind blijft. Het betekent ook dat ze de eerste rondes bij elkaar zullen blijven. Wil je een ontsnapping op gang zetten terwijl het peloton al zo hard rijdt, dan moet je wel van hele goede huize komen.”

De Nederlanders zullen volgens Loes de finale openen. “Op driekwart van de wedstrijd, vermoed ik. Dan zullen ze wellicht een beschermde renster naar voren sturen, waar de kopvrouw dan later bij kan aansluiten. Hoe meer pionnen je van voren hebt, hoe meer je kunt spelen met allerlei tactieken natuurlijk. Als er een groepje van vier vooruit is, dan wil je er dus minstens één Nederlandse bij hebben. Zijn het er vijf, dan wil je met twee mee zitten. En als je niet in dat groepje vooruit zit, dan moet je aan de bak in het peloton. Daar maakt je afspraken over. Zo blijf je spelen en dat spelletje is heel leuk.”

“Alle rensters moeten attent van voren rijden, voelen wanneer ze wat moeten doen. Controle houden is heel belangrijk. Dus van voren zitten en in de goede ontsnappingen mee. Dat betekent soms dat je zeven keer moet aanvallen en dat je dan pas de achtste keer succes hebt. Maar de wedstrijd is pas over als je over de finish bent. De Amerikaanse dames zullen in eigen land de koers zeker hard willen maken. Je weet gewoon dat die gaan, dus dan moet je zorgen dat er iemand op hun wiel zit, zodat je er zelf bij een ontsnapping ook bij zit. Dat scheelt weer energie.”

>> Lees ook: Wat is supercompensatie en wat heb je er als sporter aan?

 

Het WK achter de TV

En nu ik van Loes zoveel over de koers heb geleerd, weet ik zeker dat ik zaterdag voor de televisie zit. Ik ben benieuwd of ik het verhaal van Loes terugzie. Is het peloton inderdaad nerveus aan het begin? Hoe zichtbaar is die onderlinge communicatie? Wanneer gaan de Amerikaanse rensters aan en kunnen onze oranje rensters volgen? Misschien gebeurt het wel op de kasseienstrook. We hebben in ieder geval een topteam aan de start staan en als de tactiek slaagt, kunnen we misschien wel met het goud naar huis.

Loes Gunnewijk is inmiddels gestopt met professioneel fietsen. Ze is nu ploegleider bij de KNWU, geeft met veel plezier fietsclinics of presentaties over sport voor o.a. bedrijven, scholen of op thema-avonden. Meer informatie vind je op haar site: https://loesgunnewijk.nl/ 

Liefs, Astrid

 

Volg Stoere Vrouwen Sporten ook op InstagramFacebook en YouTube voor meer sport updates, recepten en leuke work-outs.

Wist je trouwens dat je het SVS platform heel gemakkelijk kunt supporten. Dat doe je door via onze site te kopen bij onze partners. Dan krijgen wij namelijk een kleine vergoeding. Dat geldt bijvoorbeeld voor de linkjes naar de Body & Fit shopFuturumshopWiggle en Decathlon.  Maar bijvoorbeeld ook voor Bol.comDille & Kamille,  Holland & BarrettfonQ en CoolBlue. Meer hierover lees je op de pagina Support Onze Site. Dankjewel alvast, want van al die kleine beetjes die we zo ontvangen, kunnen wij de site en servers draaiende houden.
Astrid

SVS is voor Astrid de kans om over de dingen die zij belangrijk vindt te vertellen. De sportieve computer nerd ervaart de natuur als haar thuishaven, haar rustpunt. Fietsend door Kenia, zwemmend in een Fjord in Noorwegen. Maar ze staat met haar werk in de IT ook midden in de moderne wereld. Midden in de drukte van deze tijd, het luide roepen van mensen op social media en het uitputten van de aarde door de mens, probeert Astrid haar weg te vinden. Balans te bewaren en kleine manieren te ontdekken om zo mooi mogelijk te leven. Schrijven voor onze site doet ze niet vaak, maar zodra ze het doet is het altijd raak

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.