Genieten van zwemmen in de natuur

“Goh, ze vindt het echt eng hè?” hoor ik Esther zeggen. Zij ligt al in het water. Iedereen eigenlijk al. Behalve Astrid. En ik natuurlijk. Het is donderdagavond en omdat het zo’n warme dag was, heb ik de hardlooptraining omgegooid. In plaats van hardlopen in de hitte, rennen we naar een zwemplek toe en nemen daar een duik. In de IJssel!

Het is september. Een doordeweekse avond en ik sta in mijn zwempak langs de kant van de IJssel. Zo heb ik al zo vaak gestaan. Aan de start van een triatlon bijvoorbeeld. Of langs de kant van de Amsterdamse bosbaan.

Je moet weten: ik heb het niet op open water. Het zwembad vind ik goed te doen en zwemmen is zalig zelfs, maar zodra ik in natuurwater lig, krijg ik het benauwd. Ik vind het spannend. Ik zie de bodem niet en al helemaal niet wat daar op rondkruipt of misschien naar boven komt zwemmen. In het ergste geval. Toch doe ik het zo nu en dan. Zoals met Marieke, de ALS patient die aan het trainen was voor de Amsterdam City Swim. Of tijdens de Vrouwentriathlon vorig jaar. Maar makkelijk gaat het me niet af. En dat vind ik jammer, want ik houd er onwijs van om te gaan staan, lopen, rennen en zwemmen waar en wanneer ik maar wil. Ik wil graag suppen en surfen, maar vooral wil ik een paar kilometer kunnen zwemmen in open water.

Zwemmen in openwater is best spannend

Dus – zo dacht ik – ga ik maar oefenen. Zo veel mogelijk ervaring opdoen met het ding wat ik spannend en eng vind en zodoende ontdekken dat het wel meevalt. Mijn idee: als ik er negen keer van geniet, zal ik er de tiende keer waarschijnlijk zo inspringen. Immers: ik hou van genieten. En theoretisch is het natuurlijk zo dat als je een idee in je hoofd hebt en je vaak genoeg het tegenovergestelde ervaart, dat idee vanzelf wel naar de achtergrond verdwijnt. Ik heb immers ook twee paar Uggs staan die ik 15 jaar geleden heel idioot vond en nu draag als ik terugkom van het mountainbiken.

>>Zwemmen in open water: Esther en Jeannette zijn verslaafd

Zwemmen dus, in de IJssel. Een goed plan wat een minder idee leek toen ik daar stond langs de kant. Het begon al te schemeren en de zijbocht van de IJssel waar wij waren heeft geen verlichting. Het is een stuk wat uitgegraven is om de rivier meer ruimte te geven. Dus minder stroming, geen verkeer, geen verlichting, maar wel het mooie uitzicht met de stad en haar lichtjes en … heel veel kleine visjes. Van een cm of 8, die steeds even boven water springen, zelfs een halve meter van je vandaan.

Zwemmen de IJssel

Ik twijfel en twijfel, maar dan neem ik de duik. Astrid gaat met me mee. Mijn ademhaling is onrustig en haast niet onder controle te brengen. Even liggen op mijn rug. Focus. In en uit, ademhalen rustig ademhalen. Pas als je ademhaling klopt, kan je functioneren.
Ik kom tot rust, en doe een paar slagen. Borstcrawl, dan wat schoolslag. Het gaat lekker. Ik glijd door het water. Precies daarom is openwater zoveel fijner dan het zwembad. Het gaat soepeler, fijner, het is minder werken. Maar dan zie ik Astrid niet meer naast me. Ik schrik en besef ineens hoe donker het al is. Ik kijk om me heen en bedenk me dat ik nu die vissen helemaal niet kan zien. En ik had ergens gelezen dat vissen in de avond veel actiever worden. Vooral die grote jongens die andere vissen opeten. En dan gebeurt het: ik voel iets! Aan mijn teen!

In openwater zwem je door

Dan nu het voordeel van openwater: je kan geen kant op. Je kan niet wegsprinten, je kan niet gillend op een stoel gaan staan of op de schouders van je vriendin gaan zitten. Probeer je dat, dan vergroot je het risico te verzuipen. Je moet door. Of je nu wilt of niet.

Ik herpak mijn ademhaling en op de achtergrond denkend aan vissen – van die grote – zwem ik door. Naar de overkant en dan weer terug. Met Astrid naast me. In het donker, met een stevige, gecontroleerde slag. We zijn bijna weer aan de kant als ik me iets realiseer. “Als die kleine visjes hier zwemmen is dat omdat ze veilig zijn. De grote zitten hier niet!” roep ik uit in de stilte van de avond. “Precies!” luidt het antwoord in koor vanuit het water. Wat mijn zwemmaatjes al wisten, is mij nu ook duidelijk.

>>Zwemmen met een trainingsschema is onwijs leuk!

Twee dagen later. In het weekend. Ga ik weer zwemmen. In open water, samen met Astrid en mijn hondje Gina. Het water helder, ik kon de bodem zien en die was mooi!

Liefs Rose

 

Clear your mind of can’t t-shirt met hardloopspreuk

 

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor sportieve vrouwen wat matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is sport zoveel meer, dat ze besloot haar eigen magazine te beginnen. Online met de naam Stoere Vrouwen Sporten. Rose fietst, rent en traint momenteel voor de 100 meter sprint.

2 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.