Op de racefiets is mijn wereld perfect

Met het fietsweekend in juni wat we samen met Marijn de Vries en haar Frank organiseren, staat Rose ineens voor een uitdaging: ze moet weer fietsen. Want hoe anders dan op de fiets zou ze een groepje fietsvrouwen meenemen over de mooiste routes van midden Nederland?

Ik ben voor het eerst in jaren weer aan het fietsen. Dat is een soort ontwaken. In lycra gehuld, kom ik met geplette schaamlippen, leeg getrapte benen en een grijns van oor tot oor thuis. Elke keer kom ik weer thuis. Nee, niet thuis na een rondje, hoewel dat uiteindelijk ook wel gebeurd. Het is meer het thuiskomen op de fiets wat ik bedoel. Op de wegen waar ik rijd terwijl ik de geur van de lente en de zomer opsnuif.

>>Doe mee met onze gratis toertocht voor fietsvrouwen

 

Naar Zwolle op de racefiets

Want wat is dat fietsen mooi. Het gevoel van je draaiende benen in een lichte tred. De meligheid die je na een paar uur hebt. Of dat ene paadje wat er zo leuk uit ziet. Wat je nog niet kent, maar heee…

Laten we het eens proberen.

Om dan na 200 meter op een industrieterrein met een doodlopende weg te eindigen. Draaien dan maar en terug. Toch die N-weg richting Zwolle volgen en na verloop van tijd -door het volgende mooi ogende paadje – de hele route om te gooien en toch maar naar de Holterberg te gaan.

>>Het beste dameszadel voor op de racefiets

 

Vrouw fietst op racefiets

Verlangen naar fietsen

Maar ook de grote ramen van bakkerijtjes in van die kleine dorpjes. Of de autobedrijven of boerenbond Welkoop winkels. Je weerspiegeling en zien dat je ondanks alles – je 41 jaar en paar kilo meer dan voorheen – nog altijd mooi op de fiets zit. Ik kan me altijd zo verbazen. Die helm, de zonnebril, het horizontale bovenlijf en de altijd draaiende benen. Dat ben ik!

Dit is het fietsen waar ik al die jaren naar verlangde. Als ik in de trein zat en een heel mooi weggetje zag. Of als ik net na de winter rook hoe de vorst uit de grond verdwenen was. Fietsen op zomeravonden, dat wilde ik wel doen. Maar ik deed het niet. En nu ik weer vaker op de fiets zit, weet ik precies waarom.

>>Koop een goede fietsbroek als je op racefiets stapt

 

Keihard trainen voor Alpe d’huZes

Toen ik nog wel fietste reed ik wedstrijdjes. Ik trainde keihard om aan te kunnen klampen, want mijn karakter was vele malen groter dan mijn talent. Daarnaast deed ik mee aan Alpe d’huZes, zat al een paar jaar met pijn op de fiets en lag van diezelfde pijn regelmatig wakker.

Maar er was meer. Ik stond er alleen voor terwijl ik boven mijn macht leefde. Terwijl ik net was begonnen met bloggen, werd ik al gevraagd te schrijven voor bladen. Ik interviewde profs, was bij koersen en reviewde sportspullen. Met nul ervaring was elk artikel een flinke klus. En toen belde er een uitgever met de vraag of ik een boek wilde schrijven over de Tour de France.

>>Wel of geen bretels aan je fietsbroek?

Kan je ook te veel fietsen?

Er speelde veel, begrijp je wel. Veel meer dan ik aankon op dat moment. En dat had zijn effect op mij. Ik raakte geblesseerd en was overtraind. Mijn enkel moest worden geopereerd en fietsen lukte niet meer. Een tijd lang fysiek, maar nog veel langer mentaal.

 

Overtraining of burn-out?

Overtraining is eigenlijk iets wat bij topsporters hoort. Tenminste die benaming. Want overtraining is niet veel meer dan overbelasting. Of een burn-out zoals het voor gewone mensen eigenlijk heet. Alleen klinkt overtraining een stuk minder complex dan burn-out. Want bij dat laatste moet je toegeven dat je je leven niet meer in handen hebt, terwijl je bij overtraining gewoon iets te hard gesport hebt. Het is bijna alsof je bij het ene te zwak bent en bij het andere een echt trainingsbeest bent. Maar dat is natuurlijk niet zo. In beide gevallen is de balans tussen in- en ontspanning verdwenen. En zowel sporters die overtraind zijn als mensen met een burn-out zijn harde werkers. Mensen die doorgaan waar anderen al hadden opgegeven.

 

Fietsen werd moeilijk

Alleen als je sport is de kans groot dat die burn-out er op een andere manier in sluipt. Je merkt het niet aan je werk wat stress geeft. Maar traint voor een doel en dat lukt ineens niet meer. Je spieren herstellen niet, of je ligt wakker met een verhoogde hartslag. Het is heel goed mogelijk dat je sport minder leuk wordt. En waarschijnlijk was je vorm al wel een tijdje ver te zoeken nadat je daarvoor heel hard gepiekt had. Je twijfelt aan je prestatie en verlangd naar de vorm die je kort daarvoor had. Maar het duurt heel lang voordat je in de gaten hebt dat je die vorm niet terugkrijgt door harder te trainen. Dat je lichaam en geest rust nodig hebben.

 

Racefiets vrouw met straatnaambordje na fietstochtjes over de Veluwe

Ik hou zoveel van fietsen

Ik hoefde mijn fiets maar te zien of mijn hartslag schoot al omhoog. En zelfs al kreeg ik hem omlaag, het rijden van een rondje en een paar uur onderweg zijn was te groot voor mij. Ik had in mijn enthousiasme en liefde voor de fiets misschien wel zoveel gefietst dat het schadelijk voor me werd. Terwijl het ooit begon als zo’n bevrijding. Fietsen was altijd de oplossing voor alles en nu was het ineens het probleem.

Eigenlijk heb ik achteraf pas in de gaten hoe ik er toen voor stond. Ik had die blessure en kon het daaraan ophangen. Daarna had ik die operatie en vroeg mijn herstel om energie. Pas nu ik jaren later weer op de fiets stap, merk ik het aan mezelf.

>>Rust als training voor wielrenners

Het is anders nu. Ik geniet als ik met Astrid over een fietspad in Overijssel rijd. Ik zie aan weerskanten de bomen fris lentegroen en vlak voor mijn wiel op het pad een klein insectje wat de weg over steekt. Warme wind op mijn gezicht en het geluid van mijn ketting.

Het is perfect! Ik ben weer vrij als ik fiets. En omdat ik nu veel langzamer rijd dan vroeger, heb ik veel meer tijd om er van te genieten!

-Rose-

 

Oh en natuurlijk deel ik dat maar al te graag met jou. Je kan je nog inschrijven voor dat fantastische fietsweekend met ons en Marijn de Vries

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor sportieve vrouwen wat matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is sport zoveel meer, dat ze besloot haar eigen magazine te beginnen. Online met de naam Stoere Vrouwen Sporten. Rose fietst, rent en traint momenteel voor de 100 meter sprint.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.